Behalve Times Square Television heb ik nog een favoriete webcam: Lindau Panoramacam. Deze camera staat op het dak van een hotel aan de haven in Lindau aan de Bodensee in Zuid-Duitsland. Het leuke van deze camera is dat je ‘m via internet alle kanten op kunt sturen, en ook kunt inzoomen en uitzoomen. Het vergt even oefenen, maar na een paar keer heb je door hoe je de camera precies daar krijgt waar je ‘m hebben wil. Behalve aansturing heeft deze camera ook een dag- en nachtstand: wanneer het te donker is voor de normale belichting schakelt de camera automatisch over op de nachtstand en kun je toch kijken. Vooral in de zomermaanden is er aan deze haven altijd veel te doen. Straatartiesten, kunstenaars, straattoneel, van alles en nog wat. Bij helder weer kijk je met de camera tot in Bregenz in Oostenrijk, en zie je iets meer naar rechts de bergen van Zwitserland. Ook in deze tijd is de camera leuk: het is dan rustiger in Lindau, en dat levert dan ook weer mooie plaatjes op. Zoals vanavond: het sneeuwt flink in Lindau. Wat het voor mij nog extra leuk maakt is dat ik al vele malen in Lindau ben geweest en dus alle plekjes, die de camera kan bespieden, ook goed ken. Rondje voorpret dus, want binnenkort ben ik er vast wel weer een keer.

Vandaag, de landelijke gedichtendag, verdwijnt Jan van Veen na (als ik het goed heb) 35 jaar met zijn Candlelight uit de radiolucht. Al die tijd heeft hij op zemeltoon flutgedichten over ons mogen storten. En niemand bij de radioleiding heeft ooit ingegrepen. Schande. Al die jaren heb ik me -als ik die stem toevallig tegenkwam- werkelijk een bult gelachen om de zwaar aangezette zalvende toon, waarmee de heer Van Veen de overwegend volstrekt waardeloze rijmelarij voorlas. Het radio-equivalent van het bekende meisje met de traan. Hij werd er tergend populair mee, maar niet bij mij. Behalve dat ik in de lach schoot heb ik me er vooral mateloos aan geërgerd. Ik zal er -in tegenstelling tot het bekende meisje- geen traan om laten dat dit kaarsje uit gaat. Maar vooruit: om dit afscheid te vieren verklap ik U hierbij een plekje op internet, waar U voicemails met prettige tekstjes van Jan van Veen kunt downloaden. Voor in de mobiele feun. Extra toepassingsmogelijkheid: probaat afkickmiddel voor Candlelight-verslaafden.

Op 30 september vorig jaar wees ik op 7×24 Times Square Television. U weet misschien nog: die live webstream camera op het beroemdste plein van New York, waar het leven 24 uur per dag doorgaat. We zijn inmiddels enkele maanden verder, en het maffe is dat ik nog steeds enkele malen per week even naar die webcam kijk. Gewoon even kijken hoe het plein in alle drukte en wirwar erbij ligt. Times Square is een beetje een vertrouwd plekje voor me geworden, hoewel ik er nog nimmer echt ben geweest. Het leuke is dat ik zelfs af en toe bekenden tegenkom. Bij een rij krantenautomaten aan de overkant staat heel vaak dezelfde zwerver met hetzelfde oranje plastic tasje een beetje te lummelen. En zo staat er al die tijd al een vrouw in een witte regenjas onder een parasol. Ze verkoopt iets: wat kan ik niet zien, daarvoor is de camera te onscherp. Elke dag is ze er, van s’morgens vroeg tot s’avonds laat. Zeven dagen per week. Behalve vorige week woensdag: toen stond er ineens een kerel. De vrouw was nergens meer te bekennen. Het viel gewoon op: een stukje vertrouwdheid op die verre plek was weg, en dat vond ik niet prettig. Zou ze de parasolplek hebben verkocht? Zou ze ziek zijn? Of met pensioen? Was er iemand in de familie dood? Ik vroeg me echt dat soort dingen af, ik betrapte mezelf erop gek genoeg. Maar gelukkig: vanavond was ze er weer. Ik was bijna opgelucht om haar weer te zien. Ik weet het: het slaat helemaal nergens op. Maar toch voelde het een piepklein beetje zo. Een stukje vertrouwd was er weer. Internet, een raar medium met soms een rare impact. Ook even kijken? 7×24 Times Square Television. Op het schermkiekje hierbij ziet U -even goed kijken: de webcam is niet al te helder want de lens is nat door de sneeuw- de witte jas onder de parasol.

