PBDoetMee

De oplettende lezer had ‘m met de verwijzing naar Heintje Davids natuurlijk al in de smiezen, maar het drong vanmiddag eigenlijk pas echt goed tot mezelf door: webloggen is verslavend. Als je er eenmaal mee bent begonnen kom je er niet zo gemakkelijk vanaf. En dat wil ik ook eigenlijk helemaal niet, ook al kondigde ik 2,5 dag geleden met veel tralala aan dat PBDoetMee werd gesloten. Mijn (enige) goede voornemen voor 2003 was dan ook om met PBDoetMee te stoppen. Om zo weer meer tijd te krijgen voor mijn muziek en andere belangrijke zaken. Mijn dagen zijn toch al verre van met ledigheid gevuld.

Vandaag bleek dat dus een slecht voornemen te zijn, want er komt al na 2,5 dag niks van terecht. Het leidt –zoals de Oosterburen dat zo aardig weten te omschrijven- von Nichts nach Nirgendwo. Wat ook een beetje meespeelt is het feit, dat wel 4 lezers lieten weten het jammer te vinden, en dat ze mijn tiksels zouden missen. Waarvoor dank! Duzzzz: in welke frequentie weet ik nog niet, maar er blijft wat komen in dit hoekje van het WWW. En nu eerst maar eens zien dat we na het afsteken des vuurknallers nog voldoende vingers over hebben om überhaupt mee te kunnen tikken…

Een foto gemaakt ter gelegenheid van het huwelijk van Heintje Davids in 1914 te Rotterdam. Van links naar rechts: zus Rika Davids, broer Hakkie Davids, bruid Heintje Davids, moeder Davids, bruidegom Philip Pinkhof (Rido), in uniform broer Louis Davids en twee onbekende familieleden.

Zo. Klaar. PB gaat wat anders doen. PBDoetMee doet niet meer mee, maar gaat terug naar de muziek. Nootjes zijn leuker dan lettertjes. Het was me een waar genoegen U allen hier te mogen begroeten. Mocht ik nog eens de geest krijgen om hier terug te keren, dan ziet U dat vanzelf.

Kerstgevoel zit er bij mij niet in en zal er ook nooit in komen. Ik ben atheistisch opgevoed, dus dat gedoe met die kribbe en zo spreekt mij absoluut niet aan. Er worden elke dag kinderen geboren onder veel slechtere omstandigheden dan die stal van destijds. Omstandigheden, waar bijvoorbeeld armoe, hongersnood en droogte de enige hoofdingredienten van de wereld van het nieuwe mensje zijn. En daar wordt toch ook niet zo’n heisa van gemaakt? Terwijl dat wel zou moeten! Elke dag weer, in alle hevigheid. Volgens mij is dit de enige juiste kerstgedachte.

Ergens in de staat Indiana in de VS ligt Evansville. Zo’n typische nulplek, waar er duizenden van zijn in dat gigantische land. Een oud kaal centrum, en verder alleen maar nieuwbouw en kaarsrechte zesbaans wegen. Verder helemaal niets. Zo’n stadje, waar nomaal gesproken nog geen hond heen zou willen. Ware het niet, dat Evansville de beschikking heeft over Willard, met 110 jaar de oudste openbare bibliotheek in de staat Indiana. So what? Nou, het spookt er, en niet zo zuinig ook. Ze hebben de tent volgehangen met webcams. Met aanwijzingen erbij wat U moet doen wanneer U een spook waarneemt. Voor wie nog wat tijd over heeft en nog een ietwat afwijkende hobby zoekt. Veel plezier ermee. Oh ja, zet het geluid van Uw computerboxen lekker hard. Kippenvel, waarde lezers en lezeressen, kippenvel…

Godsamme, hond Bas heeft de papieren zak met chocolade kerstkransjes vanonder de kerstboom gesleurd, bruut uiteengetrokken, en verorberd. Inclusief het papieren zakje. Hij ligt nu met bruine bek, loens loerende blik en zachtjes smekkend en boerend dik tevreden in zijn mand. Nah, OK, ook hij een goeie pakjestoestand. Jammer dat-ie geen gedichtjes verstaat, anders handden we ‘m eens lekker kunnen afzijken. Volgend jaar verberg ik een webcam in de kerstboom (de piek lijkt me wel een goeie plek voor het verkrijgen van enig overzicht) teneinde de boel op afstand vanuit mijn computerruimte te kunnen bewaken.

Nah, OK, nog eentje dan. En dan spoed ik mij naar de plek des onheils, alwaar rond 23:00 uur het jaarlijkse afzijken-per-gedicht een aanvang zal nemen. Op 05-11 maakte ik me nogal pissig over de callcenters, die je elke avond lastig vallen met allerhande hypotheek- en pensioenaanbindingen. Werkelijk dooldziek wier ik ervan. Ik dreigde toen met desnoods een kort geding tegen de eerste de beste callpief die het zou wagen me te bellen. Ik zweer hier bij alles wat me lief is dat er al wekenlang geen callpief meer aan de lijn is geweest. Zouden ze de call begrepen hebben?

PBDoetMee is verder vandaag buiten dienst. We vieren hedenavond Pakjesavond. De andere dagen vielen uit omdat zoonlief moest studeren, werken, naar Parijs en naar zijn vriendin in Friesland, omdat dochterlief moest werken, een van de 42.000 bezoekers van de dancegekte in Amsterdam was, moest oppassen en naar haar vriendje hier in de buurt, omdat mijn lieftallige echtgenote moest werken in onregelmatige diensten en de andere avonden daarvan moest bijkomen of andere bezigheden had, en omdat ik geen zin had om alle pakjes in mijn eentje uit te pakken. Het feest vanavond begint om 23:00 uur, wanneer zoonlief terugkeert van zijn studentenbijverdienbaan, en dochterlief terugkeert van een bijeenkomst waar ze model staat voor een schoonheidsspecialiste. Hoezo druk, druk, druk… Tussendoor is iedereen er overigens wonderwel in geslaagd om pakjes onder de kerstboom te deponeren, en om in vlugschrift er een gedicht bij te flanzen. U kunt van het gezin PB veel zeggen, maar traditievast zijn we hier bepaald niet.

Hierdoor is het mij al snel duidelijk geworden dat mijn toekomst niet in de techniek lag. Van Sinterklaas kreeg ik een welgevulde doos, waarmee ik -in tegenstelling tot de hoge verwachtingen die mijn wel technisch aangelegde vader had- alleen vreemdgevormde kunstwerkjes maakte. Vier aan elkaar geschroefde onderdelen waren voor mij al snel een poes, of een hond, of een koe, om het even welk dier me op dat moment het scherpst voor de geest stond. Toen ik ook nog de onderdelen in vreemde bochten begon te buigen gaf mijn vader alle hoop op, en leerde mij tikken op zijn tiepmachine. Sindsdien kan ik niet meer van toetsenborden afblijven, of er nu lettertjes of tonen uit komen. Ik verdien er zelfs mijn brood mee. De doos met technische wondertjes is naar zolder verdwenen, en later tijdens een van de vele verhuizingen zoekgeraakt. Zei mijn vader ooit. Hij zal de doos wel aan een technisch wel veelbelovend medejongmens hebben geschonken.

Zwerver Johan had besloten er dit jaar een verlicht kerstfeest van te maken. Daartoe doorzocht hij de vuilniszakken en vuilcontainers in de wijk net zo lang, tot hij een passend attribuut had gevonden. Nu ontbrak alleen nog een stopcontact.

Terug van Schiphol naar huis. Vanaf station Duivendrecht. Overvolle trein. We staan met zeker twintig man opeengepakt. Natte kleren, muffe stank. Bij de deuren staan we, want de coupees zijn al vol. Naast mij staat een jong zakenmannetje. Type snelle vertegenwoordiger. Snelle zwarte haartjes met gel, lange loden jas, strak pak, aktentasje. En een telefoontje aan het oor. Hij praat en praat en praat. Het gaat over een verkooporder. De discussie laait hoog op. Hij praat steeds harder. Hij gesticuleert, en port me daarbij diverse keren in mijn zij. Hij merkt het niet eens en gaat maar door. Nog een por. Ik scheld nooit, maar nu wel. Ik draai me om, geef ‘m een por: “He, zak, kun jij godverdomme ergens anders gaan staan schreeuwen en porren? Flikker op man met je drukke gelul”. Het wordt heel stil in de ruimte, iedereen kijkt verstard een andere kant op. Behalve het zakenmannetje. Hij kijkt me strak aan, zegt in de telefoon “Ik bel je straks terug”, en gaat heel stoicijns naar buiten staan staren. Zo, die boodschap is volgens mij prima overgekomen.

