PBDoetMee

Een tijdje terug (weblog 06-11-2002) vertelde ik U over mijn ontmoeting met een stokoud Frans wijnboertje, die beslist niet wilde aannemen dat er mannen op de maan hadden gelopen. Hij zal inmiddels al lang overleden zijn, en da’s misschien maar beter ook. Zijn wereld zou waarschijnlijk helemaal in elkaar zijn gevallen wanneer hij had gelezen dat er niet 1 maar vele manen zijn. Met straks misschien wel mannen op al die manen. Want het wordt ook in de ruimte steeds drukker.
Eerst hadden we alleen het mannetje op de maan. Toen ontdekten we met verrekijkers en ruimtevoertuigen meer manen. En gisteren kwamen er weer bij: drie stuks maar liefst, bij Neptunus. Daarmee komt het aantal manen alleen al rond de gasplaneet Neptunus op elf. Allemaal mannetjes op manen. Zeer verwarrend voor kleine peuters, aan wie het sprookje van het mannetje op de maan nog steeds in enkelvoud schijnt te worden verteld. Dat kan dus eigenlijk niet meer. Daar krijgen de kleine peuters het lastig mee als ze groot zijn. Want voor hen is het mannetje op de maan het onvoorstelbare en een groot mysterie. En dan komen ze er straks achter dat er veel meer manen zijn dan hen is verteld. Nog meer mysteries dus. Zeer verwarrend. Foute boel. Meervoudige indentiteitsverwarring krijgen ze daar van, een universum-identiteitscrisis. Dat soort ingewikkeld gedoe. Weer hogere kosten voor de gezondheidszorg als deze peuters gefrustreerd groot zijn gegroeid. En draait dan de samenleving weer voor op met hogere premies. Ik bedoel: de verhoging van de ziekenfondspremie met soms wel 95% is indirect ook het gevolg van wanbeleid. Ja toch?
OK, ik draaf nu een beetje door, maar er zit wel een kern van waarheid in. Al dat ontdekgedoe kost ons alleen maar klauwen met geld, en we hebben er in feite geen flikker aan. Het zal mij werkelijk een Hema-worst wezen of er nu 11 of 12 stukken koud steen rond Neptunus draaien. Ik zal ze nooit zien, zal er nooit komen, en mag hopen dat ik ze ook nooit op m’n kop krijg. Dus laten we de miljarden, die we in dit soort flauwekul stoppen, nu maar eens gaan aanwenden om de honger in deze wereld om zeep te helpen. Lijkt mij veel nuttiger. Ik mag toch hopen dat er ooit een verstandig en vooral positief invloedrijk mens opstaat die dit tot wereldbeleid verheft.
Goed. Dat gezegd hebbende, terug naar de kleine problematiek. Voortaan dienen de ouders te vertellen over de horden mannetjes op al die manen. Dat geeft in de nabije toekomst een stuk minder zorgkosten. Maar stel dat dit gebeurt: hoe moet dat dan met Le Petit Prince? Daar is er maar eentje van. Op zijn eigen maantje. Laat dat in deze woelige veranderingstijden alstublieft zo blijven!