Bedevaart
Het is bijna zondag, dus tijd voor een stemmig passend onderwerp. De ernst des levens maakt de pret alleen maar groter, toch? Daar gaat-ie: PB wil wel eens op bedevaart. Nou ja, virtueel gesproken dan. PB laveert normaal gesproken in grote bogen om kerken heen, tenzij er een modern stukje muziek op een antiek orgel gespeeld kan worden. Dan wil PB nog wel eens naar binnen gaan om de koster te verbazen met een stukje minimal music uit het anders zo complex klinkende orgel.
PB is ooit eens in een jolige bui een katholieke kerk in het Zuiden des lands binnengekuierd, en is toen de biechtstoel in gestapt. Aan de andere kant van het rasterwerkje zat een kennelijk oudere kerkelijke met ademhalingsmoeilijkheden, want het gesnuif in de verder zo stille kerk klonk oorverdovend. PB -daartoe uitgenodigd door het wegschuiven van een gordijntje aan de andere kant van het rasterwerkje- legde het rasterwerkje uit dat hij kwam opbiechten dat hij wilde biechten. PB liet het verder bij deze mededeling en wachtte af wat er zou gebeuren. De mededeling viel kennelijk als een bom aan de andere kant van het rasterwerkje. Het was zeker een minuut stil (op het gesnuif na). En ook PB hield stil, eens kijken wie dit het kortst zou volhouden.
Het werd de snuiver. De man vroeg: “Dus u wilt in feite opbiechten dat U er over denkt gelovige te worden?”. Oei, daar was in die minuut stilte behoorlijk over nagedacht. Ze pakken ook alle kansen om je te bekeren, zo bleek wel weer. Dit werd PB dus al weer te veel, en na een beleefd goedemiddag is PB de kerk weer ontvlucht, teneinde elders een lekker biertje te gaan halen. Dat terras lag tegenover de kerk, en jawel: nog geen vijf minuten later kwam de snuiver de kerk uit en trok hetzelfde terras op om een biertje te drinken. PB heeft zich maar niet bekend gemaakt, want de discussie die daarop beslist zou zijn gevolgd wilde PB koste wat het kost uit de weg gaan. Tot zo ver het biechtavontuur van PB.
Op bedevaart dus, en dat kan, en op veel meer plaatsen dan PB lief is. Nooit geweten: in ons kleine landje zijn maar liefst 642 bedevaartplekken. Niet allemaal meer actief, maar veel nog wel. Het Meertens Instituut Amsterdam heeft dit ooit uitgezocht, zodat het copyright op de wetenschappelijk uitgezochte gegevens alhier aan u getoond daar dan ook berust. Dat u niet denkt dat PB dit allemaal zelf heeft uitgezocht, want daar heeft PB he-le-maal geen tijd voor. Het Instituut heeft de verzamelde info samengebracht in de Databank BiN (Bedevaarten in Nederland).
Nu is PB dus bepaald niet zo’n gelovig typetje, maar soms is over de heg kijken wel aardig. Dus toch maar eens kijken welke bedevaarttripjes in eigen woonstreek voorhanden zijn. Wie weet welk ongeweten wondertje we nog tegenkomen. In de provincie van PB kan op 34 plaatsen gebedevaren worden. Te A. kan men gratis en voor nix een wonderolietje bekomen tegen diverse enge ziektes. Da’s een leuk begin. Een beetje proletarisch winkelen, maar dan anders. Nog geen driehonderd meter verderop in een andere kerk kan geknield worden vanwege een martelaar E. Waarom de man martelaar is geworden vermeldt het Instituut niet. Beetje onvolledig wel. Het bij E. behorende relikwie werd in 1579 gejat toen de reformatie over A. neerdaalde (ook toen dus al kleine criminaliteit). Maar gelukkig werd het ding bijna honderd jaar later weer deels terugbezorgd. Het ding (deels dus) staat er nog steeds. Waar het andere deel is gebleven is een echte GOK (God Only Knows).
Eens verder kijken in de lijst. Te C. gaan sinds 1421 al mensen te bedevaart naar het kruis van Barbara. Gadverdamme! Nah… Te Oud-Z. togen tot 1975 vele vromen naar de Moeder der Smarten, maar goed voorbeeld doet goed volgen en ook dit beeldje werd gejat (in 1975 dus). Daarna was het uit met de pret. Het beeldje is nog steeds pleitheine. Te L. trekt men ook nu nog in juli langs het Mariabeeld. Op dit punt klopt de databank niet, want daarin staat vermeld dat het te L. in 1960 was afgelopen. Niet waar: PB kent L. zeer goed en weet, dat elke juli na de bedevaart op zondagochtend vrijwel de complete dorpsbevolking gezellig ruimschoots inneemt in de lokale feestzaal. Tot diep in de zondagavond. Dikke pret, lang leve Maria!
Ook een leuke bedevaartsgang: voor wie bang is voor onweer. Te V. trokken lange tijd jaarlijks duizenden mensen langs een beeldje van Donatus. Duitse Fransiscanen waren ooit de Donatus-cultus gestart als klantenbindertje, omdat ze in de smiezen hadden dat de lokale boerenbevolking doodsbang was voor onweer. Donatus zou daar wel eens heftig een einde aan maken. En dus kwamen de boeren, gelokt door het prettige onweersvrije vooruitzicht. Slimme marketing, zouden we tegenwoordig zeggen. Het bleef natuurlijk gewoon doordonderen. De databank vermeldt dat uitvinding van de bliksemafleider deze cultus in het slop bracht.
Wie van u aan jicht lijdt en denkt er snel vanaf te komen middels een retourje bedevaart heeft pech. De genezende relikwie van Werendfried te E. is in de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers gejat in 1944. Samen met de paar honderd fietsen die toen te E. zijn verdwenen, en die we ook nimmer meer hebben teruggezien. PB heeft nog op internet geprobeerd statistieken te vinden over de jichtontwikkeling in Duitsland sinds 1944, maar helaas niet gevonden.
Zo. Da´s wel weer genoeg gelovigheden voor vandaag. Wie in eigen streek te bedevaart wil gaan kijke in de Databank BiN. PB wenst u behouden (bede)vaart.
* Isidorus van Sevilla (ca. 560-636) is in 1598 door de rooms-katholieke kerk heilig verklaard. Dat hij in al die eeuwen niets aan betekenis verloren heeft, blijkt wel uit het feit dat hij in het afgelopen decennium de officieuze patroonheilige van het internet en zijn gebruikers is geworden. Dat juist hij aangeroepen wordt door de op internet dolende mens heeft hij te danken aan het door hem samengestelde 20-delige boek de Etymologiae. Dit boek was in de vroege middeleeuwen dé ‘encyclopedie’ van alle toenmalige beschikbare kennis in de westerse wereld. Het huidige internet is als de (virtuele) ‘encyclopedie’ van de beschikbare kennis in de moderne wereld te beschouwen (Bron: Meertens Instituut Amsterdam).