Het wordt steeds erger. Nu houdt Nederland 4.nu van Boris er ook al mee op. Terwijl dat nou net iets is wat naar mijn idee moet doorgaan. Boris: bel de VPRO. Ze zullen je met open armen ontvangen!

Er moet toch wel heel wat gebeuren voordat ik dit in mijn voicemail stop.

En dan tussen alle grote ellende van de wereld een willekeurige greep uit het Kleine Leed in mijn regio, opgetekend uit de regionale krant en het lokale weekkrantje, beiden van vandaag. Een meisje dat door een vrachtwagen van haar fiets wordt gemaaid. Ze heeft mazzel want ze overleeft de knal. Een vrouw van 40 die met haar auto tegen een boom rijdt. Ook zij haalt levend het ziekenhuis. Een noodperron op een station dat geen enkele bescherming biedt tegen weer en wind, en waar inmiddels een complete vuilnisbelt onder de houten planken is ontstaan omdat noch de NS, noch de betrokken gemeente zich geroepen voelen om die troep op te ruimen. Een andere gemeente in de regio bezuinigt 2,5 miljoen € op cultuur, waardoor het lokale theater, de streekmuziekschool, plus diverse cursussen en culturele instellingen hun activiteiten moeten halveren, of de poort moeten sluiten. Dit dankzij een halsstarrige weigering van CDA en VVD om over dit alles een ordelijke discussie te voeren in de gemeenteraad. Vermoedelijk omdat ze daartoe helemaal niet in staat zijn. In een aanpalend dorp zijn vannacht tien auto’s opengebroken, een brievenbus opgeblazen, en een bushokje aan diggelen getrapt. In een ander dorp in de buurt is een schuur in brand gestoken, en zijn ergens een paar ruiten ingekeild door dronken jongeren. Nadat ze ook nog wat voortuinen fors onder handen hadden genomen. Van die etterlijers ontbreekt natuurlijk weer elk spoor. En op het bedrijventerrein te D. is in een kantoor ingebroken en zijn alle computers gejat. Dit alles dus op 1 dag in een straal van pakweg 10 kilometer rondom mijn dorp. En nu maar hopen dat PB en zijn gezin de dag van morgen weer heel en schadevrij door komen.

Als u wilt ervaren hoe de TV in ons land over een paar jaar zal zijn, moet u even kijken naar het m.i. meest irritant druk schreeuwende tv-station in de VS: NASA SpaceTeeVee.

In een week tijd. Eerst Ratelband die op het nippertje toch meedoet. Plus een aftredende minister. Vervolgens Bomdinges met zijn ik-klap-lekker-uit-de-schoohool-tekstje (hij noemt het een Boek). En vandaag weer Remkes, die eerst de BVD ondersteunt, dan weer afvalt, en uiteindelijk in de Tweede Kamer hakkelend en stotend ergens middenin blijft hangen. Het tempo, waarin we van rel naar rel rollen, wordt steeds hoger. We zaten de afgelopen 7 dagen al op een gemiddelde van 4 per week. Nog even en we halen vijf of misschien zelfs wel Grote Rellen per week. Niet meer nodig, dames en heren politici. Gaat allen maar rustig heen en ergens in permanent reces op een terrasje zitten of zo. U hoeft verder niets meer te doen. Nederland is inmiddels al een Bananenrepubliek.

En nu ben ik het zat. Vandaag had ik meer dan 100 spamberichten in mijn mailbox. Tot nu toe bladerde ik daar vrolijk doorheen, omdat er soms leuke dingetjes tussen zitten voor dit weblogje. Maar meer dan 100: nee, da’s te erg. Dus heb ik het JunkMailFilter in mijn Entourage mailprogramma ingeschakeld. (Entourage? Ja, op de Mac natuurlijk. Van Microsoft, onderdeel van Office onder OS X. De Mac-tegenhanger van Outlook. Werkt -in tegenstelling tot z’n Windows-broertje- steady als een rock). De eerste de beste lading mail, die ik daarna van een andere mailserver ophaalde, bevatte ook weer spammetjes. Maar: die werden met een slim Apple-scriptje meteen verbannen naar de Prullenbak. En weg waren ze weer. Mooi, hoef ik dus niet meer naar om te kijken. Heb ik weer wat tijd over voor andere, veel leukere dingen. Nog wel even een uitzonderingslijstje maken van die paar bedrijven, die ik wel wil zien, anders floepen die ook ongezien in de Prullenbak en dat wil ik nou dus net weer niet. Het blijft ingewikkeld, computergedoe. Zo. Klaar. Ik denk dat ik de hond maar eens ga trakteren op een extra blokje om.

In mijn omgeving sta ik bekend als totaal Apple-fanaat. En terecht, want het klopt. Ik heb naast de Mac ook wel een PC, die ik als noodzakelijk kwaad beschouw om een aantal redenen. De dingen die voor mij echt belangrijk zijn doe ik op de Mac. Mijn allereerste Mac heb ik nog steeds, al die Macs die ik tussen de huidige en die eerste heb versleten, zijn recent naar een stichting verhuisd. Deze stichting maakt ze weer netjes aan de praat, en dan gaan ze naar een of ander land waar de computer nog geen gemeengoed is, voor het onderwijs daar. Prima: zij blij, en ik van de niet meer gebruikte computers af. Want ik kon in mijn studio zowat letterlijk mijn kont niet meer keren.
Zoals elke Apple-fanaat bewaar ik wel diverse dingetjes, die totaal geen nut meer hebben, maar gewoon leuk zijn om te hebben. Een deels gouden ballpoint, die eind jaren ’80 in een oplage van slechts 1.000 stuks werd gemaakt, met een opgelegd Apple-logo erop, waarvan er dus eentje hier ligt. Zorgvuldig in een doosje. Is nog geen letter mee geschreven. Of een vroege versie van wat tegenwoordig sticky notes heet. U weet wel, die gele plaknotities. De vroege versie heeft het model van een Apple MacPlus, de oer-Mac, die door minkukelende en met DOS worstelende PC-knuppels minachtend “vogelhuisje” werd genoemd. Of een koffiemok met het oerlogo van Apple erop, uit 1986, Ik ben zelfs lang zo gek geweest om alle dozen te bewaren. De ruimte achter het schot op zolder stond tjokvol met overbodig karton. De afgelopen zomer heb ik de moed gehad om die hele handel naar de kraak te brengen, want het puilde letterlijk uit. Drie autoladingen vol rommel, in een fors uitgevallen breakmodelletje. Kunt u nagaan wat een sjouwellende. Het was zelfs zo erg dat mijn lieftallige wederhelft er foto’s van heeft gemaakt. Want dit komt nooit meer voor. Ik, die Apple-spullen weggooi. Na lang twijfelen trouwens. Unieke gebeurtenis. En achteraf had ik met mijn twijfel wel weer gelijk: men moet nimmer Apple-spullen weggooien. Leest u maar:
Mensen die in 1984 een Apple Macintosh gekocht hebben, moeten zo snel mogelijk op zoek gaan naar de doos. Bij de eBay-internetveiling is een originele 18 jaar oude doos voor 536 dollar van eigenaar verwisseld. De Mac zat er niet eens meer in. Het bieden begon met 5 dollar, maar steeg de afgelopen week tot boven de 500 dollar. De doos is nu dus meer waard dan tweedehands Mac’s, die kennelijk niet zo zeldzaam zijn als de doos waarin ze ooit zaten. Apple-fanaten staan erom bekend alles wat met hun geliefde computer te maken heeft te verafgoden. In de doos zaten nog wel de plastic hoesjes voor de muis en het toetsenbord en als bonus: het piepschuim.
Ik bedoel maar. Schrale troost: zo’n type doos zat er niet bij op onze zolder, want die had ik destijds bij de dealer achtergelaten. Er zaten wel andere dozen bij, die bijna net zo oud waren als het nu via eBay verkochte exemplaar. Wie weet wat de doos van de ImageWriter II, tegelijk gekocht destijds met de MacPlus, had opgebracht. Of de verpakking van die geheugenuitbreiding van maar liefst 12 MB, die ik ooit in de MacPlus heb gezet. Of de doos van de Mac Quadra 660AV, de eerste pizza-Mac van Apple, die ik overigens niet weg heb gedaan vanwege de fantastische audio-digitizer die daar standaard in zit. Ik gebruik ‘m nog steeds voor audio restauratie. En zo had ik nog wel wat dozen en doosjes van voor 1990, die deze zomer dus naar de kartoncontainer zijn verhuisd. Jammer, gemiste kans om te kunnen bewijzen dat “Wie wat bewaart” dus beslist geen loos gezegde is. En: het is natuurlijk wel zo: die eBay-koper heeft een doos. Ik heb de Mac die erin hoort. Wie is nu -als puntje bij paaltje komt- beter af?