Wat mij al dwalend langs weblogs opvalt is dat er vele honderden zijn, waarin de weblogger him of herself schrijft over de poes of poezen thuis. Ellenlange verhalen over hoe ze eten, hoe ze de krabpaal aan gort krabbelen, of ze vandaag het poezenluikje nu wel of niet op slot moeten doen (er wordt niet bij verteld of de poes in kwestie binnen of buiten is: in het laatste geval is er sprake van af te keuren dieronwaardige buitensluiting), hoe poeslief vandaag een pak melk heeft weten te verschalken, waar poezen allemaal mee naar binnen komen (waargenomen onder meer: muis, rat, eekhoorntje, piepkuiken, kip, verloren beurs met drie creditcards, maar geen kat die het presteert om -net als de hond- de krant even aan te reiken), kat die verliefd is op goudvis in kom, andere kat verliefd op voetballen op tv, poes die niets liever doet dan in de magnetron liggen slapen (ter geruststelling: het apparaat in kwestie is dan gelukkig uitgeschakeld en het deurtje staat open). En alsof dat al niet meer dan voldoende is, is er ook nog een snorremans (of vrouw) die al deze kattenongein heeft verzameld op http://katten.pagina.nl/. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat is dat toch, al die webloggers met hun katten? Kan iemand mij in dezen het licht tonen?

Zelden in mijn leven heb ik zo’n kille stationsomgeving gezien. Koud, veel te modern, zo onpersoonlijk, zo sfeerloos. Alle oude architectuur gesloopt en vervangen door talloze verdiepingen hoog grijs beton, hier en daar opgeleukt met fout gekleurde likken verf of gekleurde schotjes. Geen boom te bekennen. Doodse asfaltstroken. Een foeilelijk NS-station, dat geheel uit plastic lijkt te zijn opgetrokken. Een kolos van een wolkenkrabber in aanbouw, die zo deprimerend op je neerkijkt. Een parkeergarage in aanbouw, met een architectuur om te huilen zo kil. En er komt nog veel meer onpersoonlijks bij, want de bouwkranen zwiepen onophoudelijk. Vandaag was ik in Tilburg, dat wat mij betreft voortaan Kilburg mag heten.

Voordat ik mijn vrouw leerde kennen woonde ik twee jaar samen met een verpleegster. Ze heette Hilde. Hilde werkte in de psychiatrische inrichting in Wolfheze. Onder de patienten, die onder haar hoede vielen, was een klein vrouwtje dat nooit sprak. Het vrouwtje was vermoedelijk al dik in de tachtig, en was in Wolfheze terecht gekomen toen ze rond de twintig was. Ze was waarschijnlijk van Russische afkomst, want toen ze werd gevonden had ze een zwaar beduimeld bidprentje bij zich waar een Russische tekst op stond. Ze keek er regelmatig naar en scheen te begrijpen wat er stond, want ze knikte dan wel eens. Ze was kennelijk op de een of andere manier in Nederland terecht gekomen. Niemand wist hoe, niemand wist waarom, niemand wist wie ze was, niemand wist hoe ze heette.
Dat ze niet sprak, daar keken de doktoren niet zo van op. Ze was erg in de war, en ze kwam immers uit het verre Rusland en dus verstond ze natuurlijk geen Nederlands. Zo redeneerden de geneesheren destijds. Maar: ze bleef stil. Al die jaren. Zelfs toen Hilde er kwam werken, en het vrouwtje dus al meer dan zestig jaar in Wolfheze woonde, had ze nog nooit een woord gesproken.
Ze communiceerde wel enigszins met haar omgeving, maar alleen middels kleine gebaren. Ze wees wel eens wat aan, en ze wenkte wel eens een verpleegster. Maar sprak nimmer een woord. Op een gegeven moment werd het vrouwtje ziek, en haar toestand verslechterde zienderogen. Ze was gewoon opgebrand. Hilde verzorgde haar die laatste dagen bijna dag en nacht. Ze bleef zelfs in Wolfheze slapen om bij het vrouwtje te kunnen zijn. Hilde en het vrouwtje hadden in de loop van de paar jaar, dat Hilde in Wolfheze werkte, een aparte stilzwijgende band opgebouwd. Na een ziekbed van een dag of vijf overleed Mevrouw Nastasia, zoals ze werd genoemd.
Een paar uur voordat het vrouwtje de laatste adem uitblies wenkte ze Hilde. Ze pakte Hilde’s rechter hand, en drukte er een klein zilveren sierraad in. Het was een mini-ikoontje. Ze had het kleinood al die jaren verborgen weten te houden, want niemand wist dat ze dit mooie sieraad bezat. Tot haar grote verbijstering hoorde Hilde hoe ze zachtjes maar duidelijk verstaanbaar zei: “Alsjeblieft, voor jou. Dank je dat je bij me was”. In het zuiverste Nederlands dat je maar kan bedenken. Het waren de eerste, en meteen ook de laatste woorden die Mevrouw Nastasia in meer dan zestig jaar heeft gesproken.
Het wondertje staat opgetekend in het verpleegverslag dat Hilde die avond schreef, en ligt nu vast al weer meer dan 25 jaar jaren te stoffen in het medisch archief van de verpleeginrichting. Net zo anoniem en stil als Mevrouw Nastasia. In al haar stilte heeft ze een oorverdovende indruk achtergelaten.

