De beeldbuis staat bol van de peilingen. De ene rekent de PvdA rijker dan de ander, en de politieke partijen rekenen zich elk weer op een andere manier zetelrijk. Dus stuurde ik in opperste verwarring een mailtje naar Haitske. Weet U nog?
Nou, er kwam vandaag antwoord. Niet de drie persoonlijke kernzinnen van Haitske zelf waar ik om had gevraagd, maar een schreeuwerig standaard epistel van ruim 4 kantjes. Mij digitaal toegeworpen door een geheel andere LN’er. Die partij is voor mij dus afgeschreven, wat alle kiesadviezen mij ook vertellen. LN staat voor mij nu voor Lulkoek Nederland.
Jammer Haitske, gemiste kans. Jouw partij doet al net zo min als al die andere partijen wat de kiezer vraagt. Bovendien interpreteerde de LN-meneer de uitkomsten van de SBS6-poll op wel heel enthousiaste wijze. Uit zijn juichende tekst zou moeten blijken dat LN -het staat er echt- “na deze verkiezingen op een verrassende 16 zetels zal uitkomen, zo blijkt uit de uitkomsten van SBS6″. Ja doei.
Maar: na enig wikken en wegen ben ik er uit. Ik organiseer mijn eigen pijling. Ik heb het overzicht met verkiesbare medelanders aan een prikbord gehangen en heb er tien keer de professionele dartpijltjes van mijn zoon op losgelaten. Dat moet goed gaan: hij gooit er officiele wedstrijden mee bij de lokale dartvereniging, en wint zo af en toe ook wel eens wat. Er zit dus enig geluk in die pijltjes. De partij die hierbij het meest is geprikkeld krijgt mijn stem. Zo, da’s dat. Nu alleen nog even de grootste stembeinvloeder van Nederland afluisteren: Freek de Jonge.
Deze sluit wel een beetje wrang aan bij de vorige weblog Maar mijn motto is: blijf de humor in het leven altijd zien onder alle omstandigheden. Dus vooruit met de geit. En: elke kans om onze Zuiderburen een beetje te plagen mogen we toch beslist niet voorbij laten gaan. Awel zunne!
Er is ooit een kwartier geweest, waarin ik achter elkaar het ergste, grappigste en het opmerkelijkste moment in mijn bestaan heb meegemaakt. Binnen nog geen 15 minuten. Ik zal U vertellen hoe dat zit.
Bij de vliegramp op Tenerife op 27 maart 1977 verloren Joop en zijn vriendin het leven. Ik heb hier eerder al eens melding van gemaakt. Joop was mijn allerbeste vriend ooit. We begrepen elkaar voor de volle honderd procent, vaak zonder dat we een woord hadden gewisseld. Ik heb sindsdien vele nieuwe vrienden gekregen, maar zoals Joop zat er nimmer meer eentje tussen.
Toen zij begraven werden stonden hun kisten naast elkaar in de ingang van het kerkhof. Om binnen te komen moest je tussen de twee kisten door lopen. Dat was het ergste moment. Te weten dat je langs twee mensen loopt, die je na aan het hart liggen, en waarvan je ook weet dat ze in een loden kist zijn verpakt omdat er niets meer van over is. Daar loop je dan tussendoor, die twee kisten, nog geen dertig centimeter aan weerskanten naast je. Dat was erg. Dat waren de zeven tot acht zwaarste voetstappen die ik ooit heb moeten zetten.
Eenmaal op de begraafplaats moesten we nog even wachten totdat iedereen er was. Het was stralend weer, lekker voorjaar warm, geen wolkje aan de lucht. Strak blauwe hemel. Een paar graven verderop kwam ineens een klein zwart-wit gevlekt straathondje vanonder de heg tevoorschijn. Zo’n mormeltje, met een in rap tempo kwispelend stomp staartje. Zo eentje die je het liefst platknuffelt. Hij snuffelde wat in het rond, deed links en rechts een mannenpiesje. En ging vervolgens boven op een nog vers gedolven graf een ferme keutel zitten draaien. Dat was na die loodzware stappen van zoeven een grappig contrast: dat kleine, vrolijk poepende hondje. We moesten er zelfs een beetje om grinniken, ondanks alle ellende.
Terwijl ik naar het hondje keek kreeg ik het ineens onverklaarbaar koud. De zonnewarmte was ineens weg. Ik keek naar boven en zag dat een kleine gitzwarte wolk voor de zon was geschoven. De rest van de lucht was nog steeds strak blauw, er was alleen dat ene wolkje dat de zon afdekte. Ik keek naar de mensen rondom me om te zien of zij het ook hadden bemerkt, maar dat was niet zo. Ze keken ook naar het hondje, of stonden zachtjes te praten. Ik was kennelijk de enige die het had bemerkt. Ik keek weer naar boven: de kleine wolk was er nog steeds. Toen ik weer even naar het hondje keek zag ik, dat het beestje ook angstig naar boven keek en zachtjes piepte. Hij kneep letterlijk de drol af en stoof weg onder de heg. Ik keek daarna weer naar boven en zag nog net dat de kleine wolk weer oploste en verdween. De warmte was even plotsklaps weer terug als-ie verdwenen was. Nogmaals keek ik naar de mensen om mij heen: ze hadden niets gemerkt. Behalve mijn vrouw. Ze keek me aan en haar blik vertelde me dat ook zij het verschijnsel had bemerkt. Het had denk ik nog geen minuut geduurd, maar voor mijn gevoel was het een eeuwigheid. Zo koud had ik het. Die wolk, dat was het opmerkelijkste.
Meteen daarna nam het begrafenisritueel een aanvang en werd mijn aandacht daardoor opgeeist. Pas later realiseerde ik me wat ik in krap een kwartier tijd aan contrasten en vreemde zaken heb meegemaakt. Wanneer je de film terugdraait realiseer je je pas wat er is gebeurd. Ik heb in al die jaren heel vaak aan dat moment teruggedacht, net zoals nu ook weer. Zonder een speciale aanleiding. Gewoon, omdat het opkomt. Wat wij gezien en waargenomen hebben weet ik niet. Maar het was er. En onmiskenbaar heel erg echt. We denken nog vaak aan Joop.