Met mijn blog van hedenavond zal ik vermoedelijk voor eeuwig de gramschap van poezie minnend Nederland over mezelf uitstorten. Dat moet dan maar. Daar gaat-ie dan.
Poezie: ik begrijp er helemaal niets van. Proza, dat snap ik. Goede literatuur, een sterk meeslepend boek, dat snap ik ook. Een literair boek, waar ik in verdrink ven begin tot einde, dat snap ik. Maar een gedicht, dat -voor mij althans- kant noch wal raakt, daar kan ik alleen maar hoofdschuddend doorheen worstelen in een oeverloze poging er iets van te begrijpen. Een soort kroketje, dat niet smaakt, terwijl ik toch honger heb.
Vandaag werd bekend dat de PC Hooftprijs 2003 (hoezo 2003 trouwens, dat jaar is nog niet eens begonnen) is toegekend aan de dichter H.H. ter Balkt, alias Habakuk II De Balker. Dat pseudoniem vind ik nog wel aardig, want het getuigt van een vindingrijke en originele geest. Maar daar houdt mijn bewondering voor deze dichter toch ook direct weer op. Leest u even mee in volgend gedicht van -wat wordt genoemd- een typisch boerse dichter die niets moet hebben van de stad en haar ambtelijkheid:
Stad die ik nalaat
mijn haar en tanden.
Duizend gedachten, verwaaid op de wind.
Hazelaar plantte ik voor haar vier poorten,
al haast vervluchtigd voor haar rose bloesem.
Zink droeg de wind.
Barnsteen en gouddiep onder je straten.
Goud bleef het goud.
Als ik even nadenk kan ik hier wel een interpretatie of wat aan hangen, maar dat doen literaire critici al voor me. De taaltechnostukjes, die critici produceren, vervullen me ook regelmatig met oprechte verbazing. Door woordconstructies, die vaak nog complexer zijn dat de taalvlechtwerkjes in het besproken gedicht. Door de onzin die vaak over een complexe verzameling op zichzelf staande woorden wordt uitgestort. Ik zou wel eens een gedicht (en dan bedoel ik dus zwaarwegende poezie van het gehalte Habakuk) van die critici willen zien. Wedden dat daar niets van terecht komt?
Het gedicht van Habakuk heeft vast een zwaar poezie-gehalte, maar ik kan het niet anders zien dan een verzameling loshangende woorden. Waar weliswaar op zeer intelligente wijze over is nagedacht (het zwaarwegende), maar die uiteindelijk wat mij betreft niets meer is dan dat: een verzameling loshangende woorden.
Leest u het gedicht nog maar een keer, en probeer de samenhang te ontdekken. Ontbreekt. Ja, ergens in de verte misschien, aan de literaire horizon, gloort vaag een verband, maar je moet toch wel van goede huize komen om dit allemaal op z’n plekje te krijgen. Het is dat de kranten vandaag erbij zetten dat Habakuk de pest heeft aan de stad. Daardoor wordt het me wat duidelijker. Zonder die uitleg had ik ‘m in elk geval niet gevat. En, wees eerlijk, U zeer waarschijnlijk ook niet.
Was het in oorsprong niet zo dat de dichter schrijft voor het volk? Moet het volk het wel kunnen begrijpen. Die nauwe band is volgens mij lang geleden al verbroken. En wat me nog het meeste irriteert: de heer Habakuk heeft niet eens de moeite genomen om de boel te laten rijmen. Wat volgens mij toch nog steeds een grondvoorwaarde is om een verzameling woorden aan te merken als een gedicht. Wat de heer Habakuk naar mijn overtuiging hier alleen demonstreert is dat hij bijzonder ingewikkeld woorden achter elkaar kan zetten, samengevlochten met enig vaag vermoeden van onderlinge samenhang. Waardoor gevoel voor gewone emotie of schoonheid in elk geval bij mij niet ontwaakt. Aan elkaar geplakt onder het motto: hoe moeilijker, des te meer poezie.
Ik vergelijk dit semi-wetenschappelijke tekstgedrag wel eens met componisten, die om de complexiteit muziek maken, niet om het gevoel. Moderne componisten hebben daar een handje van. Willem Breuker bijvoorbeeld. Een enorme bak ongecontroleerde niet-stemmende herrie, en dat wordt dan moderne muziek genoemd. Of het waar is weet ik niet, maar er gaat een verhaal over hoe Breuker zijn Zeeland-suite heeft gecomponeerd. Hij nam een potje oostindische inkt, een tandenborstel en zo’n roostertje met kleine vierkantjes die je gebruikt om klei mee te bakken in zo’n hobbyoventje. Kent U misschien nog wel van handenarbeid op school. De tandenborstel werd in de inkt gedoopt en vervolgens boven een blanco blad muziekpapier over het roostertje geschraapt. De spetters zwarte inkt belandden in volstrekte willekeur op het muziekpapier. Daar tekende Breuker vervolgens de rest van het muziekschrift bij (de stokken, de maten, de rusten), en klaar was-ie. Ja zeg…. Gevoel? Kom nou…
Jazzmuziek, ook zoiets. Jazzmuziek is vaak technisch hoogbegaafd, zeker, kunststukjes die ik beslist niet kan nadoen. Zo’n jazzgitarist die wel 100 complexe akkoorden in 1 minuut kan aanslaan. Zo’n jazzpianist, die de ene complexe riedel na de andere uit de piano tovert. Zo’n saxofonist, die zijn instrument behandelt als ware het krokodil die niet gevangen wil worden. Knap hoor, maar mij spreekt het niet aan. Er zit namelijk geen echt gevoel in. De grimassen, die zo’n muzikant trekt, hebben volgens mij niets te maken met emotioneel gevoel, maar veel eerder met het onderdrukken van opkomende krampen.
“Musici, die klassieke muziek spelen, reproduceren, en scheppen niet”, heb ik ooit eens tegen mijn pianoleraar gezegd toen ik een jaar of veertien was. “Ze proberen wel de emotie van de componist ten tijde van het componeren te benaderen, maar zullen daar nooit volledig in slagen. Ze waren er immers niet bij, en ze waren de componist niet. Twee uiterst remmende factoren in dezen”. Ik zal het in wat simpeler bewoording hebben gezegd (ik was tenslotte pas veertien), maar daar kwam de strekking wel op neer.
Deze opmerking kwam me op een ferme tik met een aanwijsstokje op mijn boven de toetsen zwevende vingers te staan. Daarmee sloeg deze pedagogische onbenul meteen het laatste stukje positieve wil om het te willen begrijpen eruit. Niet lang daarna ben ik gestopt met de pianolessen (toen al 8 jaar aan de gang), en heb mezelf muzikaal verder ontwikkeld. Het conservatorium, waar deze pianoleraar mij heen zag gaan, was daarmee natuurlijk buiten bereik geraakt, maar dat heb ik nooit betreurd. Ik beleef nu nog elke dag plezier aan mijn muzikale escapades in mijn thuisstudio.
De stukken muziek, die ik daar componeer, zijn misschien niet briljant, maar drukken wel mijn gevoel uit. En roepen bij mijzelf dat gevoel ook weer op wanneer ik het (soms vele jaren) later weer terugluister. Dat kan wel: ik was er wel bij, en ik was de componist. Twee uiterst stimulerende factoren in dezen. Maar dat geldt alleen voor mij. Voor de andere muzikant die mijn muziek speelt geldt de andere wet: hij was er niet bij, en was de componist niet. De luisteraar kan er wel door ontroerd raken, wanneer hij zich beperkt tot luisteren. Maar wanneer hij datzelfde gevoel probeert te bereiken door het stuk na te spelen zal dat niet lukken. Hij was er niet bij, hij is mij niet.
Dus wanneer een recentiepennelikker schrijft dat Jan Vayne zo emotioneel speelt kan ik daar met de pet niet bij. Vayne is een handige reproductiepief, met veel bombarie, die het commercieel veel slimmer aanpakt dan ik. Dat laatste moet je hem wel nageven. Maar of-ie echt met gevoel speelt (en dan bedoel ik ook ECHT met gevoel)…. nee, ik heb niet die indruk. Hij raffelt fraai verpakt technisch af, niet meer dan dat. Dat geldt trouwens ook voor die vioolfiguur, Andre Rieux heet-ie geloof ik. Bah, wat een nepzooi.
Trouwens: met “mijn composities” bedoel ik niet de digitale knip en plakwerkjes links in de muzieklijst. Da’s ook leuk om te doen, maar niet mijn oorspronkelijk werk. Het zijn fragmenten en samples van anderen, die ik opnieuw rangschik, mix en arrangeer. En soms voorzie van een eigen bedacht partijtje instrument, als extraatje. Lekker om naar te luisteren, misschien, maar niet bedoeld om mijn emoties vast te leggen. Daar heb ik heel andere muziek voor gemaakt. Misschien dat ik nog wel eens iets daarvan in dit weblog laat horen. Mag u zelf oordelen.
Nog even terug naar de poezie en de dichter. Ook dichter Habakuk zal gevoel en emotie hebben wanneer hij zijn poezie schrijft. Dat zal ik niet ontkennen. Alleen: hij is erin geslaagd dat dermate zwaar en complex in te pakken, dat het gevoel nooit door de lezer zal worden begrepen, laat staan gereproduceerd. Als dat uberhaupt al mogelijk is. Ik meen dus van niet. Van Habakuk is dan ook bekend dat hij een klein lezerspubliek heeft. Is prima hoor, niks mis mee. Ik ken ook werkelijk heel goeie muzikanten, die nooit verder komen dan een kleine kring publiek. Alleen vraag ik me dan wel af wat voor soort lezer een kick krijgt van Hababuks constructies. Ik doe een gok. Ik denk dat misplaatst intelligent gevoel en bewondering vanuit verkeerde motieven de grote drijfveren zijn van dit kleine lezerspubliek. Zo van: kijk mij eens ingewikkeld lezen? Ik begrijp dit. Knap he? Indien dit zo is, dan past deze kleine groep inderdaad zeer treffend bij Habakuk.
Vanaf deze plaats mijn oprechte gelukwensen aan Habakuk II De Balker. Hij zal deze prijs vast verdienen. Aan mij is zijn tekstgesoldeer echter niet besteed. Ik begrijp het niet, zal het nooit begrijpen, en wil het ook niet begrijpen. Daarvoor zijn mijn motieven aangaande emotie vrees ik te zuiver.

