Behalve Times Square Television heb ik nog een favoriete webcam: Lindau Panoramacam. Deze camera staat op het dak van een hotel aan de haven in Lindau aan de Bodensee in Zuid-Duitsland. Het leuke van deze camera is dat je ‘m via internet alle kanten op kunt sturen, en ook kunt inzoomen en uitzoomen. Het vergt even oefenen, maar na een paar keer heb je door hoe je de camera precies daar krijgt waar je ‘m hebben wil. Behalve aansturing heeft deze camera ook een dag- en nachtstand: wanneer het te donker is voor de normale belichting schakelt de camera automatisch over op de nachtstand en kun je toch kijken. Vooral in de zomermaanden is er aan deze haven altijd veel te doen. Straatartiesten, kunstenaars, straattoneel, van alles en nog wat. Bij helder weer kijk je met de camera tot in Bregenz in Oostenrijk, en zie je iets meer naar rechts de bergen van Zwitserland. Ook in deze tijd is de camera leuk: het is dan rustiger in Lindau, en dat levert dan ook weer mooie plaatjes op. Zoals vanavond: het sneeuwt flink in Lindau. Wat het voor mij nog extra leuk maakt is dat ik al vele malen in Lindau ben geweest en dus alle plekjes, die de camera kan bespieden, ook goed ken. Rondje voorpret dus, want binnenkort ben ik er vast wel weer een keer.
Vandaag, de landelijke gedichtendag, verdwijnt Jan van Veen na (als ik het goed heb) 35 jaar met zijn Candlelight uit de radiolucht. Al die tijd heeft hij op zemeltoon flutgedichten over ons mogen storten. En niemand bij de radioleiding heeft ooit ingegrepen. Schande. Al die jaren heb ik me -als ik die stem toevallig tegenkwam- werkelijk een bult gelachen om de zwaar aangezette zalvende toon, waarmee de heer Van Veen de overwegend volstrekt waardeloze rijmelarij voorlas. Het radio-equivalent van het bekende meisje met de traan. Hij werd er tergend populair mee, maar niet bij mij. Behalve dat ik in de lach schoot heb ik me er vooral mateloos aan geërgerd. Ik zal er -in tegenstelling tot het bekende meisje- geen traan om laten dat dit kaarsje uit gaat. Maar vooruit: om dit afscheid te vieren verklap ik U hierbij een plekje op internet, waar U voicemails met prettige tekstjes van Jan van Veen kunt downloaden. Voor in de mobiele feun. Extra toepassingsmogelijkheid: probaat afkickmiddel voor Candlelight-verslaafden.
Op 30 september vorig jaar wees ik op 7×24 Times Square Television. U weet misschien nog: die live webstream camera op het beroemdste plein van New York, waar het leven 24 uur per dag doorgaat. We zijn inmiddels enkele maanden verder, en het maffe is dat ik nog steeds enkele malen per week even naar die webcam kijk. Gewoon even kijken hoe het plein in alle drukte en wirwar erbij ligt. Times Square is een beetje een vertrouwd plekje voor me geworden, hoewel ik er nog nimmer echt ben geweest. Het leuke is dat ik zelfs af en toe bekenden tegenkom. Bij een rij krantenautomaten aan de overkant staat heel vaak dezelfde zwerver met hetzelfde oranje plastic tasje een beetje te lummelen. En zo staat er al die tijd al een vrouw in een witte regenjas onder een parasol. Ze verkoopt iets: wat kan ik niet zien, daarvoor is de camera te onscherp. Elke dag is ze er, van s’morgens vroeg tot s’avonds laat. Zeven dagen per week. Behalve vorige week woensdag: toen stond er ineens een kerel. De vrouw was nergens meer te bekennen. Het viel gewoon op: een stukje vertrouwdheid op die verre plek was weg, en dat vond ik niet prettig. Zou ze de parasolplek hebben verkocht? Zou ze ziek zijn? Of met pensioen? Was er iemand in de familie dood? Ik vroeg me echt dat soort dingen af, ik betrapte mezelf erop gek genoeg. Maar gelukkig: vanavond was ze er weer. Ik was bijna opgelucht om haar weer te zien. Ik weet het: het slaat helemaal nergens op. Maar toch voelde het een piepklein beetje zo. Een stukje vertrouwd was er weer. Internet, een raar medium met soms een rare impact. Ook even kijken? 7×24 Times Square Television. Op het schermkiekje hierbij ziet U -even goed kijken: de webcam is niet al te helder want de lens is nat door de sneeuw- de witte jas onder de parasol.
Wat mij al dwalend langs weblogs opvalt is dat er vele honderden zijn, waarin de weblogger him of herself schrijft over de poes of poezen thuis. Ellenlange verhalen over hoe ze eten, hoe ze de krabpaal aan gort krabbelen, of ze vandaag het poezenluikje nu wel of niet op slot moeten doen (er wordt niet bij verteld of de poes in kwestie binnen of buiten is: in het laatste geval is er sprake van af te keuren dieronwaardige buitensluiting), hoe poeslief vandaag een pak melk heeft weten te verschalken, waar poezen allemaal mee naar binnen komen (waargenomen onder meer: muis, rat, eekhoorntje, piepkuiken, kip, verloren beurs met drie creditcards, maar geen kat die het presteert om -net als de hond- de krant even aan te reiken), kat die verliefd is op goudvis in kom, andere kat verliefd op voetballen op tv, poes die niets liever doet dan in de magnetron liggen slapen (ter geruststelling: het apparaat in kwestie is dan gelukkig uitgeschakeld en het deurtje staat open). En alsof dat al niet meer dan voldoende is, is er ook nog een snorremans (of vrouw) die al deze kattenongein heeft verzameld op http://katten.pagina.nl/. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat is dat toch, al die webloggers met hun katten? Kan iemand mij in dezen het licht tonen?
Zelden in mijn leven heb ik zo’n kille stationsomgeving gezien. Koud, veel te modern, zo onpersoonlijk, zo sfeerloos. Alle oude architectuur gesloopt en vervangen door talloze verdiepingen hoog grijs beton, hier en daar opgeleukt met fout gekleurde likken verf of gekleurde schotjes. Geen boom te bekennen. Doodse asfaltstroken. Een foeilelijk NS-station, dat geheel uit plastic lijkt te zijn opgetrokken. Een kolos van een wolkenkrabber in aanbouw, die zo deprimerend op je neerkijkt. Een parkeergarage in aanbouw, met een architectuur om te huilen zo kil. En er komt nog veel meer onpersoonlijks bij, want de bouwkranen zwiepen onophoudelijk. Vandaag was ik in Tilburg, dat wat mij betreft voortaan Kilburg mag heten.
Voordat ik mijn vrouw leerde kennen woonde ik twee jaar samen met een verpleegster. Ze heette Hilde. Hilde werkte in de psychiatrische inrichting in Wolfheze. Onder de patienten, die onder haar hoede vielen, was een klein vrouwtje dat nooit sprak. Het vrouwtje was vermoedelijk al dik in de tachtig, en was in Wolfheze terecht gekomen toen ze rond de twintig was. Ze was waarschijnlijk van Russische afkomst, want toen ze werd gevonden had ze een zwaar beduimeld bidprentje bij zich waar een Russische tekst op stond. Ze keek er regelmatig naar en scheen te begrijpen wat er stond, want ze knikte dan wel eens. Ze was kennelijk op de een of andere manier in Nederland terecht gekomen. Niemand wist hoe, niemand wist waarom, niemand wist wie ze was, niemand wist hoe ze heette.
Dat ze niet sprak, daar keken de doktoren niet zo van op. Ze was erg in de war, en ze kwam immers uit het verre Rusland en dus verstond ze natuurlijk geen Nederlands. Zo redeneerden de geneesheren destijds. Maar: ze bleef stil. Al die jaren. Zelfs toen Hilde er kwam werken, en het vrouwtje dus al meer dan zestig jaar in Wolfheze woonde, had ze nog nooit een woord gesproken.
Ze communiceerde wel enigszins met haar omgeving, maar alleen middels kleine gebaren. Ze wees wel eens wat aan, en ze wenkte wel eens een verpleegster. Maar sprak nimmer een woord. Op een gegeven moment werd het vrouwtje ziek, en haar toestand verslechterde zienderogen. Ze was gewoon opgebrand. Hilde verzorgde haar die laatste dagen bijna dag en nacht. Ze bleef zelfs in Wolfheze slapen om bij het vrouwtje te kunnen zijn. Hilde en het vrouwtje hadden in de loop van de paar jaar, dat Hilde in Wolfheze werkte, een aparte stilzwijgende band opgebouwd. Na een ziekbed van een dag of vijf overleed Mevrouw Nastasia, zoals ze werd genoemd.
Een paar uur voordat het vrouwtje de laatste adem uitblies wenkte ze Hilde. Ze pakte Hilde’s rechter hand, en drukte er een klein zilveren sierraad in. Het was een mini-ikoontje. Ze had het kleinood al die jaren verborgen weten te houden, want niemand wist dat ze dit mooie sieraad bezat. Tot haar grote verbijstering hoorde Hilde hoe ze zachtjes maar duidelijk verstaanbaar zei: “Alsjeblieft, voor jou. Dank je dat je bij me was”. In het zuiverste Nederlands dat je maar kan bedenken. Het waren de eerste, en meteen ook de laatste woorden die Mevrouw Nastasia in meer dan zestig jaar heeft gesproken.
Het wondertje staat opgetekend in het verpleegverslag dat Hilde die avond schreef, en ligt nu vast al weer meer dan 25 jaar jaren te stoffen in het medisch archief van de verpleeginrichting. Net zo anoniem en stil als Mevrouw Nastasia. In al haar stilte heeft ze een oorverdovende indruk achtergelaten.
Ben even met de muziek mee. Na al die tekst weer behoefte aan noten. Even geen tekstpuf. Komt wel weer.
Op het gevaar af dat U na het lezen van dit weblog ernstig gaat twijfelen aan mijn realiteitszin vertel ik U vanavond toch maar het derde merkwaardige verhaal rond de vliegramp op Tenerife. Gisteren schreef ik hier al dat wij in dat toestel hadden moeten zitten. En een paar dagen eerder schreef ik hier over de begrafenis van mijn beste vriend en zijn vriendin, die op Tenerife om het leven kwamen. Vanavond vertel ik U hoe zij die gebeurtenis aan mij hebben gemeld, zonder dat ik dat in de gaten had.
Rond de tijd dat de crash op Tenerife gebeurde zat ik in de flat, waar wij toen woonden, te tekenen. Dat deed ik wel vaker in die tijd. Er was nog geen computer in ons huis, en dus tekende ik met Rotring-pennen, met zwarte indische inkt. Het was al heel laat toen ik aan een merkwaardige tekening begon. Ik tekende een poort aan het eind van een gitzwarte tunnel, met twee figuurtjes die tegen het licht in de tunnel uit liepen. Ze wierpen lange schaduwen de gang in. Het tekenaarspsespectief was dat van de waarnemer die een eind terug in de donkere gang staat, en in de verte twee figuurtjes hand in hand de tunnel uit ziet lopen. De schaduwen komen bijna tot aan de voeten van de waarnemer. Terwijl ik dat tekende dacht ik er absoluut niet over na waarom ik dit tekende. Terwijl het toch een tekenonderwerp was, dat ik normaal gesproken nooit zou kiezen. Nadat ik tevreden was over de tekening borg ik de tekenspullen op, en deed de tekening in een oude zwarte kartonnen doos waarin ik veel meer van mijn tekenwerk bewaarde. Met een tevreden gevoel over de mooie tekening, die ik had gemaakt, ging ik slapen.