Ben even met de muziek mee. Na al die tekst weer behoefte aan noten. Even geen tekstpuf. Komt wel weer.

Op het gevaar af dat U na het lezen van dit weblog ernstig gaat twijfelen aan mijn realiteitszin vertel ik U vanavond toch maar het derde merkwaardige verhaal rond de vliegramp op Tenerife. Gisteren schreef ik hier al dat wij in dat toestel hadden moeten zitten. En een paar dagen eerder schreef ik hier over de begrafenis van mijn beste vriend en zijn vriendin, die op Tenerife om het leven kwamen. Vanavond vertel ik U hoe zij die gebeurtenis aan mij hebben gemeld, zonder dat ik dat in de gaten had.
Rond de tijd dat de crash op Tenerife gebeurde zat ik in de flat, waar wij toen woonden, te tekenen. Dat deed ik wel vaker in die tijd. Er was nog geen computer in ons huis, en dus tekende ik met Rotring-pennen, met zwarte indische inkt. Het was al heel laat toen ik aan een merkwaardige tekening begon. Ik tekende een poort aan het eind van een gitzwarte tunnel, met twee figuurtjes die tegen het licht in de tunnel uit liepen. Ze wierpen lange schaduwen de gang in. Het tekenaarspsespectief was dat van de waarnemer die een eind terug in de donkere gang staat, en in de verte twee figuurtjes hand in hand de tunnel uit ziet lopen. De schaduwen komen bijna tot aan de voeten van de waarnemer. Terwijl ik dat tekende dacht ik er absoluut niet over na waarom ik dit tekende. Terwijl het toch een tekenonderwerp was, dat ik normaal gesproken nooit zou kiezen. Nadat ik tevreden was over de tekening borg ik de tekenspullen op, en deed de tekening in een oude zwarte kartonnen doos waarin ik veel meer van mijn tekenwerk bewaarde. Met een tevreden gevoel over de mooie tekening, die ik had gemaakt, ging ik slapen.
Na slechts een paar uurtjes slaap ging ik weer naar de krant. Ik werkte daar toen op de redactie binnen/buitenland, en had die ochtend telexdienst. Die ratelbakken had je nog in die tijd: we tikten onze nieuwsverhalen nog op een typemasjien. Al snel kwam natuurlijk het nieuws van de vliegramp van de telex rollen. Ik handelde zoals elke journalist bij zulk een grote gebeurtenis zou doen en ging met de rest van de bibu-redactie aan de slag om dit nieuws zo goed mogelijk in de krant te krijgen.
Pas kort voordat de eerste editie zou verschijnen kwamen de namenlijsten met slachtoffers vrij, en rolden de lijsten van de telex. Wij natuurlijk direct kijken of er nog slachtoffers uit de regio tussen zaten, want ik werkte bij een regionaal dagblad. En dan is dat natuurlijk extra belangrijk. Toen ik de lijst doorliep zag ik de namen van Joop en zijn vriendin, en dus drong pas op dat moment tot mij door wat er gebeurd was. U begrijpt: vanaf dat moment was ik zo ongeveer ondergedompeld in een doof waas en kon mijn werk amper nog doen. Pas na tien minuten of zo drong alles in volle omvang tot me door en kwam de reactie naar buiten. Mijn collega’s merkten toen pas welk vreselijk nieuws ik van de telex had geplukt. Kort daarop kreeg ik ook nog eens Joop’s moeder aan de telefoon die maar niet kon geloven dat haar zoon in dat toestel had gezeten. Ik kon niet anders dan het haar bevestigen: ik had immers de officiele telex voor mijn neus. Toen gingen bij mij de lampjes uit.