De laatste tijd schijnen PC-systemen een oorlogje met mij te zijn begonnen. Gisteravond bleef mijn Mac hangen, iets wat ze (!) in jaren niet heeft gedaan. Ook gisteravond dat met die Blogger-database (zie hieronder). En vandaag werd ik op het werk gelocked. Ge-wat? Nou, het Windows-gedoe, dat alle gebruikers bij ons op het werk registreert en beheert, had me zonder pardon uit het systeem gekieperd. Zo maar, geen enkele aanleiding. Als ik nou nog driftig aan het hacken was geweest of zo. Maar nee, gewoon gekeeld. Ik kon niet meer mailen, niet meer het netwerk op, niks meer, helemaal noppus. In zo’n geval begint in ons bedrijf een martelgang langs de helpdeskcollega’s. Ik bel. Tien minuten “Al onze medewerkers zijn in gesprek”. Ik geloof daar geen bliksem van: zitten natuurlijk gewoon op perron nul een sjaggie te roken en koffie te nippen. Zetten dat verrotte bandje aan en denken van “Doei, die kan wel ff wachten”. Afijn, na tien minuten Joep Help aan de lijn. Uitgelegd. Oh, zegt-ie, dan is er wat mis met de communicatie tussen uw computer en de server. Meen je dat nou? Goh zeg, tjeeeeemig, dat had ik nog niet zo begrepen. Maar wat doen we eraan? U moet zich opnieuw aanloggen met een nieuw wachtwoord. OK. Doe ik. Lukt niet: de wijziging wordt geweigerd. Het wachtwoord is te nieuw. Terwijl ik nog geen wachtwoord heb ingetikt. Begrijp u ‘m, begrijp ik ‘m ook. Weer bellen. Weer tien minuten “Al onze collega’s….”. Weer dezelfde Joep aan de lijn. Lukt het niet? Nee het lukt niet, ik wordt nog steeds geweigerd, Nou, tjonge zeg, dat is me wat, dan zit er toch nog iets fout. Je meent het. U kunt zich nu opnieuw aanloggen. Ja maar, dat lukt niet. Jawel, nu lukt het wel. Ik doe het. Het lukt dus niet. Zegt Joep: momentje alsutblieft, en ik hoor een klik. De knurft heeft me neergelegd. Oh nee, de aanwijzer op mijn scherm beweegt ineens vanzelf, ik raak de muis niet aan, ik kijk er niet eens naar. Komt een schermpje op: Hallo, ik ben Joep, en neem nu even uw computer over. Hallo Joep. Klik, klik, klik, Joep doet precies hetzelfde als ik en komt er ook niet door. Nee, logisch, want hij kent mijn password niet. Telefoon. Joep. Wat is uw passeerwoord? Vertel ik niet want dan kun je bij alle vertrouwenlijke stukken in mijn mapje op de server en dat wil ik niet. Dan kan ik u niet verder helpen, goedenmiddag. Klik. Het Joep-venstertje verdwijnt, de muisaanwijzer staat weer stil, en ik staar in volstrekte verbijstering naar een inlogscherm waar ik niet doorheen kom. Ik ben echt benieuwd wanneer de eerste woedemoord op een helpdeskmedewerker in dit land gepleegd gaat worden. De eerlijkheid gebied me te melden dat het allemaal uiteindelijk nog goed gekomen is. Maar grrrr…..

Ik wilde U nog even melden dat ik gisteravond bijna een uur heb gesleuteld aan een weblogje over Jiddische scheldwoorden. Daar zitten echt hele mooie tussen. Toen het blogje klaar was, en ik wilde publishen, sloeg bij Blogger.com de boel op hol. Er verscheen een foutmelding dat de database vol zat of zoiets, en ik had in de editor bovenin mooi een leeg scherm. Weg stukkie. En ook met de “Vorige”-knop van de browser niet meer te achterhalen. Ook niet via “Paste”. Ik kon ze meteen mooi in de praktijk brengen, die Jiddische scheldwoorden…

Dat met PB’s webstroomradiozender gaat niet wat worden, vrees ik. MP3.com biedt het gratis aan, maar daarvan weten we inmiddels hoe het alleen op Apple computers en niet op Windows computers werkt. Blijft eigenlijk alleen een groepje professionele aanbieders over, die bedragen per maand vragen waar de honden geen brood van lusten. Er zijn er die je webradio wel willen hosten voor pakweg 500 € per maand, maar dan heb je wel mono en kwaliteit waarvoor Edison zich zou schamen. Wil je stereo en bijna CD kwaliteit, dan wordt je bankrekening elke maand voor een slordige € 2000 gesloopt. Ook die gasten heb ik maar eens gebeld, en ze gevraagd of ze wel helemaal goed bij hun hersens zijn.