Na slechts een paar uurtjes slaap ging ik weer naar de krant. Ik werkte daar toen op de redactie binnen/buitenland, en had die ochtend telexdienst. Die ratelbakken had je nog in die tijd: we tikten onze nieuwsverhalen nog op een typemasjien. Al snel kwam natuurlijk het nieuws van de vliegramp van de telex rollen. Ik handelde zoals elke journalist bij zulk een grote gebeurtenis zou doen en ging met de rest van de bibu-redactie aan de slag om dit nieuws zo goed mogelijk in de krant te krijgen.
Pas kort voordat de eerste editie zou verschijnen kwamen de namenlijsten met slachtoffers vrij, en rolden de lijsten van de telex. Wij natuurlijk direct kijken of er nog slachtoffers uit de regio tussen zaten, want ik werkte bij een regionaal dagblad. En dan is dat natuurlijk extra belangrijk. Toen ik de lijst doorliep zag ik de namen van Joop en zijn vriendin, en dus drong pas op dat moment tot mij door wat er gebeurd was. U begrijpt: vanaf dat moment was ik zo ongeveer ondergedompeld in een doof waas en kon mijn werk amper nog doen. Pas na tien minuten of zo drong alles in volle omvang tot me door en kwam de reactie naar buiten. Mijn collega’s merkten toen pas welk vreselijk nieuws ik van de telex had geplukt. Kort daarop kreeg ik ook nog eens Joop’s moeder aan de telefoon die maar niet kon geloven dat haar zoon in dat toestel had gezeten. Ik kon niet anders dan het haar bevestigen: ik had immers de officiele telex voor mijn neus. Toen gingen bij mij de lampjes uit.
Wat er de dagen daarna gebeurde weet U al voor een deel, tot en met de drie merkwaardige gebeurtenissen tijdens de begrafenis. Dat ik ook in dat toestel had moeten zitten drong pas veel later tot me door (ik vertelde dat hier al). En aan de tekening, die ik enkele uren voor dat moment had gemaakt, dacht ik evenmin. Een verband tussen de tekening en de ramp lag niet binnen mijn gezichtveld. Ik kon uberhaupt niet meer helder denken, dat is begrijpelijk.
Pas weken later, toen ik voor het eerst na deze gebeurtenis weer een tekening wilde maken, deed ik de zwarte kartonnen doos open en zag de bewuste tekening boven op het stapeltje liggen. En pas toen bracht ik die tekening in verband met de ramp: ik had -zonder het te beseffen- Joop en zijn vriendin getekend die naar het licht lopen. Het licht waarvan mensen, die een bijna-dood-ervaring hebben gehad, vaak spreken. Nu ben ik zo nuchter als een kip, overtuigd atheist, en met vehaaltjes over mensen die naar Het Licht lopen moest je niet bij mij aankomen. Maar dit was toch even andere koek: de klap van het besef was gigantisch.
Toen de echo van die klap was weggestorven, en ik me realiseerde dat ik hier toch wel iets heel bijzonders bij de hand had, heb ik de tekening weer voorzichtig in de doos teruggelegd en de deksel er weer op gedaan. De doos heb ik daarna lange tijd niet meer open gemaakt. Wel maanden lang. Pas na die lange tijd heb ik de doos weer geopend, omdat ik de tekening nog een keertje wilde bekijken. Ik wilde er nog eens heel goed over nadenken. En nu gaat U twijfelen aan mijn realiteitszin: de tekening was verdwenen. Gewoon domweg weg. Terwijl ik voor duizend procent zeker weet dat ik het vel papier heb teruggelegd.
Je zou nog kunnen bedenken dat iemand anders de tekening uit de doos heeft gehaald, maar dat kon niet, want de doos stond op een plaats die aan niemand anders bekend was, en waar ook niemand bij kon. Alle andere tekeningen en de Rotring-pennen zaten er nog in, maar die ene tekening was foetsie. Weg. Pleite. In het niets verdwenen. Ik heb daarop werkelijk het complete huis op z’n kop gezet op zoek naar die tekening. Geen gaatje of kiertje in mijn huis ontkwam aan die grondige inspectie. Maar: ik heb de tekening nooit meer gezien. De inkttekening staat in mijn kop gegrift, maar toch jammer dat-ie weg is.
Tot op de dag van vandaag verbaas ik me over die tekening. De vreemde onderwerpkeuze, de klap van het besef, de verdwijning. Zouden Joop en zijn vriendin me op die manier hebben willen duidelijk maken dat er iets vreselijks was gebeurd? En toen uiteindelijk de boodschap was overgekomen, was het papier niet meer nodig en daarom verdwenen? Ik weet het niet, en zal het waarschijnlijk nooit weten.
Op 21-01 vertelde ik over de drie merkwaardigste momenten in mijn leven, en dat alles binnen krap een kwartier. Aan die vliegramp op Tenerife zit voor ons nog een verhaal vast. Wij (mijn vrouw en ik) hadden namelijk ook in dat toestel moeten zitten. We zouden met Joop en zijn vriendin (zij kwamen op Tenerife om het leven) op vakantie, en hadden met z’n vieren de vliegreis al geruime tijd tevoren geboekt. Een maand of twee voordat we zouden gaan besloten mijn vrouw en ik de vakantie te annuleren, omdat de centjes op waren. We konden het ons domweg niet veroorloven op dat moment. En dus annuleerden we. Pas dagen na de vliegramp drong het pas echt goed tot ons door dat wij erin hadden gezeten wanneer we niet hadden geannuleerd. Daar worje wel even stil en rillerig van. Het kan niet anders of we hebben ergens een beschermengel. Jammer dat-ie niet ook Joop en zijn vriendin in bescherming heeft kunnen nemen.
Er zit nog een verhaal vast aan die vliegramp, dat zo mogelijk nog merkwaardiger is dan het kwartier waarover ik op 21-01 vertelde. Het verhaal is zo bizar dat ik eerst wil nadenken of het wel goed is om het hier neer te zetten. Het zou de eerste keer zijn dat ik er over schrijf. Dit is geen cliff hanger: ik twijfel echt. U hoort nog.
Waar ik ‘m aantrof weet ik niet meer: het URL ben ik kwijt helaas. Maar wat erin stond weet ik nog precies. Al maanden lang in een weblog hetzelfde, elke dag weer. Dat gaat ongeveer als volgt:
01-24-2003 Ffffffffuck.
FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck! FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck! FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck! FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck! FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck!
FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck! FFFFFuck! fUCK fUckk ffuuccck, fuuccck fuck. FFFUCCCKKKK! Fucckkfffuucccckkk fuck fucck ffffuckckck! Fuck!
Fuck.
Enzovoorts, enzovoorts. Daar zit waarschijnlijk toch een behoorlijk fucked up brain achter. Niet helemaal lekker in model. Want om dit al werkelijk maandenlang vol te houden dien je volgens mij pretty weirdo te zijn. Fuck he…. Ik ben er ook al eens tegengekomen die het al heel lang volhoudt met Blablabla bla blabla, enzovoorts. Nee, niet blablabla.com: daar zit een of andere financieringstent achter. Benieuwd hoe die business loopt, met zo’n URL. Oh ja, ik heb ook nog effe gechecked of het toevallig www.fuck.com was. Niet doen. Was het niet. Behalve op zich niet te versmaden naakt wordt je beeldscherm ook volgepropt met niet meer te sluiten popups, die zelfs terugkeren nadat je je PC hebt gereset. Zal wel een supercookie zijn. Een gefucked mens telt voor twee.
Een nieuw muziekje, waarde webloggers. Nineteen, in de muzieklijst links. We testen momenteel voor mijn andere website AudioMac.net een softwarepakket (Cubase SX/SL), en daar kwam onder meer deze productie uit. We maakten gebruik van samples, die bij dat pakket worden geleverd. Het spelen der instrumenten is dus door andere musici gedaan, het arrangement is des PBs.
Dit is een testpost, uitgevoerd met de browser Safari (beta build 51) onder OSX (spreek uit: ow es tien, niet iks, windowsboppers). Safari bouwt de boel op het beeldscherm vier keer sneller op dan Explorer. Daar kunnen de Windows-freubelaars van Microsof niet meer tegenop. Deze beta is inmiddels de tweede die ik gebruik. Al vanaf de eerste draait deze browser zo rotsvast als een Duitse bunker uit de Tweede Wereldoorlog. Die krengen zijn ook niet kapot te krijgen, getuige de vele ontsieringen in het landschap bij ons in de regio. In mijn wilde jaren, toen mijn haar nog tot ongeveer op mijn achterwerk hing, hebben een vriend en ik eens een pamfletje gemaakt, waarop in keurig schoolduits stond te lezen: “Wanneer ruimen jullie die rotzooi nu eens op?”. Met daaronder een fotootje van zo’n bunker bij ons in de buurt. Wij per brommertje naar Emmerich, en die pamfletjes (een stuk of tien) op enkele strategische plekken in het centrum opgehangen. En weer wegwezen, want we hadden wel belangrijker zaken aan ons hoofd. Weer maken dat we de grens over kwamen, want rondrijden op twee niet verzekerde plofjes was toen in Duitsland goed voor een fikse boete, en als het tegenzat ook nog een middagje gezellig in de cel. Vanwege ons verdacht langharig uiterlijk natuurlijk, want dat had ons daar toen al eerder parten gespeeld.
Zoals die ene keer in de trein naar Keulen, waar we een dagje wilden rondkijken. We werden in de trein zo ongeveer door de Grensschutz gestript, op zoek naar verdovende middelen. Die wij natuurlijk -zo slim waren we wel- keurig thuis hadden gelaten: de joints lagen keurig in het keukenkastje naast de broodtrommel te wachten op onze behouden terugkeer. Dat liep dus goed af, al hadden ze ons wel uit de trein gehaald en ging de volgende pas weer twee uur later. We hebben de hele handel daar platgevloekt en zijn vervolgens liftend huiswaarts gekeerd. Later hebben we in een brief aan de Deutsche Bundesbahn met een kopietje aan de Grensschutz in Kleve het geld voor het treinkaartje nog teruggevorderd, maar U voelt ‘m al aankomen: die Marken hebben we nooit meer gezien.
Afijn. Toen we een week later weer in Emmerich waren liepen we door het centrum om te zien, of onze pamfletjes er nog hingen. Ze waren allemaal weg. Op eentje na, om de hoek bij het stadhuis. Daar had iemand op geschreven (in het Duits): “Nooit! En die fietsen kunnen jullie ook vergeten”. Gelukkig, er bestonden toen nog Duitsers met humor. Waarop wij eronder hebben geschreven: “Dan halen wij Rudi Carell terug!”. Carell begon net rond die tijd al aardig populair te worden bij onze Oosterburen. Zo, dat moest er wel inhakken. Twee weken later was ook dit pamfletje van de muur geweekt. Of eraf geregend, dat kan ook.