Wat er de dagen daarna gebeurde weet U al voor een deel, tot en met de drie merkwaardige gebeurtenissen tijdens de begrafenis. Dat ik ook in dat toestel had moeten zitten drong pas veel later tot me door (ik vertelde dat hier al). En aan de tekening, die ik enkele uren voor dat moment had gemaakt, dacht ik evenmin. Een verband tussen de tekening en de ramp lag niet binnen mijn gezichtveld. Ik kon uberhaupt niet meer helder denken, dat is begrijpelijk.
Pas weken later, toen ik voor het eerst na deze gebeurtenis weer een tekening wilde maken, deed ik de zwarte kartonnen doos open en zag de bewuste tekening boven op het stapeltje liggen. En pas toen bracht ik die tekening in verband met de ramp: ik had -zonder het te beseffen- Joop en zijn vriendin getekend die naar het licht lopen. Het licht waarvan mensen, die een bijna-dood-ervaring hebben gehad, vaak spreken. Nu ben ik zo nuchter als een kip, overtuigd atheist, en met vehaaltjes over mensen die naar Het Licht lopen moest je niet bij mij aankomen. Maar dit was toch even andere koek: de klap van het besef was gigantisch.
Toen de echo van die klap was weggestorven, en ik me realiseerde dat ik hier toch wel iets heel bijzonders bij de hand had, heb ik de tekening weer voorzichtig in de doos teruggelegd en de deksel er weer op gedaan. De doos heb ik daarna lange tijd niet meer open gemaakt. Wel maanden lang. Pas na die lange tijd heb ik de doos weer geopend, omdat ik de tekening nog een keertje wilde bekijken. Ik wilde er nog eens heel goed over nadenken. En nu gaat U twijfelen aan mijn realiteitszin: de tekening was verdwenen. Gewoon domweg weg. Terwijl ik voor duizend procent zeker weet dat ik het vel papier heb teruggelegd.
Je zou nog kunnen bedenken dat iemand anders de tekening uit de doos heeft gehaald, maar dat kon niet, want de doos stond op een plaats die aan niemand anders bekend was, en waar ook niemand bij kon. Alle andere tekeningen en de Rotring-pennen zaten er nog in, maar die ene tekening was foetsie. Weg. Pleite. In het niets verdwenen. Ik heb daarop werkelijk het complete huis op z’n kop gezet op zoek naar die tekening. Geen gaatje of kiertje in mijn huis ontkwam aan die grondige inspectie. Maar: ik heb de tekening nooit meer gezien. De inkttekening staat in mijn kop gegrift, maar toch jammer dat-ie weg is.
Tot op de dag van vandaag verbaas ik me over die tekening. De vreemde onderwerpkeuze, de klap van het besef, de verdwijning. Zouden Joop en zijn vriendin me op die manier hebben willen duidelijk maken dat er iets vreselijks was gebeurd? En toen uiteindelijk de boodschap was overgekomen, was het papier niet meer nodig en daarom verdwenen? Ik weet het niet, en zal het waarschijnlijk nooit weten.