Nou, dat blijken ze, want ik kreeg vanavond een mailtje van dat bedrijf, waarin hun annual report stond. Hun jaarverslag met winst en verliesrekening. Nou, weinig verlies: ze maken dolle winst, dus van de pot gerukt zijn ze zeker niet. En ik kreeg er nog wat tips bij hoe ik de aan hun overgemaakte muntjes weer terug kan verdienen. Jawel, met digital audio webvertising. Oh. Nou. OK. Hoe dan? Staat er niet bij.

Oh ja, staat er als voetnoot nog bij vermeld: als ik meer dan zoveel MB wil webstromen moet ik wel per maand bijbetalen. Dus: hoe meer audio webvertising ik webstroom om mijn stromendabonnement te betalen, des te meer toeslag ik ga betalen. Dus verdienen ze op die manier ook nog een keer aan PB’s webstroomradiootje. Nee, op hun achterhoofd zijn ze daar zeker niet gevallen. Maar PB bepaald ook niet.

Soms komen er van die spamdingen in je mailbox waarvan je denkt: he, da’s slim bedacht. Vanavond maakte Europa voor het eerst kennis met “The Encredible Illuminating Pen. Lights as it Writes!”. Voor het eerst? Is dat zo? Ja, dat is zo. Ik heb ze namelijk gebeld, want zo gek ben ik wel. En heb ze gevraagd of er al eerder met dit ding in Europa was geadverteerd. “No sir, today is the first day of a world wide campaign.”, zei een vriendelijke dame. “By the way, you’re the first one to call from Europe! Wauw!!!”, kirde ze op dat typisch Amerikaanse overdreven servicetoontje. Of ik er daarmee dan misschien eentje had gewonnen? Nee, dat was niet zo. “But you can order, sir!”, schreeuwde ze nog enthousiaster. Nou, nee, senk joe. Wel handig dingetje, en dat met zeven kleurtjes, in te stellen naar wens. Om verlichtende teksten mee te schrijven, in het donker.

Vanavond (en vannacht waarschijnlijk ook nog: het wordt toch ijzelen en ik heb geen zin om naar elders te autoschaatsen) knutsel ik gezellg thuis aan een nieuwe webradio. Eentje die wel werkt. Hoop ik. Ondertussen vestig ik uw welwillende aandacht op Virgin Radio. Er is wel een beetje sneller verbinding voor nodig, anders klinkt het voor geen meter. Of klinkt het gewoon helemaal niet. Zo, ik ga weer bitknutselen. Veel luisterplezier bij mij Britse radiovrienden. Oh ja: de muziekjes links openen nu in een apart venster als u met een browser plug in luistert, da’s handiger voor als u tegelijk wilt doorlezen en luisteren. Ook geknutseld. Het wordt nog wel eens wat tussen PB en HTML.

Zo is het wel weer mooi geweest voor vandaag. Nog even een uitsmijter: zomaar een top 50. Die ik het leukste vind zit niet eens bij de eerste 20. Nou, doei, tot de volgende oprisping.

Hoe ik er op kwam weet ik niet, maar zojuist had ik ineens Veronica.nl in mijn browser. Geheel onvrijwillig, want er moet wel heel wat gebeuren voordat ik vrijwillig op een link naar Veronica klik. Zal wel weer zo’n gniepig scriptje zijn geweest. Maar goed, nu we er toch waren even een snelle screenscan gedaan. En wat zien wij: er spelen Zeer Gewichtige Zaken bij de gillende en krijsende omroep-waar-geen-mens-naar-kijkt. En ze worden nog eens op uiterst wetenschappelijke wijze met cijfermateriaal onderbouwd. Knap hoor! Leest U even mee?
Katja kan niet spellen!
Jullie hebben weinig vertrouwen in het spellingsvermogen van Katja Schuurman. We stelden jullie in de poll van vorige week de vraag of Katja kan spellen, of dat ‘t lachen wordt bij het Groot Dictee waar zij aan mee doet… Volgens 34,23 procent van jullie wordt het lachen. Ook denkt 11,26 procent dat zij een recordaantal fouten gaat maken. Toch is er ook een groep van 18,02 procent, die denkt dat Katja intelligenter is dan ze eruit ziet. Daarnaast koos 15,32 procent voor de keuze ‘Go Katja!’. Er zijn ook mensen die het totaal niets uitmaakt of ze nou wel of niet kan spellen: 21,17 procent koos voor ‘Boeien’. Hoe Katja het er echt vanaf brengt, zie je maandag 16 december…
Ik bedoel maar…

Vanavond was ik in de straat waar ik tussen mijn 5e en 10e heb gewoond. Toen ik een jaar of acht was heb ik een roestvrij stalen nagel in een kier in het metselwerk van mijn ouderlijk huis geslagen met een hamer. Vlak naast waar het ijzeren hek aan de gevel was vastgemaakt. Het hek is weg, maar na al die jaren zit de stalen nagel er nog steeds. Gelukkig tenminste nog iets bij het oude gebleven.

RatB schijnt voldoende steunverklaringen te hebben. Hij doet in januari mee. Doen wij maar niet mee. Lijkt me veel beter.

Waar ik werk wordt veel gewerkt met foto’s. Foto’s moeten zo goed mogelijk worden afgedrukt. Daar zijn specialisten de hele dag mee bezig. Onderzoekers draaien vellen met allemaal kleur- en rastervlakjes uit om vervolgens met behulp van een loupe vast te stellen of de trapping wel goed zit, of het juiste kleurenspectrum wel is toegepast, of de witbalans wel goed werd gemeten bij het scannen, of de rasterpunt wel in orde is, en of de juiste resolutie is toegepast. Van dat soort heel wetenschappelijk gedoe. Best belangrijk hoor, want die foto’s moeten dus goed afgedrukt. Zonder al dat gedoe zou het helemaal niks worden met die foto’s. Beelden bewerken doen ze bij ons met Adobe Photoshop, helemaal volgens de regelen van de (re)productiekunst. Met Photoshop kun je echter ook heel creatief bezig zijn, zonder je druk te maken over al die foto-wetenschappelijke zaken. Dit is “Virtual Embryo”. Ik maakte dat een jaar of zes, zeven geleden, en zet ‘m nu maar eens te kijk. Komt-ie ook eens verder dan mijn eigen harddisk.

PB’s webstroomradio is weer gesloopt. Hij deed ‘t niet. Foutje dit, krom syntaxje dat, en error 62, twee keer achter elkaar ook nog. Jammer dan.

Ooit gehoord van de term OLU? Nou, ik ook pas sinds gisteren. Dat betekent: One Level Up. Oftewel, je manager of baas op je werk. De OLU heeft op zijn/haar beurt weer een OLU, enzovoorts. Totdat je bij de voorzitter van de Raad van Bestuur bent: die heeft geen OLU, alleen maar een RvC (Raad van Commissarissen) en AH’s (aandeelhouders) aan wie hij verantwoording moet afleggen. OLF’s zullen dat wel zijn: One Level Financials. Goed. OLU’s zijn over het algemeen eigenlijk een beetje LULLO’s, want je moet toch wel apart in elkaar steken wil je iemands OLU zijn. De OLD (One Level Down, de medewerker dus waarover de OLU de baas speelt) schuift als het tegen zit alle shit op het bordje van zijn OLU, die er dan maar uit moet zien te komen. Dat hoort niet zo, maar dat gebeurt wel vaak. De OLU komt er soms niet uit, gaat naar zijn OLU, die vervolgens een TNB geeft (een Trap Naar Beneden), omdat hogere OLU’s meestal wel wat anders aan hun kop hebben dat gezever van hun OLD’s. Bent U er nog? Trouwens, niet alle OLU’s zijn LULLO’s, gelukkig maar. De OLU’s waar ik elke dag mee te maken heb steken gelukkig goed in elkaar. En mijn directe OLU is geen LULLO maar een LALLA. Hij loopt de hele dag te zingen. Hij is dan ook een goeie OLU. Dus, Ratelband: meer zang in je seminars stoppen, dan komt het allemaal goed.