Zo, weet U weer een klein stukje van mijn woelige geschiedenis. En ondertussen draait Safari als een zonnetje. Da’s wel zo prettig. Lange leve OSX! Einde test.
Ik ken iemand die twee modellen strikt gescheiden houdt: appels en peertjes. Hij is liefhebber van appels en vindt peertjes maar niks. Bij appels krijgt hij een welhaast hemelse blik in de ogen, bij peertjes kijkt hij ernstig afkeurend. Hij verdween al weer enige tijd geleden een beetje uit beeld omdat-ie met de vut ging en sindsdien van alles en nog wat uitspookt over deze aardkloot. Hij studeert zich een slag in de rondte en trekt van palmboom naar skihut. Maar van de week had ik ‘m plots weer aan de telefoon. Dat was leuk. Hij wist nog niet dat ik hier aan het tikken ben geslagen, dus heb ik ‘m dat diezelfde avond even per mail laten weten. Wanneer hij dit episteltje over appels en peertjes leest zal zich een glimlach over zijn gezicht plooien, want hij weet precies wat ik bedoel. D., deze is voor jou dus!
Zo. Ik ben blij dat we de verkiezingen weer achter de rug hebben. Kunnen we het tenminste weer normaal over de inhoud hebben. Oftewel: het reguliere politieke gekrakeel en rethorisch gewauwel kan weer een aanvang nemen. Er hoeven geen zieltjes meer te worden gewonnen. Dus de dames en heren politici hoeven ook de achterstandswijken niet meer in. Die zijn weer voor diegenen, die er elke dag in moeten zien te overleven. Zou Bos ooit nog eens een bakkie komen halen in dat Rotterdamse straathoekkoffiehuis? Zal Zalm binnenkort weer erwtensoep op een koud strand verkopen? Zal Balkenende weer een handje toe steken bij het opruimen van overdadige begroeiing? Loopt Halsema volgende week nog een keer mee met de vuilniswagen? Gaat Herben dit weekeinde weer Straatkranten verkopen in een winkelcentrum? Ben bang van niet… ze deden wel of ze het leuk vonden allemaal, maar ik geloof daar geen barst van. Ze voelden zich stuk voor stuk niet thuis in dat vreemde milieu.
Trouwens, over milieu gesproken. Heeft U gisteren de campagnebus van het CDA gezien? Daar kwam me toch een partij ongein uit de uitlaat, meer dan verschrikkelijk. Het toont in elk geval wel aan dat we voor het milieu niet bij het CDA moeten zijn. De enige affiniteit die deze partij met het milieu heeft is de kleur groen in het logo, zo zei collega H. vandaag. Heeft-ie volkomen gelijk in.
Afijn. Ik heb uiteindelijk niet mijn Pijling van eergisteren gevolgd, maar toch maar met verstand gestemd. Ik zat er met mijn Pijling dus behoorlijk naast, maar dat is ook niets nieuws onder de zon. Ik hoop dat U allen de juiste keuze hebt gemaakt. Ik denk voor mijzelf van wel. We zullen zien.
Nah…. Freek heeft me ook niet echt de weg gewezen. Is zijn functie ook niet. Maar hij had me toch tenminste een piepklein glashelder hintje kunnen geven. Zo’n klein genuanceerd bommetje, waar ik wat aan had gehad? Nou ja, de te verwachten afzijkers zijn wel gepasseerd, maar daar heb ik Freek niet voor nodig. Afzijken kan ik hier ook zelf wel. Duzzzzz….. ik zal er nog even een nachtje over moeten slapen (het is op het moment dat ik dit tik al weer na twaalven, dus reeds verkiezingsdag). Dat overdenkend tukje ga ik dan nu ook maar plegen (waarna PB zich enigszins teleurgesteld te bed begaf).
De beeldbuis staat bol van de peilingen. De ene rekent de PvdA rijker dan de ander, en de politieke partijen rekenen zich elk weer op een andere manier zetelrijk. Dus stuurde ik in opperste verwarring een mailtje naar Haitske. Weet U nog?
Nou, er kwam vandaag antwoord. Niet de drie persoonlijke kernzinnen van Haitske zelf waar ik om had gevraagd, maar een schreeuwerig standaard epistel van ruim 4 kantjes. Mij digitaal toegeworpen door een geheel andere LN’er. Die partij is voor mij dus afgeschreven, wat alle kiesadviezen mij ook vertellen. LN staat voor mij nu voor Lulkoek Nederland.
Jammer Haitske, gemiste kans. Jouw partij doet al net zo min als al die andere partijen wat de kiezer vraagt. Bovendien interpreteerde de LN-meneer de uitkomsten van de SBS6-poll op wel heel enthousiaste wijze. Uit zijn juichende tekst zou moeten blijken dat LN -het staat er echt- “na deze verkiezingen op een verrassende 16 zetels zal uitkomen, zo blijkt uit de uitkomsten van SBS6″. Ja doei.
Maar: na enig wikken en wegen ben ik er uit. Ik organiseer mijn eigen pijling. Ik heb het overzicht met verkiesbare medelanders aan een prikbord gehangen en heb er tien keer de professionele dartpijltjes van mijn zoon op losgelaten. Dat moet goed gaan: hij gooit er officiele wedstrijden mee bij de lokale dartvereniging, en wint zo af en toe ook wel eens wat. Er zit dus enig geluk in die pijltjes. De partij die hierbij het meest is geprikkeld krijgt mijn stem. Zo, da’s dat. Nu alleen nog even de grootste stembeinvloeder van Nederland afluisteren: Freek de Jonge.
Deze sluit wel een beetje wrang aan bij de vorige weblog Maar mijn motto is: blijf de humor in het leven altijd zien onder alle omstandigheden. Dus vooruit met de geit. En: elke kans om onze Zuiderburen een beetje te plagen mogen we toch beslist niet voorbij laten gaan. Awel zunne!
Er is ooit een kwartier geweest, waarin ik achter elkaar het ergste, grappigste en het opmerkelijkste moment in mijn bestaan heb meegemaakt. Binnen nog geen 15 minuten. Ik zal U vertellen hoe dat zit.
Bij de vliegramp op Tenerife op 27 maart 1977 verloren Joop en zijn vriendin het leven. Ik heb hier eerder al eens melding van gemaakt. Joop was mijn allerbeste vriend ooit. We begrepen elkaar voor de volle honderd procent, vaak zonder dat we een woord hadden gewisseld. Ik heb sindsdien vele nieuwe vrienden gekregen, maar zoals Joop zat er nimmer meer eentje tussen.
Toen zij begraven werden stonden hun kisten naast elkaar in de ingang van het kerkhof. Om binnen te komen moest je tussen de twee kisten door lopen. Dat was het ergste moment. Te weten dat je langs twee mensen loopt, die je na aan het hart liggen, en waarvan je ook weet dat ze in een loden kist zijn verpakt omdat er niets meer van over is. Daar loop je dan tussendoor, die twee kisten, nog geen dertig centimeter aan weerskanten naast je. Dat was erg. Dat waren de zeven tot acht zwaarste voetstappen die ik ooit heb moeten zetten.
Eenmaal op de begraafplaats moesten we nog even wachten totdat iedereen er was. Het was stralend weer, lekker voorjaar warm, geen wolkje aan de lucht. Strak blauwe hemel. Een paar graven verderop kwam ineens een klein zwart-wit gevlekt straathondje vanonder de heg tevoorschijn. Zo’n mormeltje, met een in rap tempo kwispelend stomp staartje. Zo eentje die je het liefst platknuffelt. Hij snuffelde wat in het rond, deed links en rechts een mannenpiesje. En ging vervolgens boven op een nog vers gedolven graf een ferme keutel zitten draaien. Dat was na die loodzware stappen van zoeven een grappig contrast: dat kleine, vrolijk poepende hondje. We moesten er zelfs een beetje om grinniken, ondanks alle ellende.
Terwijl ik naar het hondje keek kreeg ik het ineens onverklaarbaar koud. De zonnewarmte was ineens weg. Ik keek naar boven en zag dat een kleine gitzwarte wolk voor de zon was geschoven. De rest van de lucht was nog steeds strak blauw, er was alleen dat ene wolkje dat de zon afdekte. Ik keek naar de mensen rondom me om te zien of zij het ook hadden bemerkt, maar dat was niet zo. Ze keken ook naar het hondje, of stonden zachtjes te praten. Ik was kennelijk de enige die het had bemerkt. Ik keek weer naar boven: de kleine wolk was er nog steeds. Toen ik weer even naar het hondje keek zag ik, dat het beestje ook angstig naar boven keek en zachtjes piepte. Hij kneep letterlijk de drol af en stoof weg onder de heg. Ik keek daarna weer naar boven en zag nog net dat de kleine wolk weer oploste en verdween. De warmte was even plotsklaps weer terug als-ie verdwenen was. Nogmaals keek ik naar de mensen om mij heen: ze hadden niets gemerkt. Behalve mijn vrouw. Ze keek me aan en haar blik vertelde me dat ook zij het verschijnsel had bemerkt. Het had denk ik nog geen minuut geduurd, maar voor mijn gevoel was het een eeuwigheid. Zo koud had ik het. Die wolk, dat was het opmerkelijkste.
Meteen daarna nam het begrafenisritueel een aanvang en werd mijn aandacht daardoor opgeeist. Pas later realiseerde ik me wat ik in krap een kwartier tijd aan contrasten en vreemde zaken heb meegemaakt. Wanneer je de film terugdraait realiseer je je pas wat er is gebeurd. Ik heb in al die jaren heel vaak aan dat moment teruggedacht, net zoals nu ook weer. Zonder een speciale aanleiding. Gewoon, omdat het opkomt. Wat wij gezien en waargenomen hebben weet ik niet. Maar het was er. En onmiskenbaar heel erg echt. We denken nog vaak aan Joop.
Dacht ik vanmiddag ineens: weet je wat, ik stuur Haitske een mailtje en vraag haar waarom ik op haar zou moeten stemmen. Ik heb hier laatst al eens beweerd dat deze jongedame soms zeer verstandige dingen zegt. Misschien kan ze mij ook wel uit de brand helpen. Ben benieuwd.
Nou, OK, nog een webpostje dan. Heb vanavond toch verder niks te ondernemen. Tot mijn grote verbazing ontdek ik zojuist dat Gerrit Zalm ook aan het webloggen is geslagen. Zal misschien bij velen van U bekend zijn: ik wist het nog niet. Nou, maar eens even lezen dan. Hmmmmm. Een lange lofzang op zichzelf, dat is waarmee Ome Gerrit zijn weblog vult. Nou, als dat vertrouwen moet uitstralen… En een beetje origineel tikken kan-ie ook al niet. De teksten hebben een hoog “en toen, en toen”-gehalte. Voor een cijfertjesman eigenlijk niet zo verwonderlijk, maar dan moet je er niet aan beginnen dunkt me. Zeker niet in zo’n positie. Maar OK, elke gek z’n eigen webstek, zeg ik altijd maar. Nou ja, als U interesse hebt in de ik-ik-ik-webloggerij van Zalm: toch maar eventjes kijken.