Op 21-01 vertelde ik over de drie merkwaardigste momenten in mijn leven, en dat alles binnen krap een kwartier. Aan die vliegramp op Tenerife zit voor ons nog een verhaal vast. Wij (mijn vrouw en ik) hadden namelijk ook in dat toestel moeten zitten. We zouden met Joop en zijn vriendin (zij kwamen op Tenerife om het leven) op vakantie, en hadden met z’n vieren de vliegreis al geruime tijd tevoren geboekt. Een maand of twee voordat we zouden gaan besloten mijn vrouw en ik de vakantie te annuleren, omdat de centjes op waren. We konden het ons domweg niet veroorloven op dat moment. En dus annuleerden we. Pas dagen na de vliegramp drong het pas echt goed tot ons door dat wij erin hadden gezeten wanneer we niet hadden geannuleerd. Daar worje wel even stil en rillerig van. Het kan niet anders of we hebben ergens een beschermengel. Jammer dat-ie niet ook Joop en zijn vriendin in bescherming heeft kunnen nemen.
Er zit nog een verhaal vast aan die vliegramp, dat zo mogelijk nog merkwaardiger is dan het kwartier waarover ik op 21-01 vertelde. Het verhaal is zo bizar dat ik eerst wil nadenken of het wel goed is om het hier neer te zetten. Het zou de eerste keer zijn dat ik er over schrijf. Dit is geen cliff hanger: ik twijfel echt. U hoort nog.

Waar ik ‘m aantrof weet ik niet meer: het URL ben ik kwijt helaas. Maar wat erin stond weet ik nog precies. Al maanden lang in een weblog hetzelfde, elke dag weer. Dat gaat ongeveer als volgt:
01-24-2003 Ffffffffuck.
FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck! FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck! FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck! FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck! FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck!
FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck! FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck!
Fuck.
Enzovoorts, enzovoorts. Daar zit waarschijnlijk toch een behoorlijk fucked up brain achter. Niet helemaal lekker in model. Want om dit al werkelijk maandenlang vol te houden dien je volgens mij pretty weirdo te zijn. Fuck he…. Ik ben er ook al eens tegengekomen die het al heel lang volhoudt met Blablabla bla blabla, enzovoorts. Nee, niet blablabla.com: daar zit een of andere financieringstent achter. Benieuwd hoe die business loopt, met zo’n URL. Oh ja, ik heb ook nog effe gechecked of het toevallig www.fuck.com was. Niet doen. Was het niet. Behalve op zich niet te versmaden naakt wordt je beeldscherm ook volgepropt met niet meer te sluiten popups, die zelfs terugkeren nadat je je PC hebt gereset. Zal wel een supercookie zijn. Een gefucked mens telt voor twee.

Een nieuw muziekje, waarde webloggers. Nineteen, in de muzieklijst links. We testen momenteel voor mijn andere website AudioMac.net een softwarepakket (Cubase SX/SL), en daar kwam onder meer deze productie uit. We maakten gebruik van samples, die bij dat pakket worden geleverd. Het spelen der instrumenten is dus door andere musici gedaan, het arrangement is des PBs.