Toen ik er laatst toevallig de eerste keer langs reed zag ik in de voortuin een vlaggenmast (en niet zo’n kleintje ook) met de Nederlandse driekleur. En dan niet zo’n lullig klein vlaggetje van 20 Euro bij de HEMA. Nee, eentje waarmee je een beste tent kunt opzetten. Ik dacht nog, heej, welke Oranje is er nou weer jarig. Op het werk aangekomen keek ik even in de agenda. Geen. Nou ja, het zal wel. Toen ik een week of wat later weer toevallig langs dat huis reed hing de vlag er weer. Ik weer kijken. Geen Oranje jarig. Toen werd ik dus nieuwsgierig, en ben ik twee weken lang expres dat kleine stukje omgereden om te kijken of die vlag er soms elke dag hangt. En jawel, die vlag hangt er dus elke dag. In de enorme voortuin van die enorme villa met fraai rieten dak, waar vast iemand met veel muntjes woont.
Ik vraag mij en u af: wat bezielt zo’n man om elke dag de vlag in de tuin te hangen. Heeft-ie soms zo veel kinderen dat er elke dag eentje slaagt voor een examen? Is-ie misschien een beetje in de war en denkt-ie elke dag dat het Koninginnedag is? Of viert-ie alvast de overwinning op Irak? Of wil-ie daarmee voorkomen dat asielzoekers zijn landgoed betreden? Zo van: “Denk erom, hier heerst streng asielbeleid. Dit is van mij en daar blijf jij weg!” De nationale vlag als afschrikwapen. Of is-ie gewoon zo blij dat-ie zo veel muntjes heeft dat-ie daarom elke dag de vlag uithangt? Ik kan werkelijk geen zinnige reden bedenken waarom iemand elke dag weer de vlag hijst.
Ik dacht vanochtend even: ik maak er een foto van, voor bij dit blogje. Maar dat heb ik niet gedaan: zelfs de privacy en mening van een dagelijks onduidelijk vlaggende medelander wordt gerespecteerd. Daarom signaleer ik mijn oprechte verbazing over dit vlagvertoon maar met alleen dit tekstje. Dat respect hadden ze trouwens bij mevrouw Duisenberg ook moeten tonen. Dat mens had namelijk groot gelijk met haar vlagprotest, al had ze misschien beter ook de Israelische vlag erbij kunnen hangen. Dan was het completer geweest: waar twee vechten hebben immers twee schuld, en zijn er ook twee slachtoffer.
Ha, wacht even…. Misschien een ideetje voor de vlaggenmeneer in die dure villa. Eens kijken: waar vecht Nederland mee? Eigenlijk met niemand….of……ja toch, binnenkort wel. Met Irak, althans dat zegt onze MP. Weet je wat: ik koop een dezer dagen een Iraakse vlag en hang die stiekum naast die Nederlandse vlag.

En dan ga ik aan de overkant De Gebeurtenis afwachten. Lijkt me reuze leuk om te zien hoe de vlaggenmeneer hierop zal reageren. En dan neem ik dus wel die camera mee.

Toevallig kwam ik vanavond de banner tegen van de US Air Force website, waar ze driftig op zoek zijn naar nieuwe piloten. Waarschijnlijk voor de aanstaande knokpartij boven de immense zandbak Irak. Moet u even kijken, en dan weer hier naartoe komen voor het vervolg. (Even kijken 1). Gezien? Nu even overschakelen naar de wervende website van onze Koninklijke Luchtmacht, en dan weer fluks hier terugkomen voor het vervolg. (Even kijken 2). Gezien? Is U wat opgevallen? Nou, mij in elk geval wel. Die Amerikanen maken er een prachtige show van. Zo van: “Gezellig bij onze familie, joh, en meisjes ook hoor! Hartstikke spannend allemaal. En kijk eens wat een entertainment we allemaal voor jullie hebben. En wat een carrieremogelijkheden! Wauw!!!” Het aroma van de typisch gezellige (lees opgefokte) Amerikaanse familiebarbecue -inclusief Stars and Stripes aan de voorgevel- komt je haast tegemoet.
En bij onze vliegjongens? Nou, daar gaat het toch wel wat rustiger an. Geen aroma, maar spruitjeslucht. Ze hebben weliswaar recent het smoeltje van de website wat opgeleukt, maar om nou te zeggen dat hier een echt wervende kracht van uitgaat….. neuh.
En toch: toch heb ik onze aanpak liever. Waarom? Omdat ik zo langzamerhand meer dan de buik vol heb van het geschreeuw en gebral van Bush en cohorte (en da’s geen vertikking). Gehoord vandaag, op de radio, vanochtend? Ik wist werkelijk niet wat ik hoorde. Nu dreigt de VS Irak zelfs met een atoomaanval wanneer er chemische wapens worden ontdekt door de inspecteurs van de VN. Een atoomaanval! Bush en zijn adviseurs zijn nu dus echt aan het doordraaien. Je zou haast zeggen dat de as van het kwaad niet alleen over terrorisme steunende of beoefenende staten loopt, maar met name ook over Washington.
Ik vrees het ergste. Bush begint nu zo te zwelgen in zijn machtswellust, dat hij amper nog weet wat hij doet en zegt. Bush begint zijn eigen pop na te praten, U weet wel, die Bush-pop die in de VS tot kerstkado nummer 1 is gebombardeerd (leuke woordspeling trouwens). Nog even, en die pop slaat verstandiger taal uit dan Bush zelf. De trieste klucht is dan compleet, en daar past de wervingsmethode van de US Air Force prima bij. Een (k)luchtmacht dus.
Trouwens: die pop (“A true action hero”, zegt de leverancier) lijkt voor geen meter op Bush. Zou die pop soms zijn alter ego moeten voorstellen?

Ik blijf even doorzeuren over de rituelen in de Tweede Kamer. Op www.vandale.nl even opgezocht wat er staat voor politiek:

po·li·´tiek1 (de ~ (v.))

1 geheel van beginselen en regels van bestuur
2 beleid van een regering
3 manier van optreden => tactiek

OK. Nou ja, beleid, maar toch OK. Goeie verklaring. Zie dus ook: tactiek. Komt-ie:

tac·´tiek (de ~ (v.))

1 aan de omstandigheden aangepaste, met beleid en overleg gepaard gaande wijze van doen om zijn doel te bereiken
2 [sp.] wijze van handelen, methode, patroon om de overwinning te behalen => strategie; <=> techniek
3 [mil.] leer van de gevechtsvoering

Klopt: de eigen wijze van doen van de regering om doel te bereiken, de overwinning te behalen, desnoods met gevechtsvoering (“We doen mee”, weet u nog?). Eens kijken wat er bij ritueel staat vermeld:

ri·tu·´eel1 (het ~)

1 uit meer onderdelen bestaande rituele handeling => rituaal
2 omstandige, langdurige reeks handelingen

Juist! Met name punt 2 klopt als een bus. Op meerdere fronten. He, gelukkig, was mijn tirade tegen regering en Kamer dus toch gegrond. Ik kan weer rustig gaan slapen. Het zakje met erwten staat al gereed onder de trap. Je weet maar nooit wat onze MP verder nog allemaal van plan is.