En dan zijn er toch nog 110 idioten in dit land, die vinden dat Winnie Big Boobies minister president moet worden. En 274 hersenlozen denken dat dit land is gered met Randdebiel Ratelband aan het stuur. Toen ik keek waren het er 110 resp. 274. Ik hoop niet dat het er inmiddels nog meer zijn geworden.
Dit is dus vandaag de dag het niveau, waarop zich de verkiezingen in ons land afspelen. De ranglijst met Binnenhof Babes op verkiezingen.org. Mocht U zich desondanks willen vergapen: de uitslag van de veekeuring staat hier vermeld. Ik moet wel bekennen dat de nummer 1-uitslag mij hooglijk heeft verbaasd. U ook?
Het wordt oorlog op Internet. In Denemarken werden onlangs al eindgebruikers van KaZaa door een rechtbank veroordeeld wegens het downloaden van illegale MP3-tjes. Niet de aanbieder, maar de eindgebruiker is in dat land de pineut. En het wordt nog erger.
De Amerikaanse audio-industrie heeft strenge maatregelen aangekondigd. De RIAA (Recording Industry Association of America) gaat volgens de Gobbles Security (GS, een grote Amerikaanse hackersgroep) zelfs zo ver, dat MP3-tjes met virussen erin verspreid gaan worden. Of inmiddels al volop verspreid zijn, dat is niet helemaal duidelijk. De GS kan het weten, want dit clubje is door de RIAA aangezocht om het vuile werk op te knappen. He, waar kennen we dit model van? Aha, de maffia. Die schakelt ook altijd anderen in om zelf niet de vuile zaakjes te hoeven doen. De RIAA begint dus maffiaanse trekjes tertonen. En doet dat trouwens niet alleen in de VS, maar gelijk maar ver buiten de landsgrenzen over de hele aardbol. Mag dat zomaar? De juridische grenzen verschillen nogal per land, en je maakt mij niet wijs dat de RIAA dit allemaal tevoren zorgvuldig heeft bestudeerd op legaliteit.
Hoe doen ze dat nou? Gobbles (die naam roept trouwens een behoorlijk foute associatie op) besmet via KaZaa-programmatuur de computer van de eindgebruiker met wormen en virussen. Deze gezellige jongens zenden vervolgens alle prive-info, die maar op de harde schijf te vinden is, naar de RIAA. Je E-mail-adres, die van je adressenboek in het mailprogramma, alle info die volgens een adressen-format is opgeslagen, de registraties van legale software. Gaat allemaal mee de deur uit. Alles waar de RIAA maar denkt informatie uit te kunnen halen wordt domweg verzonden, en je doet er naar het schijnt niets tegen. De bestaande virusscanners kunnen dit in MP3-tjes verstopte type worm niet herkennen. Vraag me niet naar het hoe en waarom, maar het schijnt zo te zijn. Lekker dan.
Terwijl de oplossing zo simpel had kunnen zijn. Toen Internet een hype werd had de audio-industrie gewoon de prijzen van CD’s naar een veel lager niveau moeten brengen. Dan was de verkoopmassa gelijk gebleven of misschien wel gestegen, en was de behoefte om gratis de downloaden waarschijnlijk een stuk minder geweest. Maar nee: men maakte juist prijsafspraken om de prijs kunstmatig hoog te houden. Iets voor de NMA trouwens. Gevolg: scherp dalende verkoopcijfers. En de audio-industrie zich maar verbazen hoe dat nou toch in vredesnaam mogelijk is. Eikels.
Want wat gebeurt er nu uiteindelijk? Ons eerst met krankjorem hoge CD-prijzen naar Internet jagen, en ons daar nu komen terroriseren. Niet in eigen huis maatregelen nemen, nee, rondmeppen. En nog op een hele geniepige en vuile manier ook, volgens mij zo illegaal als de pest. Ik maak me sterk dat de Amerikaanse overheid dit soort activiteiten in feite zou moeten verbieden maar dat niet doet, omdat er vast wel weer een machtige lobby achter zit. Fijne jongens, die RIAA. Dit komt het imago van de audio-industrie beslist ten goede. Maar niet heus.
Nu zit ik ineens sinds hedenochtend achter een vuurmuur, die mij het posten in dit weblog regelmatig onmogelijk maakt. Een scherm vol foutmeldingen is mijn deel, maar geen blogpost. Nu lukt het weer eventjes wel, dus met enige mazzel leest U deze tekst inmiddels. Maar enige garantie kan men mij niet geven, zo heeft de helpdesk laten weten. Kleine potentaatjes zijn het daar, zonder uitzondering! In het echte leven hebben we De Muur afgebroken (nou ja, behalve Israel dan, dat nu juist weer een schandalige muur opzet), maar in het digitale bestaan bouwen we juist weer in alle hevigheid muren op. Een wapen tegen hackers en virussen, zegt onze helpdesk. Ja, dat zal best, maar sinds de vuurmuur draait heb ik al weer menig virusmailtje in mijn pot zien verschijnen. Dus er zitten gaten in de muur. Kan het bloggergat ook permanent worden opgelaten? Dank U.
Toch maar even de online stemadviseur van SBS6 geraadpleegd. Tendentieuze vraagstelling zo hier en daar, maar vooruit. Dacht ik na afronding van de 30 vragen nu eindelijk een stemadvies te hebben dat nogal aardig met mijn verwachtingen overeen komt, blijkt het systeem van SBS6 en Maurice de Hond te zijn gehusseld door hackers. Hackers? Gehakt van maken.
Vanavond moet het gebeuren. Vanavond is wat mij betreft de deadline. Ik zweef, zeur en zanik al veel te lang over mijn stemkeuze voor komende woensdag. Ben ik niet van mezelf gewend. Ligt ook niet aan mij. Ligt aan de politici, die mij maar niet duidelijk kunnen (of willen) maken waarom ik op een van hen zou moeten stemmen. Daarom ga ik vanavond naar Maurice de Hond kijken. Niet dat ik in hem nu zo veel vertrouwen heb (ik heb hem ruim een jaar van nabij meegemaakt als directeur en zit nu nog regelmatig te worstelen met besluiten, die hij destijds nam), maar er zit in elk geval enige systematiek in die mij mogelijk op weg kan helpen.
De afgelopen dagen heb ik zo’n beetje alle tv-debatten en interviews gevolgd. Ik ben er geen steen wijzer van geworden. De enige echte helderheid van vandaag (Job Cohen als PvdA-kandidaat voor het premierschap) levert mij ook geen keuzeadvies op. Of misschien juist wel: zei Cohen eerder deze week niet in de Amsterdamse raad dat hij met heel veel plezier burgemeester is in Amsterdam? (Dat impliceert dus: “Ik ga hier niet weg”, anders zeg je zoiets niet). Cohen heeft de voltallige Amsterdamse raad dus ronduit een potje staan voorliegen, want hij moet op dat moment al hebben geweten dat hij de favo van Wouter Bos was. Wat een hypocriet gedoe. Dat stuwt mij in elk geval niet direct in de richting van een stem op de PvdA.
SGP en Christen Unie vallen voor mij sowieso af: ik heb het niet zo op kerkelijken, die hun rechtlijnige overtuiging in de politiek willen penetreren. Dat geeft alleen maar weerstand en non-productiviteit. Al dat splintergedoe geloof ik ook wel: daar hebben we niks aan, hoewel die partij voor de dieren wel mijn sympathie heeft. Met hun stellingname ben ik het namelijk geheel eens. Echter: er is wat meer in dit land aan de hand dan proefdieren alleen. Met een paar honderd proefdieren minder houden we onze economie niet overeind. Hoe ik over Randdebiel Ratelband en Winnie Big Boobies denk heeft U hier al kunnen lezen: niet veel goeds.
Blijven dus de grote partijen CDA, VVD, misschien toch ook PvdA, en de wat minder grote clubs SP, Groen Links en D’66 over. De LPF telt wat mij betreft al lang niet meer mee.
Ho….. zojuist de eerste minuten van het programma bekeken. En daar zat onder meer Joop Braakhekke in de zaal. Als ik die man zie krijg ik spontaan de iebels. Dat belooft weinig goeds voor de rest van het programma. En dan ook nog een van de acteurs uit GTST, die (natuurlijk) zei dat na slechte tijden goede tijden komen. Nou, als dit het niveau is waarop ik geadviseerd moet worden…. laat maar. Ik neem op de website van 2Vandaag de daar serieus gepresenteerde informatie nog maar eens door. Wie weet weet ik ’t vanavond laat wel.
Wist U trouwens dat de Boerenpartij (ja, die van Boer Koekoek) nog steeds bestaat? Jawel. In Heerde heeft deze partij maar liefst vier zetels in de gemeenteraad. Heerde is wel de enige plaats, waar de Boerenpartij nog bestaat. Het is maar dat U het weet.
Is het niet ontzettend triest dat dit soort groeperingen op het web gewoon hun gang kunnen gaan? Sinds kort inclusief een eigen web-TV-zender, waarmee ze hun mening nu wereldwijd kunnen verkondigen. Laat Bush daar maar eens wat effort in steken in plaats van in een onnodige oorlog. Op termijn zou dat naar mijn mening een veel betere investering zijn. Vrijheid van meningsuiting moet, maar misbruik van die vrijheid ook?
Knettergek worrik ervan. Gisteravond werkte alles nog prima. De PC keurig netjes afgesloten. Vanmiddag zet ik het ding aan: start niet meer op. Melding: het systeembestand is beschadigd. Druk op de “r” voor een reparatie. Dat doe ik. Er gebeurt….. niets. He-le-maal niets. Alleen een C: prompt. En een melding waar ik op microsoft.com helpinformatie kan vinden. Ja hallo, omdat Windows niet meer start heb ik dus ook geen verbinding meer met het internet. Volgordelijke logica is Microsoft vreemd, maar dat wisten we al. Het is alleen knap irritant wanneer je er weer eens tegenaan loopt. Van die “r” komt dus niets terecht. Uiteindelijk ben ik eerst maar eens Hund gaan uitlaten om stoom af te blazen. En nu installeer ik Windows XP maar weer opnieuw. Waarna ik dus alle programma’s ook weer opnieuw op de harde schijf kan zetten, want de Registry is nu ook volledig vers. Tjongejonge….
Dit tekstje komt dus tot u via mijn trouwe Mac, die het -U voelt ‘m al aankomen- gewoon altijd doet. Wie nu nog durft te beweren dattie nooit problemen heeft met Windows liegt wat mij betreft dattie barst.
In het verlengde van deze zoveelste Windowscrash ten huize van PB nog wat interessante weetjes. Wanneer het gehele bedrijfsleven op de Mac zou zitten zouden we wereldwijd 60% besparen op ICT onderhoudskosten. Het aantal hartaandoeningen onder computer-gebruikers ten gevolge van overmatige stress door niet-werkende programma’s en hardware zou met de helft afnemen. De algehele productiviteit zou met ten minste 30 tot 40% toenemen, omdat men zou kunnen doorwerken en niet een flink deel van de tijd zou moeten besteden aan probleemoplossing. De internationale economie zou van dit alles een gigantische “boost” krijgen. En: Microsoft zou allang failliet zijn gegaan wegens absolute wanprestatie.
