Even schrikken
Dat was hedenochtend even schrikken op de Veluwe, toen de auto van dedese na het uitkomen van de bocht gewoon doorging met de bocht te nemen, terwijl de weg toch echt door de wegenbouwer lineaalrecht was aangelegd. En zo kwam het dat dedese’s auto diagonaal schuin glijdend zijn eigen weg vervolgde, terwijl de motorkap toch echt recht vooruit diende te wijzen op dat moment. Ik kon sturen wat ik wou: de auto trok zich er geen bal van aan en trok z’n eigen plan. Dat duurde een metertje of 10, 15 schat ik, meer niet. Genoeg om een hartverzakking van te krijgen.
Toen hield de ijslaag plots weer op, en kon ik de auto nog maar net in bedwang houdend weer op het rechte spoor trekken. Mazzel dat er niet net een tegenligger van klein of -nog slechter- groot formaat aan kwam, anders zou het best eens kunnen zijn dat er een abrupt einde was gekomen aan dit weblog. De slip gebeurde precies voor de ingang van het aldaar gelegen mega-AZC, waar meestal op het moment dat ik er des ochtends voorbij kom twee of drie bussen met asielzoekers de poort uit komen zwalken. Vermoedelijk op weg naar een ander AZC, en in elk geval niet naar Schiphol, want van zo’n massale uitzetting dagelijks zouden de media toch wel melding hebben gemaakt. Met een juichende Nawijn breed en etterig grinnikend voor de camera’s. Vanochtend kwamen die bussen gelukkig niet (zou het AZC inmiddels leeggetransporteerd zijn?). Ik ben er nog, met de schrik nog steeds een beetje in de benen. Dat zal me geen tweede keer weer gebeuren. Hoop ik: dit kwam zo onverwachts, daar is geen kruid tegen gewassen.
Toen ik weer enigszins van de schrik bekomen twee kilometer verderop reed kwam er een waarschuwing door de regionale radio. Ik kon me niet bedwingen en riep zachtjes tegen de autoradio: “Dat hadden jullie net effe eerder moeten melden, stelletje sloapers”. Terwijl die studiolui er natuurlijk ook niks aan konden doen. Bij deze mijn excuses, ook al hebben ze me niet gehoord. Alhoewel, je weet maar nooit: ik ken de hoofdredacteur toevallig, en misschien houdt hij mij hier wel in de gaten. Of ik niet al te lelijke dingen schrijf over Zijn Regionale Omroep. Bij deze dus. Eh, de excuses bedoel ik dan, he?
De weg, die ik dagelijks rij, wordt -eveneens dagelijks- zwaar bespied door een mobiele snelheidspost van de lokale politie. Met een mooie camera op drie pootjes, verdekt opgesteld achter een bosje. Bij regen afgedekt met een keurig regenjasje. Altijd hetzelfde bosje, dus daar trappen we niet meer in. Vanochtend zal de dienstdoende fototoestelbewaker waarschijnlijk geen enkele bekeuring hebben waargenomen: er waren meer automobilisten die de glibberij eerder in de gaten hadden dan ik, en iedereen reed keurig 30 km per uur. Daar komt met de beste wil van de wereld geen flitscamera voor in actie. De verkeerskoddebeier zat er dus echt voor Jan met de Korte Achternaam.
Trouwens: collega H., die dezelfde route rijdt, had niets gemerkt en had de mini-ijsvlakte gewoon zonder problemen genomen. Heb ik weer… Ook al eens in een slip geraakt? Vertel, in de reaksiedoos. Mocht U daarentegen in een slippertje zijn geraakt: ook interessant. Onder de inzenders wordt een Digitale Gouden Slip verloot, die hij of zij in zijn of haar weblog mag doen pronken. Wie durft?