Dit is een testpost, uitgevoerd met de browser Safari (beta build 51) onder OSX (spreek uit: ow es tien, niet iks, windowsboppers). Safari bouwt de boel op het beeldscherm vier keer sneller op dan Explorer. Daar kunnen de Windows-freubelaars van Microsof niet meer tegenop. Deze beta is inmiddels de tweede die ik gebruik. Al vanaf de eerste draait deze browser zo rotsvast als een Duitse bunker uit de Tweede Wereldoorlog. Die krengen zijn ook niet kapot te krijgen, getuige de vele ontsieringen in het landschap bij ons in de regio. In mijn wilde jaren, toen mijn haar nog tot ongeveer op mijn achterwerk hing, hebben een vriend en ik eens een pamfletje gemaakt, waarop in keurig schoolduits stond te lezen: “Wanneer ruimen jullie die rotzooi nu eens op?”. Met daaronder een fotootje van zo’n bunker bij ons in de buurt. Wij per brommertje naar Emmerich, en die pamfletjes (een stuk of tien) op enkele strategische plekken in het centrum opgehangen. En weer wegwezen, want we hadden wel belangrijker zaken aan ons hoofd. Weer maken dat we de grens over kwamen, want rondrijden op twee niet verzekerde plofjes was toen in Duitsland goed voor een fikse boete, en als het tegenzat ook nog een middagje gezellig in de cel. Vanwege ons verdacht langharig uiterlijk natuurlijk, want dat had ons daar toen al eerder parten gespeeld.
Zoals die ene keer in de trein naar Keulen, waar we een dagje wilden rondkijken. We werden in de trein zo ongeveer door de Grensschutz gestript, op zoek naar verdovende middelen. Die wij natuurlijk -zo slim waren we wel- keurig thuis hadden gelaten: de joints lagen keurig in het keukenkastje naast de broodtrommel te wachten op onze behouden terugkeer. Dat liep dus goed af, al hadden ze ons wel uit de trein gehaald en ging de volgende pas weer twee uur later. We hebben de hele handel daar platgevloekt en zijn vervolgens liftend huiswaarts gekeerd. Later hebben we in een brief aan de Deutsche Bundesbahn met een kopietje aan de Grensschutz in Kleve het geld voor het treinkaartje nog teruggevorderd, maar U voelt ‘m al aankomen: die Marken hebben we nooit meer gezien.
Afijn. Toen we een week later weer in Emmerich waren liepen we door het centrum om te zien, of onze pamfletjes er nog hingen. Ze waren allemaal weg. Op eentje na, om de hoek bij het stadhuis. Daar had iemand op geschreven (in het Duits): “Nooit! En die fietsen kunnen jullie ook vergeten”. Gelukkig, er bestonden toen nog Duitsers met humor. Waarop wij eronder hebben geschreven: “Dan halen wij Rudi Carell terug!”. Carell begon net rond die tijd al aardig populair te worden bij onze Oosterburen. Zo, dat moest er wel inhakken. Twee weken later was ook dit pamfletje van de muur geweekt. Of eraf geregend, dat kan ook.
Zo, weet U weer een klein stukje van mijn woelige geschiedenis. En ondertussen draait Safari als een zonnetje. Da’s wel zo prettig. Lange leve OSX! Einde test.

Ik ken iemand die twee modellen strikt gescheiden houdt: appels en peertjes. Hij is liefhebber van appels en vindt peertjes maar niks. Bij appels krijgt hij een welhaast hemelse blik in de ogen, bij peertjes kijkt hij ernstig afkeurend. Hij verdween al weer enige tijd geleden een beetje uit beeld omdat-ie met de vut ging en sindsdien van alles en nog wat uitspookt over deze aardkloot. Hij studeert zich een slag in de rondte en trekt van palmboom naar skihut. Maar van de week had ik ‘m plots weer aan de telefoon. Dat was leuk. Hij wist nog niet dat ik hier aan het tikken ben geslagen, dus heb ik ‘m dat diezelfde avond even per mail laten weten. Wanneer hij dit episteltje over appels en peertjes leest zal zich een glimlach over zijn gezicht plooien, want hij weet precies wat ik bedoel. D., deze is voor jou dus!

Zo. Ik ben blij dat we de verkiezingen weer achter de rug hebben. Kunnen we het tenminste weer normaal over de inhoud hebben. Oftewel: het reguliere politieke gekrakeel en rethorisch gewauwel kan weer een aanvang nemen. Er hoeven geen zieltjes meer te worden gewonnen. Dus de dames en heren politici hoeven ook de achterstandswijken niet meer in. Die zijn weer voor diegenen, die er elke dag in moeten zien te overleven. Zou Bos ooit nog eens een bakkie komen halen in dat Rotterdamse straathoekkoffiehuis? Zal Zalm binnenkort weer erwtensoep op een koud strand verkopen? Zal Balkenende weer een handje toe steken bij het opruimen van overdadige begroeiing? Loopt Halsema volgende week nog een keer mee met de vuilniswagen? Gaat Herben dit weekeinde weer Straatkranten verkopen in een winkelcentrum? Ben bang van niet… ze deden wel of ze het leuk vonden allemaal, maar ik geloof daar geen barst van. Ze voelden zich stuk voor stuk niet thuis in dat vreemde milieu.
Trouwens, over milieu gesproken. Heeft U gisteren de campagnebus van het CDA gezien? Daar kwam me toch een partij ongein uit de uitlaat, meer dan verschrikkelijk. Het toont in elk geval wel aan dat we voor het milieu niet bij het CDA moeten zijn. De enige affiniteit die deze partij met het milieu heeft is de kleur groen in het logo, zo zei collega H. vandaag. Heeft-ie volkomen gelijk in.
Afijn. Ik heb uiteindelijk niet mijn Pijling van eergisteren gevolgd, maar toch maar met verstand gestemd. Ik zat er met mijn Pijling dus behoorlijk naast, maar dat is ook niets nieuws onder de zon. Ik hoop dat U allen de juiste keuze hebt gemaakt. Ik denk voor mijzelf van wel. We zullen zien.