Dit alles verzin ik niet zelf, maar haal ik uit een onderzoek uit 1999 van het Amerikaanse onderzoeksbureau Gistics. Dit rapport ligt er dus al weer dik drie jaar. En niemand die de moeite heeft genomen om er uitvoering aan te geven. Nou, ik wel: thuis, waar ik tenminste zelf kan bepalen hoe ik de ICT inricht. Met Macs dus. En helaas nog steeds 1 PC, omdat ik bijna drie jaar geleden ben gezwicht. Wanneer dat kolereding is afgeschreven komt er in dit huis geen PC meer in. Dat beloof ik U met de hand op mijn hart.
Bent U ook zo in politieke verwarring?
Wat deze foto over Winnie de Jong zegt, daar wil ik het eigenlijk niet eens over hebben. Waar ik wel op wil wijzen is het vakmanschap van de styliste en de fotograaf. Als je van zoiets nog zoiets weet te maken, dan vind ik dat bijzonder knap.
De muziekjes zijn er weer. Was vandaag een heel gepruts met omzetten naar een nieuw URL, html-codes, FTP’en en zo nog wat technische ongemakken, waar een ras-Mac-gebruiker als ik toch maar het liefst verre van blijft. Wij Mac’ers zien onze computer als gereedschap, waarmee je dingen maakt. Dat gereedschap moet gewoon altijd werken (doet een Mac), niet moeilijk doen (gelijk een Mac), en vooral geen ingewikkeld gedoe bij de eindgebruiker neerleggen terwijl zo’n computer er nou juist voor is ontworpen om het de eindgebruiker een stuk gemakkelijker te maken (doet een Mac). Afijn: mijn worstelpartij met html-codes en FTP heeft uiteindelijk tot victorie geleid en de MP3′tjes uit PB’s studio staan er weer. De komende tijd komen er vast wel weer een paar bij.
Dat was hedenochtend even schrikken op de Veluwe, toen de auto van dedese na het uitkomen van de bocht gewoon doorging met de bocht te nemen, terwijl de weg toch echt door de wegenbouwer lineaalrecht was aangelegd. En zo kwam het dat dedese’s auto diagonaal schuin glijdend zijn eigen weg vervolgde, terwijl de motorkap toch echt recht vooruit diende te wijzen op dat moment. Ik kon sturen wat ik wou: de auto trok zich er geen bal van aan en trok z’n eigen plan. Dat duurde een metertje of 10, 15 schat ik, meer niet. Genoeg om een hartverzakking van te krijgen.
Toen hield de ijslaag plots weer op, en kon ik de auto nog maar net in bedwang houdend weer op het rechte spoor trekken. Mazzel dat er niet net een tegenligger van klein of -nog slechter- groot formaat aan kwam, anders zou het best eens kunnen zijn dat er een abrupt einde was gekomen aan dit weblog. De slip gebeurde precies voor de ingang van het aldaar gelegen mega-AZC, waar meestal op het moment dat ik er des ochtends voorbij kom twee of drie bussen met asielzoekers de poort uit komen zwalken. Vermoedelijk op weg naar een ander AZC, en in elk geval niet naar Schiphol, want van zo’n massale uitzetting dagelijks zouden de media toch wel melding hebben gemaakt. Met een juichende Nawijn breed en etterig grinnikend voor de camera’s. Vanochtend kwamen die bussen gelukkig niet (zou het AZC inmiddels leeggetransporteerd zijn?). Ik ben er nog, met de schrik nog steeds een beetje in de benen. Dat zal me geen tweede keer weer gebeuren. Hoop ik: dit kwam zo onverwachts, daar is geen kruid tegen gewassen.
Toen ik weer enigszins van de schrik bekomen twee kilometer verderop reed kwam er een waarschuwing door de regionale radio. Ik kon me niet bedwingen en riep zachtjes tegen de autoradio: “Dat hadden jullie net effe eerder moeten melden, stelletje sloapers”. Terwijl die studiolui er natuurlijk ook niks aan konden doen. Bij deze mijn excuses, ook al hebben ze me niet gehoord. Alhoewel, je weet maar nooit: ik ken de hoofdredacteur toevallig, en misschien houdt hij mij hier wel in de gaten. Of ik niet al te lelijke dingen schrijf over Zijn Regionale Omroep. Bij deze dus. Eh, de excuses bedoel ik dan, he?
De weg, die ik dagelijks rij, wordt -eveneens dagelijks- zwaar bespied door een mobiele snelheidspost van de lokale politie. Met een mooie camera op drie pootjes, verdekt opgesteld achter een bosje. Bij regen afgedekt met een keurig regenjasje. Altijd hetzelfde bosje, dus daar trappen we niet meer in. Vanochtend zal de dienstdoende fototoestelbewaker waarschijnlijk geen enkele bekeuring hebben waargenomen: er waren meer automobilisten die de glibberij eerder in de gaten hadden dan ik, en iedereen reed keurig 30 km per uur. Daar komt met de beste wil van de wereld geen flitscamera voor in actie. De verkeerskoddebeier zat er dus echt voor Jan met de Korte Achternaam.
Trouwens: collega H., die dezelfde route rijdt, had niets gemerkt en had de mini-ijsvlakte gewoon zonder problemen genomen. Heb ik weer… Ook al eens in een slip geraakt? Vertel, in de reaksiedoos. Mocht U daarentegen in een slippertje zijn geraakt: ook interessant. Onder de inzenders wordt een Digitale Gouden Slip verloot, die hij of zij in zijn of haar weblog mag doen pronken. Wie durft?
Toch maar even gedaan, die nationale IQ-test. Ik had er werkelijk geen idee van welke IQ-waarde er aan mijn grijze cellen hangen. Viel niet tegen: 114. Had nog wel wat beter gekund: ik ging in het laatste stuk -de cijferreeksen- de mist in: heb ik nooit wat mee gehad. Nou ja: ik ben in elk geval en gelukkig een flink stuk slimmer dan Winnie de Jong, Adam Curry en nog heel wat van die bekende hotemetoten die bij BNN op de buis zaten. En van de week had ik het hier al even over Haitske, die van LN. Ze scoorde 124. Ik denk dat ik het met mijn inschatting van haar persoontje niet bij het verkeerde eind had. Stelt me weer enigszins gerust: er is nog hoop voor politiek Nederland. Winnie met De Big Boobies (en dan bedoel ik niet haar tanden dames en heren) in Panaroma vergeten we gemakshalve maar even. Dat mens is gewoon niet goed snik. Scoorde trouwens 94. Quod erat demonstrandum (het URL onder deze wijsheid is puur toeval, maar levert wel errug mooie desktopachtergronden op).
Nu wil Marten Fortuyn, de broer van Pim, de politiek in. Om het erfgoed van zijn broer te bewaken. Toen Pim nog leefde had nooit iemand van Marten gehoord, en dat zou zonder moordpartij ook zeker zo gebleven zijn. Na de moord was-ie er opeens voor alle camera’s, en is daar tot op heden ook niet meer weg te slaan. De een z’n dood…..
Een tijdje terug (weblog 06-11-2002) vertelde ik U over mijn ontmoeting met een stokoud Frans wijnboertje, die beslist niet wilde aannemen dat er mannen op de maan hadden gelopen. Hij zal inmiddels al lang overleden zijn, en da’s misschien maar beter ook. Zijn wereld zou waarschijnlijk helemaal in elkaar zijn gevallen wanneer hij had gelezen dat er niet 1 maar vele manen zijn. Met straks misschien wel mannen op al die manen. Want het wordt ook in de ruimte steeds drukker.
Eerst hadden we alleen het mannetje op de maan. Toen ontdekten we met verrekijkers en ruimtevoertuigen meer manen. En gisteren kwamen er weer bij: drie stuks maar liefst, bij Neptunus. Daarmee komt het aantal manen alleen al rond de gasplaneet Neptunus op elf. Allemaal mannetjes op manen. Zeer verwarrend voor kleine peuters, aan wie het sprookje van het mannetje op de maan nog steeds in enkelvoud schijnt te worden verteld. Dat kan dus eigenlijk niet meer. Daar krijgen de kleine peuters het lastig mee als ze groot zijn. Want voor hen is het mannetje op de maan het onvoorstelbare en een groot mysterie. En dan komen ze er straks achter dat er veel meer manen zijn dan hen is verteld. Nog meer mysteries dus. Zeer verwarrend. Foute boel. Meervoudige indentiteitsverwarring krijgen ze daar van, een universum-identiteitscrisis. Dat soort ingewikkeld gedoe. Weer hogere kosten voor de gezondheidszorg als deze peuters gefrustreerd groot zijn gegroeid. En draait dan de samenleving weer voor op met hogere premies. Ik bedoel: de verhoging van de ziekenfondspremie met soms wel 95% is indirect ook het gevolg van wanbeleid. Ja toch?
OK, ik draaf nu een beetje door, maar er zit wel een kern van waarheid in. Al dat ontdekgedoe kost ons alleen maar klauwen met geld, en we hebben er in feite geen flikker aan. Het zal mij werkelijk een Hema-worst wezen of er nu 11 of 12 stukken koud steen rond Neptunus draaien. Ik zal ze nooit zien, zal er nooit komen, en mag hopen dat ik ze ook nooit op m’n kop krijg. Dus laten we de miljarden, die we in dit soort flauwekul stoppen, nu maar eens gaan aanwenden om de honger in deze wereld om zeep te helpen. Lijkt mij veel nuttiger. Ik mag toch hopen dat er ooit een verstandig en vooral positief invloedrijk mens opstaat die dit tot wereldbeleid verheft.
Goed. Dat gezegd hebbende, terug naar de kleine problematiek. Voortaan dienen de ouders te vertellen over de horden mannetjes op al die manen. Dat geeft in de nabije toekomst een stuk minder zorgkosten. Maar stel dat dit gebeurt: hoe moet dat dan met Le Petit Prince? Daar is er maar eentje van. Op zijn eigen maantje. Laat dat in deze woelige veranderingstijden alstublieft zo blijven!
Soms weet je in deze wereld niet meer waar je aan toe bent. Tik ik hier belangrijk nieuws, afkomstig van een echt zeer betrouwbare bron, duikt-ie ineens weer op. Zondagavond was Herben weer op de buis te zien in het zoveelste lijsttrekkersdebat. Nou ja, je kunt niet alles hebben…
Hij zong het wel, Maurice Gibb, maar deed het uiteindelijk niet: “Staying alive, staying alive…”
Is het U al opgevallen? Matt Herben van de LPF is volkomen van het toneel verdwenen. Zijn taken worden waargenomen door Nawijn. Herben zou eerder deze week een debat bijwonen bij een krant in het oosten des lands. Dat werd door de partijsecretaris een paar uur tevoren afgebeld, weet ik uit zeer betrouwbare bron. In plaats van Herben werd Nawijn naar Twente gestuurd. Sinds dat telefoontje is Herben totaal non communicado, en is hij ook niet meer in het openbaar gezien. Mijn betrouwbare bron weet te melden dat er een tweede vertrek van Herben staat aan te komen omdat het thuisfront de druk niet meer aankan. Mind my words: U behoort tot de eersten die dit nieuws hier vernemen. Ben benieuwd wanneer dit in de landelijke kranten opduikt.
