Weet U wat zo prettig is aan kinderen van 20 en 18? Ze kapen steeds meer onder je neus vandaan als je niet oppast. Gisteravond hadden dochter + vriend en zoon + vriendin al onze auto’s (2 in totaal, dit om geen verkeerde indruk te wekken door het gebruik van de term “al onze”) gearresteerd. De parkeerplaats was dramatisch leeg. Waardoor wederhelft et moi geen kant meer op konden. In geval van nood dan he? Bijvoorbeeld opkomende behoefte aan kroeg of cultuur, dat soort “emergency”. We bewegen ons per definitie niet op voertuigen met minder dan vier wielen. En hoe ik over openbaar vervoer denk weet U inmiddels wel zo’n beetje. Nou ja, het was best gezellig, zo zonder auto’s…. We gaan binnenkort eens praten met de Smart-meneer. Zo’n kek klein koekdoosje op wielen lijkt me wel geinig. Dochter werd vanavond opgehaald door een vriendin met zo’n mobiel bijoudoosje. En van die dingen passen er nog wel twee op de parkeerplaats bij. Probleem opgelost.
Ik heb van die dromen die beslist nooit zullen uitkomen. Ik blijf ze desondanks koesteren, omdat ze gewoon maf zijn. En leuk om over te mijmeren. Of te schrijven, zoals nu hier.
Een van die dromen ziet er als volgt uit. Alle Nederlanders, vluchtelingen en toeristen -en dan ook werkelijk allemaal- zijn het land uit. Voor 1 dagje maar. Het boeit niet waarheen. Voor mijn part met z’n allen winkelen in België. Gewoon weg, allemaal weg. Behalve ik dan. En wat ik dan allemaal zou doen op die ene dag. Dingen, die je normaal nooit zou doen. Of dingen, die je normaal gesproken nooit zult kunnen doen omdat er altijd wel door een medelander een reden of regel zal worden gevonden die het mij belet dat ding te doen. Goed. Jullie zijn dus allemaal gezellig shoppen in België. Wat doet PB op die dag?
Om te beginnen: treintje spelen. Nu vind ik treinen wel leuk, maar ik ben geen fanaticus. Vriend Rob is dat wel: hij betaalt bakken met geld om uitstervende stoomtreinen in Cuba en China te fotograferen. Mij niet gezien: ik heb sowieso een bloedhekel aan openbaar vervoer, ook als daar stoom voor staat. Maar op die ene dag zet ik die hekel aan de kant. Want de hekel wordt met name veroorzaakt door medereizigers, die het je zuur maken in trein of bus. Ik schreef daar laatst nog iets over.
Maar vandaag zitten jullie allemaal in België. Alle Nederlanders eruit, dus. En heb ik het rijk alleen. Ik stap in de eerste de beste locomotief, druk op de knop, en ga lekker joysporen. Bomt niet waarheen, want ik kan ook weer terug. Er is immers niemand anders meer tussen de rails. Ik tuf dan een rondje voor de vuist weg, en uiteindelijk naar Amsterdam. Ik kaap daar de eerste de beste tram die voor het Centraal niks staat te doen, en tuf luid klingelend door de stad. Niemand heeft daar last van, want jullie zijn allemaal in België. Nietwaar?
Ik stop voor een Porsche dealer en haal de mooiste naar buiten. Een glimmende zwarte. Ik scheur zo hard als ik kan naar Den Haag en sluit het partijkantoor van de LPF. Dan jakker ik ontspannen naar Hilversum en sluit alle commerciële omroepen. Plus Tell Sell. En meteen ook maar Wehkamp Welkom TV, nog voordat ze begonnen zijn. Zo, dat ruimt op. Dan bel ik Boris op om erachter te komen waar hij woont, haal ‘m op, en schenk hem de RTL4-studio. Zodat alle Nederlanders die avond na terugkeer uit België Nederland 4.nu op de buis hebben. Tot slot rij ik naar huis, parkeer de Porsche in de achtertuin, en ga naar Boris zitten kijken. Met een pijpje kouwe pils op de bank. Heerlijk lijkt me dat. Maar ja, dromen…
Gaan jullie nou nog stemmen op 22 januari? Ik weet het nog niet. Ze zeggen dat niet stemmen een verloren stem betekent. Ja, dat was ooit wel waar. Maar of dat onder de huidige politieke hemel nog steeds zo is…. De afgelopen kabinetsperiode geeft mij meer de indruk van een weggegooide stem. En dan hoor ik nog niet eens tot die 1,zoveel miljoen Nederlanders die op een dooie (partij) hebben gestemd.
Ik had wel weer gelijk gisteren met wie er van de buis moeten… Gezien? Bij de Nieuwjaarsduik in Scheveningen? Nummer 1: Mat Herben, lijsttrekker LPF. Het eerste wat-ie vraagt is: “Waar zijn de camera’s?”. Dus zoals gezegd gisteren: louter uit op eigen gewin. Nummer 2: Erica Terpstra, ook al in Scheveningen. De eerste de beste dag van het jaar zie ik die wandelende reklame voor de varkenshouderij al weer op het scherm, nog steeds te groot qua vermeend ego, dus nog steeds: wegwezen. Jammer dat ik gisteren vergeten ben om Gerrit Zalm in het lijstje te zetten. Met dat zalvende kleffe gemaakte lachje. Getver. Zul je des ochtends naast wakker moeten worden, als -zeg maar- mevrouw Zalm. Ben je mooi klaar mee. “Morgen schatje”, zegt-ie vast, met datzelfde enge gemaakte lachje. Driewerf getver! Staat bij deze alsnog op de lijst: per direct uit de media weren.
Verder ben ik deze dag redelijk doorgekomen. Ik heb ondanks veel geknal alle vingers nog, geen kater, en vanochtend met wederhelft in de stromende regen een forse wandeling gemaakt door het stadspark in het nabij gelegen A.. Er was niemand: het hele park voor ons alleen. Heerlijk. Bij gebrek aan andere bedeldoelen dromden alle parkeenden om ons heen. Een dikke honderd waren het er wel. We waren alleen het brood vergeten. Dom. Enigszins beschaamd hebben we ons voorzichtig een weg gebaand door de kluwen snaterende veren en platvoeten. Volgende keer extra brood meenemen, om het goed te maken.