Nah…. Freek heeft me ook niet echt de weg gewezen. Is zijn functie ook niet. Maar hij had me toch tenminste een piepklein glashelder hintje kunnen geven. Zo’n klein genuanceerd bommetje, waar ik wat aan had gehad? Nou ja, de te verwachten afzijkers zijn wel gepasseerd, maar daar heb ik Freek niet voor nodig. Afzijken kan ik hier ook zelf wel. Duzzzzz….. ik zal er nog even een nachtje over moeten slapen (het is op het moment dat ik dit tik al weer na twaalven, dus reeds verkiezingsdag). Dat overdenkend tukje ga ik dan nu ook maar plegen (waarna PB zich enigszins teleurgesteld te bed begaf).

De beeldbuis staat bol van de peilingen. De ene rekent de PvdA rijker dan de ander, en de politieke partijen rekenen zich elk weer op een andere manier zetelrijk. Dus stuurde ik in opperste verwarring een mailtje naar Haitske. Weet U nog?
Nou, er kwam vandaag antwoord. Niet de drie persoonlijke kernzinnen van Haitske zelf waar ik om had gevraagd, maar een schreeuwerig standaard epistel van ruim 4 kantjes. Mij digitaal toegeworpen door een geheel andere LN’er. Die partij is voor mij dus afgeschreven, wat alle kiesadviezen mij ook vertellen. LN staat voor mij nu voor Lulkoek Nederland.
Jammer Haitske, gemiste kans. Jouw partij doet al net zo min als al die andere partijen wat de kiezer vraagt. Bovendien interpreteerde de LN-meneer de uitkomsten van de SBS6-poll op wel heel enthousiaste wijze. Uit zijn juichende tekst zou moeten blijken dat LN -het staat er echt- “na deze verkiezingen op een verrassende 16 zetels zal uitkomen, zo blijkt uit de uitkomsten van SBS6″. Ja doei.
Maar: na enig wikken en wegen ben ik er uit. Ik organiseer mijn eigen pijling. Ik heb het overzicht met verkiesbare medelanders aan een prikbord gehangen en heb er tien keer de professionele dartpijltjes van mijn zoon op losgelaten. Dat moet goed gaan: hij gooit er officiele wedstrijden mee bij de lokale dartvereniging, en wint zo af en toe ook wel eens wat. Er zit dus enig geluk in die pijltjes. De partij die hierbij het meest is geprikkeld krijgt mijn stem. Zo, da’s dat. Nu alleen nog even de grootste stembeinvloeder van Nederland afluisteren: Freek de Jonge.

Deze sluit wel een beetje wrang aan bij de vorige weblog Maar mijn motto is: blijf de humor in het leven altijd zien onder alle omstandigheden. Dus vooruit met de geit. En: elke kans om onze Zuiderburen een beetje te plagen mogen we toch beslist niet voorbij laten gaan. Awel zunne!

