PBDoetMee

Dit is een testpost, uitgevoerd met de browser Safari (beta build 51) onder OSX (spreek uit: ow es tien, niet iks, windowsboppers). Safari bouwt de boel op het beeldscherm vier keer sneller op dan Explorer. Daar kunnen de Windows-freubelaars van Microsof niet meer tegenop. Deze beta is inmiddels de tweede die ik gebruik. Al vanaf de eerste draait deze browser zo rotsvast als een Duitse bunker uit de Tweede Wereldoorlog. Die krengen zijn ook niet kapot te krijgen, getuige de vele ontsieringen in het landschap bij ons in de regio. In mijn wilde jaren, toen mijn haar nog tot ongeveer op mijn achterwerk hing, hebben een vriend en ik eens een pamfletje gemaakt, waarop in keurig schoolduits stond te lezen: “Wanneer ruimen jullie die rotzooi nu eens op?”. Met daaronder een fotootje van zo’n bunker bij ons in de buurt. Wij per brommertje naar Emmerich, en die pamfletjes (een stuk of tien) op enkele strategische plekken in het centrum opgehangen. En weer wegwezen, want we hadden wel belangrijker zaken aan ons hoofd. Weer maken dat we de grens over kwamen, want rondrijden op twee niet verzekerde plofjes was toen in Duitsland goed voor een fikse boete, en als het tegenzat ook nog een middagje gezellig in de cel. Vanwege ons verdacht langharig uiterlijk natuurlijk, want dat had ons daar toen al eerder parten gespeeld.
Zoals die ene keer in de trein naar Keulen, waar we een dagje wilden rondkijken. We werden in de trein zo ongeveer door de Grensschutz gestript, op zoek naar verdovende middelen. Die wij natuurlijk -zo slim waren we wel- keurig thuis hadden gelaten: de joints lagen keurig in het keukenkastje naast de broodtrommel te wachten op onze behouden terugkeer. Dat liep dus goed af, al hadden ze ons wel uit de trein gehaald en ging de volgende pas weer twee uur later. We hebben de hele handel daar platgevloekt en zijn vervolgens liftend huiswaarts gekeerd. Later hebben we in een brief aan de Deutsche Bundesbahn met een kopietje aan de Grensschutz in Kleve het geld voor het treinkaartje nog teruggevorderd, maar U voelt ‘m al aankomen: die Marken hebben we nooit meer gezien.
Afijn. Toen we een week later weer in Emmerich waren liepen we door het centrum om te zien, of onze pamfletjes er nog hingen. Ze waren allemaal weg. Op eentje na, om de hoek bij het stadhuis. Daar had iemand op geschreven (in het Duits): “Nooit! En die fietsen kunnen jullie ook vergeten”. Gelukkig, er bestonden toen nog Duitsers met humor. Waarop wij eronder hebben geschreven: “Dan halen wij Rudi Carell terug!”. Carell begon net rond die tijd al aardig populair te worden bij onze Oosterburen. Zo, dat moest er wel inhakken. Twee weken later was ook dit pamfletje van de muur geweekt. Of eraf geregend, dat kan ook.
Zo, weet U weer een klein stukje van mijn woelige geschiedenis. En ondertussen draait Safari als een zonnetje. Da’s wel zo prettig. Lange leve OSX! Einde test.