En ik ben niet de enige. De babyboomers uit begin jaren ’50 hollen massaal over de 50-grens. In mijn omgeving alleen al een stuk of wat, die in de komende weken deze mijlpaal met een feetje vieren. We krijgen het er nog druk mee. Een mijlpaal ja, want niet iedereen haalt het in goede gezondheid of zonder grote rampen. Onderweg ben ik al aardig wat goeie vrienden en vriendinnen kwijt geraakt. Ton: reed met zijn bouwkraan door de stootblokken omdat de remmen weigerden en viel te pletter. Joop: kwam om het leven bij de vliegramp op Tenerife. Hetty: was haar hele leven zwaar asmatisch en overleed daaraan een paar jaar geleden. Sonja: verdween zeven jaar geleden in drie maanden tijd van de aardbodem als gevolg van kanker. Dick: teerde in vijf maanden tijd weg van forse kerel tot kasplantje en overleed vorig jaar aan kanker. Kleine Gertje: verdronk in een zwembad. Mijn vader zakte langzaam maar zeker weg in de Altzheimer-duisternis en overleed zeven jaar geleden. En zo kan ik nog wel een paar weblogzinnen doorgaan. Dit is het jaar waarin….. ik heel wat mensen al heel wat jaren moet missen.
Dit is het jaar, waarin ik…
Vanmiddag waargenomen boven mijn huis te D.: een ouderwets reklamevliegtuigje met een sleep erachter. Met daarop de tekst: “Heb lef, stem LPF”. Da’s lef hebben na er zo’n puinzooi van te hebben gemaakt.
Nu ik er zo over nadenk (zie het stukje over de SGP hieronder): is er al iemand die de SGP voor de beoordelingscommissie van de immigratiedienst heeft gesleept? Want als ik het goed bekijk hebben de gereformeerden dezelfde tekortkomingen, die wij de allochtonen momenteel massaal aan het verwijten zijn.
Allereerst: ze zijn niet geïntegreerd. Wanneer allochtonen niet integreren, en weigeren om dit te leren via de inburgeringcursus, worden ze het land uitgeflikkerd. Gereformeerden integreren niet, en weigeren ook categorisch om daarin verbetering aan te brengen. Naar de inburgeringcursus dus, want anders….
Ten tweede: wanneer allochtonen geen normaal nederlands spreken worden ze ook het land uitgeflikkerd. Welnu: gereformeerden spreken geen normaal nederlands. In elke zwaar gedragen zin komt wel het woord Here of een bijbels citaat voor. En zo praat de gemiddelde Nederlander niet. Naar de taalcursus dus, want anders….
Ten derde: wanneer een Imam ontoelaatbare uitspraken doet over homofilie wordt-ie voor de rechter gesleept. Terecht overigens. Is er al iemand die de SGP voor de rechter heeft gesleept? Want wat de gemiddelde gereformeerde roept over homo’s en lesbo’s is niet voor de poes. Ligt niet ver naast hetgeen de Imam heeft gezegd. De imam werd voor de rechter gesleept. De SGP nog steeds niet.
Voor de goeie orde: ik gun eenieder zijn of haar geloof, en heb daar ook alle respect voor. Zolang dat maar niet aan anderen wordt opgedrongen. Of zolang anderen er maar niet van worden weerhouden om toe te treden. En zolang er maar niet met twee maten wordt gemeten…
Er is in elk geval een politieke partij waarop ik zeer beslist nooit zal stemmen: de SGP. Ik zal uitleggen waarom. In mijn middelbare schooltijd had ik een vriendinnetje. Ze kwam uit Haarlem, was knap, en ik was tot over mijn oren verliefd. En zij op mij, althans dat zei ze in elk geval wel dus zal dat wel zo geweest zijn. We kregen helaas nooit de kans om er echt achter te komen. Ze kwam uit een streng gereformeerd gezin, terwijl mijn ouders overtuigd atheist waren, en ik dus ook. Ik liep met lang haar rond, zo was dat in de nadagen van de provobeweging en de begindagen van de joint. En daar moesten de ouders van dat meisje natuurlijk helemaal niets van hebben.
Ik ben er twee keer over de vloer geweest. De eerste keer werd ik nog gedoogd, al sloegen deze twee mensen een ijselijke kou uit waar je ter plekke van zou bevriezen. De tweede keer riep de vader mij, hij sprak me streng toe en zei dat het afgelopen moest zijn “omdat jij niet bij onze kerk hoort, en dat vindt de Here niet goed.” Einde oefening dus. We hebben elkaar nog een paar keer stiekum gesproken, maar daar kwam papa ook snel achter. Waarschijnlijk via zijn lieve Heer. Of een andere klikspaan uit Zijne Kerk. Toen was het kaarsje helemaal uit. Maar: het mooie komt nog.
Een tante (nou ja, geen echte, maar zo eentje uit de buurt die als vanzelf een tante wordt omdat ze zo aardig is) van mij woonde vlak bij de ouders van het meisje. Toen die tante hoorde dat ze mij de deur hadden gewezen wegens ongeloof, stapte deze tante naar het huis van de ouders. Ze werd binnengelaten, en die kans heeft ze benut om de ouders gigantisch de mantel uit te vegen. Met als klapper de volgende: “Als jullie echt gelovige mensen waren geweest, dan hadden jullie hem er niet uit gegooid, maar hadden jullie juist geprobeerd hem tot jullie geloof te overtuigen.” Die bom sloeg keihard in, en ook mijn tante werd de deur uitgezet. Prima tante.
Die eerste kennismaking en aanvaring met gereformeerden is de reden dat de kans, dat ik SGP’ers ooit aardige mensen ga vinden, tot ver onder het vriespunt is gedaald. Ze moeten je niet, zullen je nooit moeten, en geven je nog een geniepige trap na ook. En op zondag vooraan in de kerk mooi gelovig weer spelen, met het bijbeltje strak onder de arm geklemd, en gekleed in driekwart plooirokken en strak zwart pak. Tot drie keer toe die dag, als ik het goed heb. Getverrrr, wat een valse bekrompenheid.
Ik heb in mijn verdere leven nog wat meer akkefietjes met gereformeerden meegemaakt, die mijn visie op deze club alleen maar hebben versterkt. Eng volk, wellicht een enkele goeie uitzondering daargelaten. Ik heb er uit die laatste categorie tot nu toe nog niet een mogen ontmoeten. En mocht dat toch gebeuren, dan zal die ene mij er zeker niet van weten te overtuigen dat met de SGP in de regering een vrije wind door dit land zal waaien. Integendeel. Het fundamentalistisch gereformeerd gezag loert al vanachter de horizon. Als dat gebeurt (de kans is gelukkig miniem) ben ik hier weg, en vul ik mijn weblogje wel vanaf elders op deze aardkloot. Maar zeker niet Fiji, want dan loop ik Randdebiel Ratelband weer tegen het lijf, en da’s wel het allerlaatste wat ik wil.
Nu gaan de peilingbureau’s elkaar peilen of ze met gezamenlijke peilafspraken kunnen komen. We zakken steeds verder in een peilloze diepte.
Waarom weet ik niet, maar ik moest vanavond ineens aan mijn oma denken. Ze is al weer zeker 18 jaar dood en was een zeer lief mensje. Onze zoon, toen bijna 2 jaar, noemde ze altijd “mien keerltjen”. Zo noemde ze mij ook toen ik zo klein was. Onze dochter heeft ze helaas nooit gezien, want toen zij werd geboren was oma er al niet meer.
Oma was een keiharde. Nooit bij een dokter geweest. Opa was al in 1964 overleden toen ik een jaar of 11 was en ze had het al die jaren alleen prima gered. Ze reed op haar 94-ste nog op een stokoude Solex door het dorp, waarbij ze de verkeersregels van rond 1910 toepaste. Dat hield in dat ze totaal geen rekening hield met het overige verkeer en net deed of al dat verkeer er niet was. Ze ging er blindelings van uit, dat alle andere verkeersdeelnemers zouden stoppen wanneer zij de rijksweg overstak. Met zo’n ouderwets wit pothelmpje op. Dat deed ze niet om haar eigen veiligheid te verhogen, maar omdat ze niet wilde niet dat haar haar door de wind in de war zou raken.
De plaatselijke rijkspolitie had al diverse keren geprobeerd oma er van te overtuigen dat ze maar beter de Solex op het erf kon laten staan. Maar daar had oma geen oren naar. Ze moest toch naar de bakker en de slager? En dat hele eind lopen, nee dat ging niet meer.
Uiteindelijk werd er een oplossing gevonden. Oma ging altijd klokslag 11:00 uur op weg en arriveerde dan tien minuten later in de hoofdstraat bij de bakker. Een kwartiertje later had ze de boodschappen bij elkaar, en tufte dan weer snorrend en tevreden het dorp uit. Je kon de klok erop gelijk zetten. De rijkspolitie begreep dat zij oma niet van de Solex zouden krijgen tenzij de dood neerviel, en besloot daarop dagelijks om 11:00 uur het verkeer in de drukke hoofdstraat stil te leggen zodat oma veilig kon oversteken. Voor dat soort zaken had de plattelandspolitie toen nog wel tijd en mensen: we hebben het over 1980.
En zo geschiedde dat elke week op maandag t/m vrijdag de dorpsstraat twee keer een minuut werd stilgelegd om oma veilige doorgang te verlenen. Op zaterdag kwam oma nooit naar het dorp maar ging ze op bezoek bij buren of familie. Op de Solex, waarbij we het geluk hadden dat alle bezoekadressen aan stille landweggetjes waren gesitueerd. Weinig verkeersrisico dus. De zondag was toen nog de rustdag, ook voor de Solex.
Toen mijn oma al dik 96 was maakte ze het laatste ritje. Ze werd wat slechter ter been en zag het allemaal niet meer zo scherp. Ze belde met het politiebureau dat ze de dorpsstraat niet meer hoefden af te zetten, want ze verhuisde naar het “bejoardenhoes”, en de Solex ging niet mee. Oma heeft daar nog ruim twee jaar gewoond. Een paar maanden voordat ze 99 zou worden liep ze met een pot verse thee van het keukentje naar de kamer, kreeg een hartstilstand en viel dood neer. Een mooie dood.
Misschien kent U ‘m al. Ik had ‘m nog niet eerder gezien. Als Mac-gebruiker bevalt-ie me wel.