Er is ooit een kwartier geweest, waarin ik achter elkaar het ergste, grappigste en het opmerkelijkste moment in mijn bestaan heb meegemaakt. Binnen nog geen 15 minuten. Ik zal U vertellen hoe dat zit.
Bij de vliegramp op Tenerife op 27 maart 1977 verloren Joop en zijn vriendin het leven. Ik heb hier eerder al eens melding van gemaakt. Joop was mijn allerbeste vriend ooit. We begrepen elkaar voor de volle honderd procent, vaak zonder dat we een woord hadden gewisseld. Ik heb sindsdien vele nieuwe vrienden gekregen, maar zoals Joop zat er nimmer meer eentje tussen.
Toen zij begraven werden stonden hun kisten naast elkaar in de ingang van het kerkhof. Om binnen te komen moest je tussen de twee kisten door lopen. Dat was het ergste moment. Te weten dat je langs twee mensen loopt, die je na aan het hart liggen, en waarvan je ook weet dat ze in een loden kist zijn verpakt omdat er niets meer van over is. Daar loop je dan tussendoor, die twee kisten, nog geen dertig centimeter aan weerskanten naast je. Dat was erg. Dat waren de zeven tot acht zwaarste voetstappen die ik ooit heb moeten zetten.
Eenmaal op de begraafplaats moesten we nog even wachten totdat iedereen er was. Het was stralend weer, lekker voorjaar warm, geen wolkje aan de lucht. Strak blauwe hemel. Een paar graven verderop kwam ineens een klein zwart-wit gevlekt straathondje vanonder de heg tevoorschijn. Zo’n mormeltje, met een in rap tempo kwispelend stomp staartje. Zo eentje die je het liefst platknuffelt. Hij snuffelde wat in het rond, deed links en rechts een mannenpiesje. En ging vervolgens boven op een nog vers gedolven graf een ferme keutel zitten draaien. Dat was na die loodzware stappen van zoeven een grappig contrast: dat kleine, vrolijk poepende hondje. We moesten er zelfs een beetje om grinniken, ondanks alle ellende.
Terwijl ik naar het hondje keek kreeg ik het ineens onverklaarbaar koud. De zonnewarmte was ineens weg. Ik keek naar boven en zag dat een kleine gitzwarte wolk voor de zon was geschoven. De rest van de lucht was nog steeds strak blauw, er was alleen dat ene wolkje dat de zon afdekte. Ik keek naar de mensen rondom me om te zien of zij het ook hadden bemerkt, maar dat was niet zo. Ze keken ook naar het hondje, of stonden zachtjes te praten. Ik was kennelijk de enige die het had bemerkt. Ik keek weer naar boven: de kleine wolk was er nog steeds. Toen ik weer even naar het hondje keek zag ik, dat het beestje ook angstig naar boven keek en zachtjes piepte. Hij kneep letterlijk de drol af en stoof weg onder de heg. Ik keek daarna weer naar boven en zag nog net dat de kleine wolk weer oploste en verdween. De warmte was even plotsklaps weer terug als-ie verdwenen was. Nogmaals keek ik naar de mensen om mij heen: ze hadden niets gemerkt. Behalve mijn vrouw. Ze keek me aan en haar blik vertelde me dat ook zij het verschijnsel had bemerkt. Het had denk ik nog geen minuut geduurd, maar voor mijn gevoel was het een eeuwigheid. Zo koud had ik het. Die wolk, dat was het opmerkelijkste.
Meteen daarna nam het begrafenisritueel een aanvang en werd mijn aandacht daardoor opgeeist. Pas later realiseerde ik me wat ik in krap een kwartier tijd aan contrasten en vreemde zaken heb meegemaakt. Wanneer je de film terugdraait realiseer je je pas wat er is gebeurd. Ik heb in al die jaren heel vaak aan dat moment teruggedacht, net zoals nu ook weer. Zonder een speciale aanleiding. Gewoon, omdat het opkomt. Wat wij gezien en waargenomen hebben weet ik niet. Maar het was er. En onmiskenbaar heel erg echt. We denken nog vaak aan Joop.

Dacht ik vanmiddag ineens: weet je wat, ik stuur Haitske een mailtje en vraag haar waarom ik op haar zou moeten stemmen. Ik heb hier laatst al eens beweerd dat deze jongedame soms zeer verstandige dingen zegt. Misschien kan ze mij ook wel uit de brand helpen. Ben benieuwd.

Nou, OK, nog een webpostje dan. Heb vanavond toch verder niks te ondernemen. Tot mijn grote verbazing ontdek ik zojuist dat Gerrit Zalm ook aan het webloggen is geslagen. Zal misschien bij velen van U bekend zijn: ik wist het nog niet. Nou, maar eens even lezen dan. Hmmmmm. Een lange lofzang op zichzelf, dat is waarmee Ome Gerrit zijn weblog vult. Nou, als dat vertrouwen moet uitstralen… En een beetje origineel tikken kan-ie ook al niet. De teksten hebben een hoog “en toen, en toen”-gehalte. Voor een cijfertjesman eigenlijk niet zo verwonderlijk, maar dan moet je er niet aan beginnen dunkt me. Zeker niet in zo’n positie. Maar OK, elke gek z’n eigen webstek, zeg ik altijd maar. Nou ja, als U interesse hebt in de ik-ik-ik-webloggerij van Zalm: toch maar eventjes kijken.