PBDoetMee

Wat mij al dwalend langs weblogs opvalt is dat er vele honderden zijn, waarin de weblogger him of herself schrijft over de poes of poezen thuis. Ellenlange verhalen over hoe ze eten, hoe ze de krabpaal aan gort krabbelen, of ze vandaag het poezenluikje nu wel of niet op slot moeten doen (er wordt niet bij verteld of de poes in kwestie binnen of buiten is: in het laatste geval is er sprake van af te keuren dieronwaardige buitensluiting), hoe poeslief vandaag een pak melk heeft weten te verschalken, waar poezen allemaal mee naar binnen komen (waargenomen onder meer: muis, rat, eekhoorntje, piepkuiken, kip, verloren beurs met drie creditcards, maar geen kat die het presteert om -net als de hond- de krant even aan te reiken), kat die verliefd is op goudvis in kom, andere kat verliefd op voetballen op tv, poes die niets liever doet dan in de magnetron liggen slapen (ter geruststelling: het apparaat in kwestie is dan gelukkig uitgeschakeld en het deurtje staat open). En alsof dat al niet meer dan voldoende is, is er ook nog een snorremans (of vrouw) die al deze kattenongein heeft verzameld op http://katten.pagina.nl/. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat is dat toch, al die webloggers met hun katten? Kan iemand mij in dezen het licht tonen?

Zelden in mijn leven heb ik zo’n kille stationsomgeving gezien. Koud, veel te modern, zo onpersoonlijk, zo sfeerloos. Alle oude architectuur gesloopt en vervangen door talloze verdiepingen hoog grijs beton, hier en daar opgeleukt met fout gekleurde likken verf of gekleurde schotjes. Geen boom te bekennen. Doodse asfaltstroken. Een foeilelijk NS-station, dat geheel uit plastic lijkt te zijn opgetrokken. Een kolos van een wolkenkrabber in aanbouw, die zo deprimerend op je neerkijkt. Een parkeergarage in aanbouw, met een architectuur om te huilen zo kil. En er komt nog veel meer onpersoonlijks bij, want de bouwkranen zwiepen onophoudelijk. Vandaag was ik in Tilburg, dat wat mij betreft voortaan Kilburg mag heten.