Gisteren schreef ik nog over Balkenende dat hij een politieke draaikont is zonder keutel. Nou, ik moet bekennen dat ik daar de plank heb misgeslagen. Vandaag bleek, dat hij wel degelijk een keutel heeft. En die heeft hij in een prachtige draaikontbeweging prominent gelegd. Eentje die fors stinkt. Het CDA wil met de VVD verder. Lekker veilig alles bij het oude laten. Want – zegt Balkenende – de VVD is te vertrouwen. Ja, u leest het goed: te vertrouwen. Pardon? Wantrouwen past hier denk ik toch een stukje beter. De VVD is er mede verantwoordelijk voor dat in dit land een steeds grotere kloof ontstaat tussen zij die hebben, en zij die weinig of niets hebben. De eerste trekjes van het beruchte Britse klassenmodel tekenen zich in ons land duidelijk af. En daar helpt de VVD driftig een handje aan mee door de rijken te steunen en de armen volkomen links (of is het rechts) te laten liggen. Want zo is het, ondanks alle prietpraat van Zalm en cohorte. Vertrouwen? Kom nou toch.
Handjeklap: daar is Zalm ook niet vies van, zo bleek wel weer tijdens het open microfoon-incident eerder deze week. Met Herben als mede-speler. Ook al wars van ware democratie, kennelijk. Was de LPF niet die partij tegen handjeklap en achterkamergeregel? Ja toch? Nou dan! Moet ik dat soort mensen nog vertrouwen? Kom nou toch.
En: is Balkenende zelf nog wel te vertrouwen? Na zijn uitglijer van gisteren, waardoor in gans de pers de boodschap werd verkondigd dat het CDA naar de PvdA lonkt (dat verzint de pers niet zelf, JP!) ging er vandaag een spoedmailtje naar alle CDA-kandidaten waarin hen duidelijk werd gemaakt dat het toch echt de VVD moet zijn. Dat is dan misschien geen achterkamertjespolitiek, maar wel keiharde digitale meningterreur. Hoezo democratisch appèl? Niks democratisch, wel appèl. JP roept de troepen op appèl en schrijft dwingend voor hoe het moet, de CDA-meute heeft maar te volgen. Dat is de zienswijze van JP, waaraan we straks allemaal worden onderworpen wanneer we die man opnieuw in het zadel helpen. Hoezo democratische meningvorming? Vertrouwen? Kom nou toch.
Ben toch zeer benieuwd wat Haitske en Femke hier van vinden. Voorlopig (met de nadruk op voorlopig) vertrouw ik die twee nog wèl. En voorman Bos van de PvdA? Die hou ik scherp in de smiezen. De PvdA heeft er een strooipotje van gemaakt, maar Bos zegt wel rake waarheden. Of-ie te vertrouwen is? Ik weet het niet. We wachten af.
Ze valt gewoon op: Haitske van der Linde, lijsttrekker van Leefbaar Nederland. Het moppie is pas 22 geloof ik, maar heeft voor een zo jonge politica een verbluffend heldere kijk op de problemen waar dit kleine landje mee worstelt. En weet dat ook zonder enige omhaal of poeha helder te verwoorden, zodat iedereen in dit land begrijpt wat ze bedoelt, en wat er aan de hand is. De meeste politici zeggen noch het een, noch het ander, soms slechts eentje, en al helemaal niet in die combinatie. Haitske wel. En Haitske zegt het daarenboven eerlijk wanneer ze iets nog niet weet. Dat is al helemaal uniek in politiek Den Haag. Ze is er al massaal op aangevallen door de gevestigde orde. Volkomen onterecht. Haitske moet nog veel leren (mag het op die jonge leeftijd?), maar is desondanks het gros van de politieke meute in Den Haag qua heldere standpunten vele straten ver vooruit.
Kom daar maar eens om bij onze MP JP. Ik zei het al eerder, en het wordt door campagneanalisten nu ook gezegd: JP heeft een verzameling standaardzinnen, die hij naar believen door elkaar husselt, en bovendien te snel uitspreekt. Hij wekt daardoor de indruk een snelle gestructureerde denker te zijn, maar hij is dat misschien wel helemaal niet. Hij zegt al die tijd in feite niks, en hobbelt voortdurend omzichtig en nietszeggend om de hete pap. Da’s onze MP, dames en heren. Zeg maar: een politieke draaikont zonder keutel.
Nee, dan Haitske. Vanavond zat ze in 2Vandaag. En zij was de eerste die de economische malaise in ons land onomwonden en glashelder in verband bracht met dezelfde malaise in Duitsland. Want zo is het wel: onze economie vaart wel zolang die van onze oosterburen ook goed draait. Gaat het daar minder, dan merken wij dat ook. Onze MP zal dat nooit zeggen, want dan krijgt-ie op z’n donder van Schröder. En daar houdt JP niet van. JP zou dan zoiets zeggen als: “We dienen de onderlinge economische verhoudingen te bezien in het licht van de macro-economische inzichten, en er alle vertrouwen in hebben dat de huidige economische malaise onder invloed van zich verbeterende conjunctuur en oplevende productiesegmenten in de komende periode op enig moment weer zal ombuigen naar een daadkrachtige economie”. Of zoiets dan he? Snappu, snappik.
Haitske zei nog iets waar ik het hartgrondig mee eens ben. Een onderwerp, waarover de meeste andere lijsttrekker angstvallig de mond houden, of hiep hiep hoera-standpunten innemen. De landen, die nu bij de Europese Unie worden gehaald, hebben merendeels amper een cent te makken. De lasten, die dit met zich meebrengt, worden gedragen door de sterke schouders van de drie zich economische “grootmachten” noemende landen binnen de EU van dit moment: Duitsland, Frankrijk en Nederland. Haitske zei het heel eenvoudig en o zo terecht: die schouders zijn op dit moment niet zo sterk door de economische malaise, en kunnen dus die extra lasten voor de toetredende landen nu ook niet dragen. Het doordrukken omwille van historisch perspectief geeft alleen maar ellende. Uitstellen dus, die toetreding, totdat de schouders weer sterk genoeg zijn.
Prima: kort en helder. Kijk maar naar de financiële gevolgen, die het nieuwe Duitsland te verwerken kreeg nadat de “Ossies” na een omvallende Mauer erbij werden “geannexeerd”. Ik heb deze koppeling bij nog geen andere lijsttrekker op deze manier gehoord. Wedden dat ze dit thema nu allemaal alsnog oppikken? Dankzij Haitske. Ik begin haar steeds sympathieker te vinden. Of dat ook wil zeggen dat ik LN ga stemmen…naaaah….. Maar: ze valt op. En dat is al heel wat, zeker voor zo’n politiek broekie. Dat belooft nog wat. Ze doet me denken aan Hans Wiegel aan het begin van diens politieke carrière. Misschien is zij wel de nieuwe Wiegel?
U kent Haitske nog niet? Ze heeft een alleraardigste website.
Ik heb het hier al eens eerder geschreven, en ik begin er steeds meer de zin van in te zien. Als we nou eens met z’n allen wegblijven op 22 januari. Een duidelijker signaal, dat we de politiek niet meer vertrouwen, kunnen we niet afgeven, lijkt me. Ben zeer benieuwd wat de dames en heren politici (nou ja….) hierop zouden uitdoen.
Een kleine bijdrage, die -dat weet ik zeker- voor een mij bekend persoon een omgekeerd evenredig groot pleziertje betekent. Bij deze.
Aangetroffen ergens op het WWW: de handleiding “Handmatig Virus voor Windows-dummies”. Voor alle Windows-slachtoffers, die geen bal snappen van hun computer (en dat zijn de meesten onder ons, nietwaar?), maar toch eens leuke sier willen maken op een feestje met het luidkeels roepen van “Ik heb verstand van virussen”. Men gaat als volgt te werk. Haal drie keer diep adem, adem rustig uit, breng uw vingers in de aanslag boven het toetsenbord. Wis nu alle bestanden van de harde schijf met het commando “del *.*”. Schroef vervolgens de computerkast open. Pak een klauwhamer model “groot” en geef een ferme dreun op het kastje van de harde schijf. Schroef daarna de computer weer netjes dicht. Knip nu de kabel tussen computer en monitor door. Pak daarna een tube tweecomponentenlijm en knijp dit leeg over het balletje aan de onderkant van de muis. Leg de muis direct terug op de muismat. Pak nu de schroevendraaier weer en steek die tien keer fors in alle mogelijke richtingen in de gleuf van de CD-speler. Doe hetzelfde bij de diskettedrive. Leg de schroevendraaier weer rustig terug. Ga tenslotte achterover leunend in uw computerstoel zitten en roep luidkeels: “Godverdomme, het kreng doet het weer niet”. Veel succes.
Soms, heel soms, ga ik me ernstig te buiten aan leedvermaak. Zoals vandaag. Waar wij wonen zien we in de verte een autosnelweg tussen de weilanden. Daarop reden vandaag heel veel medelandertjes met een skibox op het dak, terugkerend van hun vast welverdiende skivakantie in Oostenrijk of Zwitserland. Waar dus amper tot geen sneeuw lag, zodat zij zich de hele tijd hebben moeten vermaken met wandelen, rondjes rijden in paardentrams en zuipen tijdens de apris-non-ski. Weinig skiplezier dus. En wat gebeurt er bij hun terugkeer in Nederland, aan het einde van hun zuurverdiende vakantie? Het sneeuwt! Hahahahahahaha!!!!!
Even rekenen. Vandaag bezoeker nummer 3000 geboekt op de teller. Bezoeker nummer 2000 noteerden we op 18 november 2002. Vandaag is het 04-01-2003. Dat is dus in 48 dagen 1.000 bezoekers. Elke dag kijk ik zelf 1 keer of-ie nog in de lucht is en of ik wel alles goed heb getikt. Mezelf mag ik niet als bezoeker aanmerken. Dat is dus 1.000 – 48 = 952 bezoekers. Per dag is dat gemiddeld 952 / 48 = 19,8 bezoekers. De ,8 haal ik eraf: er zijn een paar dagen dat ik twee keer moest kijken na een correctie, dus afgerond 19 bezoekers per dag. Nah….gemiddelde kan nog wel wat opgekrikt. Wij bij PB Doet Mee BV vieren dit mijlpaaltje wat rustiger dan de 2.000 in november vorig jaar. Juffrouw Jannie zal me dankbaar zijn.
Sta ik vanmiddag in een sportzaak in Z. Komt een echtpaar binnen. Ik schat ze achter in de twintig. Zij nogal fors uitgevallen, met een arm in dik gips. Ze loopt een beetje mank, en heur haar heeft model knalrood coup-du-windhoos. Hij ietsje kleiner dan zij, op krukken, smal bleek bekkie dat schichtig om zich heen blikt, met een voet dik in het gips. Beiden in zo’n gewatteerde ski-jas. Beiden beetje Oostenrijk-bruin (hoe ze dat met al die regen en geen sneeuw voor elkaar hebben gekregen mag Joost weten). Ze stuntelen naar de toonbank. Zij vraagt aan de verkoopster: “Heeft U soms ook een skipashoudertje?”. Kijk, dat noem ik nou hardleers.
Wie van de Beatles houdt mag deze niet missen: Beatles-A-Rama. Deze webstreamzender beschikt over veel uniek materiaal, waaronder zeldzame studio-opnamen, concertopnamen en interviews. Helaas soms ook covers, maar die nemen we maar op de koop toe. 24 uur per dag “up”, in stereo. U heeft wel een beetje snelle webverbinding (ADSL, of Kabel) nodig. Voor Apple-gebruikers: Beatles-A-Rama zit klaar-voor-gebruik voorgeprogrammeerd in iTunes, rubriek Radio, item Classic Rock. Alle andere gebruikers (Windows, Linux, dat soort shit) moeten zich eerst netjes aanmelden. Gerechtigheid!
