Vandaag, de landelijke gedichtendag, verdwijnt Jan van Veen na (als ik het goed heb) 35 jaar met zijn Candlelight uit de radiolucht. Al die tijd heeft hij op zemeltoon flutgedichten over ons mogen storten. En niemand bij de radioleiding heeft ooit ingegrepen. Schande. Al die jaren heb ik me -als ik die stem toevallig tegenkwam- werkelijk een bult gelachen om de zwaar aangezette zalvende toon, waarmee de heer Van Veen de overwegend volstrekt waardeloze rijmelarij voorlas. Het radio-equivalent van het bekende meisje met de traan. Hij werd er tergend populair mee, maar niet bij mij. Behalve dat ik in de lach schoot heb ik me er vooral mateloos aan geërgerd. Ik zal er -in tegenstelling tot het bekende meisje- geen traan om laten dat dit kaarsje uit gaat. Maar vooruit: om dit afscheid te vieren verklap ik U hierbij een plekje op internet, waar U voicemails met prettige tekstjes van Jan van Veen kunt downloaden. Voor in de mobiele feun. Extra toepassingsmogelijkheid: probaat afkickmiddel voor Candlelight-verslaafden.
Op 30 september vorig jaar wees ik op 7×24 Times Square Television. U weet misschien nog: die live webstream camera op het beroemdste plein van New York, waar het leven 24 uur per dag doorgaat. We zijn inmiddels enkele maanden verder, en het maffe is dat ik nog steeds enkele malen per week even naar die webcam kijk. Gewoon even kijken hoe het plein in alle drukte en wirwar erbij ligt. Times Square is een beetje een vertrouwd plekje voor me geworden, hoewel ik er nog nimmer echt ben geweest. Het leuke is dat ik zelfs af en toe bekenden tegenkom. Bij een rij krantenautomaten aan de overkant staat heel vaak dezelfde zwerver met hetzelfde oranje plastic tasje een beetje te lummelen. En zo staat er al die tijd al een vrouw in een witte regenjas onder een parasol. Ze verkoopt iets: wat kan ik niet zien, daarvoor is de camera te onscherp. Elke dag is ze er, van s’morgens vroeg tot s’avonds laat. Zeven dagen per week. Behalve vorige week woensdag: toen stond er ineens een kerel. De vrouw was nergens meer te bekennen. Het viel gewoon op: een stukje vertrouwdheid op die verre plek was weg, en dat vond ik niet prettig. Zou ze de parasolplek hebben verkocht? Zou ze ziek zijn? Of met pensioen? Was er iemand in de familie dood? Ik vroeg me echt dat soort dingen af, ik betrapte mezelf erop gek genoeg. Maar gelukkig: vanavond was ze er weer. Ik was bijna opgelucht om haar weer te zien. Ik weet het: het slaat helemaal nergens op. Maar toch voelde het een piepklein beetje zo. Een stukje vertrouwd was er weer. Internet, een raar medium met soms een rare impact. Ook even kijken? 7×24 Times Square Television. Op het schermkiekje hierbij ziet U -even goed kijken: de webcam is niet al te helder want de lens is nat door de sneeuw- de witte jas onder de parasol.