Het is al weer een tijdje geleden dat PB’s De Foute Boel Prijs is uitgereikt. Op 26 augustus om precies te zijn. Toen ging-ie naar Radio 1 wegens tien minuten onvervalste en onbeschaamde sluipreklame voor de zieltogende Floriade. Na een zorgvuldige overweging mijnerzijds gaat de prijs vandaag zowel naar Nawijn als de voltallige Tweede Kamer. Nawijn betitelde het gedoe in de Tweede Kamer als “een ritueel”, waarmee hij dus eigenlijk “een farce” bedoelt. Trekt-ie dat weer in omdat onze MP JPB daar ernstig boosjes over is. Nee, zo had-ie dat niet bedoeld, zei Nawijn. Foute Boel, want zo bedoelde hij het wel. En hij heeft gelijk. De Kamerleden leuteren de hele dag over niets, zijn veelal massaal afwezig (maar volgens de Kamer-vooritter ook nergens in het land te bekennen), winden zich af en toe wat op, raken pas in hun element wanneer ze een minister of staatssecretaris verbaal kunnen afmaken, maar verder….. verder gebeurt er niets. Helemaal niets. Veel verf, geen wol.
OK, de Kamer heeft functies in ons democratisch systeem: de regering controleren, en het volk vertegenwoordigen. Maar laten we wel wezen: van die controle komt geen donder terecht. Want heeft totaal geen effectief resultaat. De regering trekt zich gewoon geen flikker aan van wat de Tweede Kamer vindt en doet maar door. De regering luistert welwillend, doorstaat het vragenvuur, trekt desnoods een boetekleed aan, maar gaat uiteindelijk gewoon weer verder met waar ze mee bezig waren.
En van die vertegenwoordiging merk ik ook weinig. Het is meer spugen in de interruptiemicrofoon dan dat er daadwerkelijk wordt getimmerd aan de Grote Problemen in dit land. Ritueel geinterrumpeer dus, maar geen getimmer.
De regering timmert al evenmin. Ja, misschien aan een paar verkeerde zaken, althans in mijn ogen. “We doen mee aan de oorlog tegen Irak”, zegt MP brillemans. Dat staat-ie namens mij daar te roepen, want hij schijnt ook mijn MP te zijn. Is-ie nou helemaal besodemieterd? Oorlogje spelen helpt niet, beste MP JPB. En verder blijft het stil. Timmeren aan constructieve oplossingen voor de Grote Problemen in dit land? Ben je gek….. De regering trekt trouwens niet alleen boetekleden aan, maar ook jasjes. Omdat ze niet in hun hemdsmouwen mogen staan van Jeltje. Over ritueel gesproken… Deden ze dat maar vaker, in die hemdsmouwen, dan wekten ze in elk geval nog de indruk dat er echt wat gedaan wordt.
Nawijn is bepaald mijn vriend niet (dat enge nare lachje van hem tijdens het LPF-congres afgelopen weekend, daar kreeg ik het plaatsvervangend benauwd van), maar hij heeft deze keer wel gelijk. De Kamer is weinig meer dan een rituele vertoning. Jammer dat-ie het weer intrekt: de Foute Boel Prijs. Jammer dat de Tweede Kamer vandaag met de zeer voorspelbare reacties op Nawijn weer duidelijk heeft laten blijken dat de Kamer Nawijns schot in de roos niet wil en zal begrijpen: ook de Foute Boel Prijs dus.
En nu maar hopen dat RatelDeRatel niet in de Kamer komt, want dan blijft er zelfs van Het Ritueel niets meer over en hebben we helemaal te maken met een Totale Leegte. Met Ratelband als boegbeeld. Zoveel Foute Boel Prijzen heb ik niet op voorraad. Ik geloof dat ik maar ga emigreren. Dit is mijn land niet meer.

M’n streamradiostationnetje schijnt niet te werken. Er komen van die onbegrijpelijke foutmeldingen, waarin men kan lezen dat script regel zoveel het niet doet, en er sytanxfouten zijn ontdekt. Door wie of wat? Door de Bugger, en of ik Debuggen wil. Nee, dat wil ik niet. Ik zou niet weten waarom. Waarom biedt MP3.COM diensten aan die niet werken? De eerste klacht kwam gisteren al in de reaksiedoos binnen. Ben ik weer mooi klaar mee. Op mijn Apple Macintosh werkt het trouwens wel. Natuurlijk: een Apple werkt namelijk altijd. Weer een bewijs dat Windows een onbetrouwbare bits-en-bytes-verzameling is. Een heleboel MB ongeregelde teringzooi. Ik kijk het nog even aan, anders gaat-ie er weer af en moet u het weer doen met mijn eigen muziekbrouwseltjes in het lijstje links.

Het blijft zo natuurlijk wel rommelen in de marge hier. Die paar lezertjes per dag, met zo ongeveer slechts 1 trouwe reactiedoorschrijfster (waarvoor dank!). Door deze minimale volumes worrik niet echt gemotiveerd. Daarvan kan ik me zelfs geen breed lezerspubliek voor de geest fantaseren. Er zijn er gewoon te veel, van die weblogs. Of ik schrijf zo slecht, of niet trendy, of over foute onderwerpen. Weet ik veel. Ik weiger in elk geval af te dalen naar het nivo van nul, dat ik veelvuldig tegenkom. Tenzij ik er al onder zit, dan kan het alleen nog maar vooruit. Hoewel, zo ernstig twijfel ik nou ook weer niet aan eigen kunnen. Maar goed. Nog even zo, en dit weblog sterft een fraaie dood. Dan gaat PB weer lekker muziek maken. Kortom: voor de tweede maal vraag ik me ernstig af of ik hier mee door moet gaan. Het zet geen zoden aan de dijk, bezorgt alleen mezelf enige geestelijke bevrediging. Hmmmm….kijk: dit soort dingen krijg je nou wanneer je een paar uur op een vervallen brandwachttoren gaat zitten nadenken.

Ergens in Nederland staat een oude brandtoren. Zo’n hoge, met een klein vervallen uitkijkpost voor een brandwacht erop, en een roestige ladder om erin te klimmen. Je moet ‘m weten te vinden, verscholen als-ie staat tussen hoge bomen. Het wachtershokje steekt nog maar net boven de kruinen uit. Daar waar de toren vroeger trots afstak tegen de horizon wordt-ie nu langzaam maar zeker door de tijd en de bomen ingehaald. Zo af en toe ontvlucht ik alle hectiek, wandel naar die toren, en ga daar een paar uur zitten onderduiken. Pakje sjek mee, flesje met een of ander lekker slokje. Wel oppassen dat ik niet door het vervallen houten vloertje zak: de toren wordt al jaren niet meer onderhouden. En dan eens rustig overdenken wat er achter me ligt en welke kant het op moet. Ondertussen de natuur om me heen een beetje bewonderen. Met een beetje mazzel steekt een koppel wilde zwijnen de hei over. Of een groep herten. Auto’s of ander geciviliceerde herrie hoor je daar niet: daarvoor staat de toren te ver van alles verwijderd. Mensen komen er eigenlijk ook nauwelijks. En zo kan het gebeuren dat ik daar twee, drie uur zit zonder iemand te zien, zonder iemand te horen, zonder iemand te hoeven antwoorden, zonder iemand te hoeven helpen, zonder van iemand iets te hoeven aannemen, zonder iemand iets te moeten vragen, zonder iemand te woord te staan, zonder telefoon, zonder computer, zonder email, zonder stress, zonder afspraak, zonder verantwoordelijkheden, zonder schuldgevoel, zonder mededogen, zonder begrip of onbegrip. Met uitsluitend en alleen mezelf. Na die paar uur valt het me altijd bijzonder zwaar om het trapje af te dalen en terug te keren naar de geciviliceerde hectiek. Met alles waar ik zojuist nog zonder was…

Vanaf deze plek de hartelijke groetjes aan Schwesterchen. Wie dat is? Hoeft U niet te weten. Zij weet wel wie er bedoeld wordt.

Dit was een zondag die we hier ten huize niet snel zullen vergeten. Waar het allemaal precies om ging vertel ik niet, want dat gaat U allen nix aan. Maar: de telefoon is hier vandaag precies 42 keer overgegaan. Het begon vanochtend rond 10:00 uur, toen een Majeure Gebeurtenis ons achter ons eerste bakkie leut wegsleurde en de in alle rust opkomende zondag volledig in de soep draaide. En daarna was er over de hele dag gemeten sprake van een lawine-effect: het aantal telefoontjes per uur nam cumulatief in frequentie toe. Met als absolute topper de score tussen 19:00 en 20:00 uur, toen het kreng 12 keer rinkelde. Inmiddels is het 20:15 uur en is de telefoon al weer drie keer gegaan. Wilt U nu stoppen met bellen? Anders zijn we genoodzaakt de stekker eruit te trekken. Dank U wel.

PB begint z’n eigen webradiozender, de PBDoetMee SelectiveStreamer. Weblog een beetje opleuken met stemmige muziekjes achter het tekstbehang is nooit weg, toch? Vanavond rond 23:30 uur is de hele handel geactiveerd, maar de webmaster laat weten dat het wel een paar uurtjes kan duren voordat het werkt. Wanneer de link links onder Cool WebRadio nog niet werkt dan weet U dus hoe dat komt.

Sterk: de zwarte humor van Phillip M. Jackson.

En hier konden we natuurlijk op wachten: de handleiding voor het IKEA bompakket SÅMTEX.

