Ruw

Of we het ongewilde vertrek van ons maatje Bas al een beetje te boven zijn? Vroeg iemand net aan mij via MSN. Nee, verre van dat zelfs. Gelukkig is er genoeg in de wereld te beleven om me op af te reageren in dit weblog. Dat houdt me van de straat en even van de emoties, zullen we maar zeggen. En Mevrouw PB heeft de handjes vol aan de bejaaiduh van D. Dat houdt haar ook even van de emoties af. Maar als we weer thuis zijn is het er weer. Het blijft, en het zal nog heel lang blijven: dat lege matje, die lege mand, die droge drinkbak, die ontbrekende kop die steeds even kijkt of je er nog wel zit, die stilhangende hondenriem aan de kapstok, de zacht kwispelende voddenbaal die even een handaai komt halen onder de keukentafel, dat gat dat in ons wereldje is geslagen. De allerscherpste randjes zijn er een beetje af, maar het is nog ruw genoeg om je herhaaldelijk pijn aan te doen...