Hedenavond heb ik spontaan opgericht: de BTHGVFIW. Oftewel: de Bond Tegen Het Gebruik Van Fries In Weblogs. Dat komt zo. Via een bijdrage in mijn reaksiedoos kwam ik terecht op de weblog van aanstormend journaliste Marianne. Daar stond een item over Falko Zandstra, met een videocapture met daarin Friese ondertiteling. De tekst luidt: “Omtrent seks favoritter som alle kan ta gull”. Pardon? Waar gaat dit over? Zo zonder onder-ondertiteling in Normaal Beschaafd Nederlands? Over seks ja, en iets wat ‘m kennelijk favoriet is. Maaarrrrrr wat? Marianne neemt niet de moeite ons (de rest van Nederland, waar wel beschaafd Nederlands wordt gesproken) mede te delen waar dit op slaat. En dus gaat de fantasie rollebollen. Doet Falko het ‘t liefst aan alle kanten? Gedraagt hij zich daarbij uiterst gul? Of te gul zelfs? Of heeft-ie soms zo’n enorme, dat-ie de “favoritter” is van alle meiden die niet normaals Nederlands spreken? Of is juist het Ridder-standje (hadden jullie nog nooit van gehoord he?) juist zijn “favo”? Ik spreek geen Fries, versta het niet, en Wil beiden ook niet. Dus, beste medeloggers: wie ook tegenstander van Fries in weblogs is, melde zich aan via mijn reaksiedoosje. Tumult binnen de kortste keren verzekerd!
De muziekjeslijst is tijdelijk buiten bedrijf vanwege diskruimtegebrek. Mijn provider is nogal karig en vraagt sloten met muntjes voor extra opslagcapaciteit. Alles leuk en aardig, maar daar beginnen we dus niet aan. Tot nader order dus even terzijde gezet en nu op zoek naar minder dure of gratis diskruimte.
Ik bedoel: welke kerelkiezer kan deze blik van Femke Halsema nou nog weerstaan? Je zou er spontaan van….. gaan stemmen.
Logica volgens Kodak: zoek je een winkel, moet je wel de winkelnaam opgeven om de winkel te vinden. Hallo Kodak jongens en meisjes, wakker worden!
Weet U wat zo prettig is aan kinderen van 20 en 18? Ze kapen steeds meer onder je neus vandaan als je niet oppast. Gisteravond hadden dochter + vriend en zoon + vriendin al onze auto’s (2 in totaal, dit om geen verkeerde indruk te wekken door het gebruik van de term “al onze”) gearresteerd. De parkeerplaats was dramatisch leeg. Waardoor wederhelft et moi geen kant meer op konden. In geval van nood dan he? Bijvoorbeeld opkomende behoefte aan kroeg of cultuur, dat soort “emergency”. We bewegen ons per definitie niet op voertuigen met minder dan vier wielen. En hoe ik over openbaar vervoer denk weet U inmiddels wel zo’n beetje. Nou ja, het was best gezellig, zo zonder auto’s…. We gaan binnenkort eens praten met de Smart-meneer. Zo’n kek klein koekdoosje op wielen lijkt me wel geinig. Dochter werd vanavond opgehaald door een vriendin met zo’n mobiel bijoudoosje. En van die dingen passen er nog wel twee op de parkeerplaats bij. Probleem opgelost.
Ik heb van die dromen die beslist nooit zullen uitkomen. Ik blijf ze desondanks koesteren, omdat ze gewoon maf zijn. En leuk om over te mijmeren. Of te schrijven, zoals nu hier.
Een van die dromen ziet er als volgt uit. Alle Nederlanders, vluchtelingen en toeristen -en dan ook werkelijk allemaal- zijn het land uit. Voor 1 dagje maar. Het boeit niet waarheen. Voor mijn part met z’n allen winkelen in België. Gewoon weg, allemaal weg. Behalve ik dan. En wat ik dan allemaal zou doen op die ene dag. Dingen, die je normaal nooit zou doen. Of dingen, die je normaal gesproken nooit zult kunnen doen omdat er altijd wel door een medelander een reden of regel zal worden gevonden die het mij belet dat ding te doen. Goed. Jullie zijn dus allemaal gezellig shoppen in België. Wat doet PB op die dag?
Om te beginnen: treintje spelen. Nu vind ik treinen wel leuk, maar ik ben geen fanaticus. Vriend Rob is dat wel: hij betaalt bakken met geld om uitstervende stoomtreinen in Cuba en China te fotograferen. Mij niet gezien: ik heb sowieso een bloedhekel aan openbaar vervoer, ook als daar stoom voor staat. Maar op die ene dag zet ik die hekel aan de kant. Want de hekel wordt met name veroorzaakt door medereizigers, die het je zuur maken in trein of bus. Ik schreef daar laatst nog iets over.
Maar vandaag zitten jullie allemaal in België. Alle Nederlanders eruit, dus. En heb ik het rijk alleen. Ik stap in de eerste de beste locomotief, druk op de knop, en ga lekker joysporen. Bomt niet waarheen, want ik kan ook weer terug. Er is immers niemand anders meer tussen de rails. Ik tuf dan een rondje voor de vuist weg, en uiteindelijk naar Amsterdam. Ik kaap daar de eerste de beste tram die voor het Centraal niks staat te doen, en tuf luid klingelend door de stad. Niemand heeft daar last van, want jullie zijn allemaal in België. Nietwaar?
Ik stop voor een Porsche dealer en haal de mooiste naar buiten. Een glimmende zwarte. Ik scheur zo hard als ik kan naar Den Haag en sluit het partijkantoor van de LPF. Dan jakker ik ontspannen naar Hilversum en sluit alle commerciële omroepen. Plus Tell Sell. En meteen ook maar Wehkamp Welkom TV, nog voordat ze begonnen zijn. Zo, dat ruimt op. Dan bel ik Boris op om erachter te komen waar hij woont, haal ‘m op, en schenk hem de RTL4-studio. Zodat alle Nederlanders die avond na terugkeer uit België Nederland 4.nu op de buis hebben. Tot slot rij ik naar huis, parkeer de Porsche in de achtertuin, en ga naar Boris zitten kijken. Met een pijpje kouwe pils op de bank. Heerlijk lijkt me dat. Maar ja, dromen…
Gaan jullie nou nog stemmen op 22 januari? Ik weet het nog niet. Ze zeggen dat niet stemmen een verloren stem betekent. Ja, dat was ooit wel waar. Maar of dat onder de huidige politieke hemel nog steeds zo is…. De afgelopen kabinetsperiode geeft mij meer de indruk van een weggegooide stem. En dan hoor ik nog niet eens tot die 1,zoveel miljoen Nederlanders die op een dooie (partij) hebben gestemd.
Ik had wel weer gelijk gisteren met wie er van de buis moeten… Gezien? Bij de Nieuwjaarsduik in Scheveningen? Nummer 1: Mat Herben, lijsttrekker LPF. Het eerste wat-ie vraagt is: “Waar zijn de camera’s?”. Dus zoals gezegd gisteren: louter uit op eigen gewin. Nummer 2: Erica Terpstra, ook al in Scheveningen. De eerste de beste dag van het jaar zie ik die wandelende reklame voor de varkenshouderij al weer op het scherm, nog steeds te groot qua vermeend ego, dus nog steeds: wegwezen. Jammer dat ik gisteren vergeten ben om Gerrit Zalm in het lijstje te zetten. Met dat zalvende kleffe gemaakte lachje. Getver. Zul je des ochtends naast wakker moeten worden, als -zeg maar- mevrouw Zalm. Ben je mooi klaar mee. “Morgen schatje”, zegt-ie vast, met datzelfde enge gemaakte lachje. Driewerf getver! Staat bij deze alsnog op de lijst: per direct uit de media weren.
Verder ben ik deze dag redelijk doorgekomen. Ik heb ondanks veel geknal alle vingers nog, geen kater, en vanochtend met wederhelft in de stromende regen een forse wandeling gemaakt door het stadspark in het nabij gelegen A.. Er was niemand: het hele park voor ons alleen. Heerlijk. Bij gebrek aan andere bedeldoelen dromden alle parkeenden om ons heen. Een dikke honderd waren het er wel. We waren alleen het brood vergeten. Dom. Enigszins beschaamd hebben we ons voorzichtig een weg gebaand door de kluwen snaterende veren en platvoeten. Volgende keer extra brood meenemen, om het goed te maken.
Escort-service (MP3, 287 KB).
We beginnen het nieuwe jaar maar eens met schoon schip. Figuren, die wat PB betreft per direct van de beeldbuis mogen verdwijnen. Met stipnotering Manuela Kemp: te veel, te vaak, te nadrukkelijk aanwezig, ofwel overexposure. Beau van Erven en-nog-wat: wegwezen, irritante bralbal. Weervrouwtje met bril van RTL4: nokken, wil te PopiJopie in mijn huiskamer binnendringen. Enge EO-interviewer Knevel (de naam alleen al): irritatiegraad 110 procent, wijst te veel met vingertje, is te nadrukkelijk en zeurt door, dus afvoeren die hap. Alle Yorin-presentatrices: kilo’s ledigheid op Hilversums oorkussen, wieberen derhalve. Randdebiel Ratelband: verdere uitleg overbodig. Erica Terpstra: eng VVD-lid met te grote hoeden zoals alles aan haar te groot is, inclusief haar egobeeld. Wegwezen. Jan des Bouvrie: omhooggevallen meubelmakertje, vindt zichzelf veel te goed, totaalbuisverbod. Alle LPF’ers: losgeslagen schurkenbende, louter uit op eigen gewin, maken er permanent een teringbende van, schande en schade voor de democratie, geen minuut aandacht meer aan besteden. Piet Paulusma: formule “oet moan” met verzameling bijeengejaagd klapvee op campings en terrasjes begint stierlijk te vervelen. Zoals trouwens een totaalverbod op de Friese taal op TV ook geen overbodige luxe zou zijn. We gaan toch ook geen nationaal gebruik van plat Amsterdams op TV toestaan, of wel soms? Ron Brandsteder: al veel te lang te flauw aanwezig. Jan-Peter Balkenende: ratelt op elke vraag uit dezelfde verzameling standaarduitspraken een nieuwe combinatie af, doet zulks in te rap tempo, lijkt daardoor zeer verstandig, maar zegt in wezen geen flikker, en jaagt ons ondertussen wel –als het even tegenzit- een oorlog met Irak in. Zo, voorlopig even genoeg. Lijst kan nog groeien: eerst eens kijken of de rest zich heeft voorgenomen wat minder irritant aanwezig te zijn. Ho, de belangrijkste vergeet ik bijna. Louis van Gaal: brallende voetbaltrainer die de pers overal de schuld van geeft, maar zelf de basis van zijn theatraal mingekukel is. Hij heeft schijt aan de pers, zei hij ooit. Het wordt tijd dat de media ook schijt aan hem hebben.