Bedenk ik me net: het is niet te hopen dat Sinterklaas een CD van K3 voor kleine Marcel in gedachten heeft. In dat geval heeft-ie gegarandeerd een KS. Een KutSinterklaas.

Citaat, opgetekend uit de mond van kleine Marcel, mede-buurtbewonertje, 5 jaar: “K3? 3 Kutten, 3 keer Kut”. Waarvan akte.

Zoekresultaat op Google “Bom AND IKEA”. Het zal toch niet….

In de serie “Wat treffen we nu weer aan op het Internet”: de Wonderlijke Tekendoos. Probeer er maar eens een simpel huisje mee te tekenen, U weet wel, zo’n kindertekening. Tip: treedt eens buiten uw denkraam. Leuke bezigheidstherapie voor Winny trouwens, wordt ze weer rustig van.

Zin in zingen? Zing dan mee. U schijnt er beter van te worden.

Politiek blijft leuk. En wordt met de dag leuker naarmate ze er daar in Den Haag een steeds grotere puinhoop van weten te maken. Fantastisch. Gisteren had ik al een politieke (?) dame in beeld, waarvan ik in elk geval vind dat ze op het politiek toneel moet blijven, maar dan wel liever bij een andere club. Vandaag aandacht voor een dame die wat mij betreft gisteren nog van het politieke toneel mag verdwijnen. Gewoon ophoepelen, wegwezen, vooruit, en een beetje vlot graag! Winny, die -ach gut- met een eigen lijst Conservatieven.nl de komende verkiezingen in gaat. OK, toch even kijken op hun website wat ze te melden hebben. Veel BlaBla. En: we zien twee foto’s: eentje van Femke Halsema (GroenLinks) en eentje van Winny herself. Naast elkaar. Hoe dom kan een pr-medewerker zijn die dit heeft bedacht. Of misschien Winny zelf wel. De feeks naast de onschuld. En oh zo oliedom om Femke in zwartwit en Winny in kleur te zetten. Kleur steekt keihard af, terwijl zwartwit juist een vleugje aantrekkelijkheid in zich heeft. Het is niet voor niets dat veel fotografen romantische foto’s in zwartwit afdrukken. Dat zijn vaak de mooiste. Met het meeste gevoel. Net als deze zwartwitte dame.
Laten we wel zijn: wie zou U kiezen wanneer U uit alleen deze twee de keus had? Femke? Met haar mooie kop, schier onschuldig, maar zo messcherp als ik weet niet wat als het nodig is? Of Winny? Met een uiterst vals en nepperig lachje, depressiehoofd, foute coltrui. En bepaald niet scherp als het er op aan komt: hebben we al wat staaltjes van kunnen zien op de buis. U kiest natuurlijk -net als elk ander mens met gezond verstand- voor Femke. Ik ook. Ik kies voor de schone naast de schijn.
PS 1: het URL van de partij van Winny tikt U maar mooi zelf in. Ik voel me even niet geroepen…
PS 2: als ik Femke was zou ik eisen dat mijn foto per direct van de website wordt verwijderd!

In de serie “Hoe zou het toch zijn met….” grijpen we deze keer terug naar 7 oktober van dit jaar. In PB Doet Mee viel toen te lezen:
De Visitatiecommissie, een groep onafhankelijke deskundigen die de publieke omroep gaat beoordelen, kijkt nooit televisie. Dat mogen we wel concluderen uit het volgende. De club heeft de Raad van Bestuur van de NOS gevraagd een videoband aan te leveren met een doorsnee van de publieke programma’s op de buis. Die heeft men dus kennelijk nog nooit bekeken. Of de commissie wil zich er met een Jantje van Leiden vanaf maken door de zaak gecomprimeerd te beoordelen. De Visitatiecommissie moet beoordelen of de publieke omroep aan de aan haar gestelde opdracht voldoet. Als de Raad van Bestuur nou slim is sturen ze een bandje met alleen de meest verantwoorde programma’s erop, en dan alleen nog die scenes die ook echt totaal door de beugel kunnen, qua kwaliteit dan. Lekker doordacht bandje samenstellen, de Visitatiecommissie vervolgens een oordeel laten vellen (een soort gecomprimeerd oordeel dus), en dan roepen “Zie je wel, we voldoen aan onze opdracht!”. Godsamme zeg! Da’s hetzelfde als wanneer Frits Bom een vakantieprogramma maakt over een eiland, waar-ie nog nooit is geweest en alleen de brochures van heeft gelezen. Een snelle montage hier en daar, wat slim commentaar, en de hele wereld gelooft dat het er meer dan prachtig is. We worden dus gewoon bedonderd. Door de Visitatiecommissie (de titel alleen al), en misschien zelfs wel door de Raad van Bestuur van de NOS. Trouwens: het had trouwens maar een haartje gescheeld of Koos Alberts was ook in de groep van onafhankelijk deskundigen benoemd. Koos Alberts! Als onafhankelijk deskundige! Whoehahahahaha. (KerninfoBron: De Journalist).
Ooit nog iets over gehoord of gelezen? Ik in elk geval niet. De kloof tussen wat de Visitatiecommissie denkt wat Nederlandse publieke TV inhoudt, en datgene wat er daadwerkelijk op de buis wordt getoond, wordt ondertussen steeds groter. De enigen die in dit land nog enige kwaliteis-TV krijgen voorgeschoteld zijn de leden van deze vage commissie die zich nu al weken lang vergapen aan het videobandje dat ze van de NOS hebben gekregen. De rest van het land moet het doen met shit, pulp, braggel, slap gezever, domme huppelkutjes op een palmenstrand, meer ziekenhuisellende dan me lief is, elke week een geboorte rechtstreeks op de camera, vreetprogramma’s, een handjevol huis- en tuinverbouwingsellende, het ene kletsprogramma na het andere, een blik vol zelfbenoemde deskundigen (Verkeersdeskundige H. Jansen: “Het is inderdaad zo dat we in Nederland rechts rijden”), de nog leger dan lege BigBrother (vacuum dus), en heeeeel heeeeeeeel veel sport en slap gelul over sport. Vinnu het gek dat ik nauwelijks nog TV kijk? Hallo Visitatiecommissie, wakker worden! Geef die Raad van Bestuur van de NOS eens een enorme morele afknaller: misschien dat ze dan eindelijk het hoofd vol schaamte laten zakken over zoveel TV-pulp. En kunnen we dan en passant Yorin ook even uit het zenderpark trappen?

Soms vraag je je werkelijk af waar de mens z’n verstand heeft zitten. Neem nou de website van de Christelijke Bibliotheek voor Blinden en Slechtzienden te Ermelo, www.cbb.nl. Leuk, en handig ook, zo’n doelgroep website. Nou ja, handig….: de website is gewoon opgebouwd uit kleine leeslettertjes. Prettig voor de slechtzienden. En de blinden kunnen een gastenboek tekenen. Echt waar? Ja, echt waar. Nah, Ermelo…. (met dank aan tipgever Harry N. te Erme….. nah, kan-ie ook nix aan doen.)

Hier begrijp ik dus werkelijk helemaal niets van. Wat moet deze strijdlustige dame, waar ik overigens veel waardering voor heb, nu toch in vredesnaam tussen die VVD-bende? Hebt u dat gezien op TV: Zalm met arm vaderlijk om Ali geslagen? Getverdemme, wat een kleffe, foute boel! Ali, kom tot inkeer, en stap over naar de SP of GroenLinks nu het nog kan. Daar hoor je thuis!

Boom leest weblog.
Het kan niet missen. De eigenwijze boom bij de buren leest dit weblog. Vanochtend bleken bij het openen der slaapkamergordijnen ook de laatste zes blaadjes te zijn gevallen. Hetgeen dus voor mij bladharken betekende vandaag. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat boom me stilletjes stond uit te lachen toen ik vanmiddag in de druppelende regen en smerige kou met de bladeren in de weer was. Ik heb even dreigend met een zaag richting boom gewapperd, maar dat maakte geen enkele indruk. Boom bleef onverstoorbaar ruisend gniffelen. Hij weet toch wel dat ik zulks nooit zou doen. Eigenwijs als-ie is…