Middelvinger

Ze haalt me rechts in. Jonge blonde vrouw, type zakenmanager. In glimmende zwarte Audio A6. Snijdt me vervolgens bijna de rechter koplamp uit het koetswerk. Gaat dan een baan naar links. Even verderop staan we naast elkaar voor het verkeerslicht. Ik kijk links, zij kijkt naar rechts. Steekt de bekende dikke middelvinger op en roert denkbeeldig mijn ontbijt, lunch en avondeten uit mijn lijf. Ze kijkt er meer dan woest bij. Ben me van geen kwaad bewust, en kijk niet reagerend terug. Dan steekt ze beide handen half in de lucht, zo van: "Wat mot je nou, loser?" Ik besluit haar strak nonchalant te blijven aankijken en niet te reageren. Dat duurt een seconde of twintig, zoiets. Dan: licht op groen, en plank gas scheurt ze weg. Een paar kilometer verder: tankstation. Ik moet tanken. En wie staat daar hetzelfde te doen? Juist, de strakke zakendame. Zij aan de ene kant van de pomp, ik aan de andere. Ze herkent me kennelijk niet. Ik bekijk haar. Een brok zenuwen. Ze tapt ongeduldig met haar schoen op de bestrating en bijt voortdurend op haar lip. Dan rent ze naar binnen, betaalt, en komt weer naar buiten stuiven. Ik tank nog steeds. Als ze wil instappen, steek ik mijn kop om de hoek van de pomp en zeg: "Mevrouw, vergeet U niet straks thuis de middelvinger goed te wassen? Je weet maar nooit nietwaar?". Ze heeft 'm direct door, krijgt een rooie kop, stapt in en scheurt plankgas weg. Voort naar de volgende irritatie, ongetwijfeld. Ik grinnik wat in mezelf. Die rooie kop zei me genoeg: er zit ergens diep in dit brok zenuwen en agressie nog een beetje normaal mens kennelijk. Er is nog hoop.