Zomaar wat rederingen van Amerikaanse kids, ergens van Internet geplukt:
Wetenschap: “The moon is a planet just like the earth, only it is even deader.”
Biologie: “Blood flows down one leg and up the other.”
Conclusie na lang nadenken: “The skeleton is what is left after the insides have been taken out and the outsides have been taken off. The purpose of the skeleton is something to hitch meat to”.
Nou zitten we met z’n allen in een prijsspiraal waarin alles alleen maar duurder wordt. Slimme economen argumenteren zich een slag in de rondte om te verklaren waarom dat zo is, en waarom het alleen nog maar erger zal worden. Wat is dat toch? Kan er nou niet eens een echt slimme econoom opstaan die pro-actief iets verzint waardoor de prijsspiraal naar beneden in gang wordt gezet?
Iemand nog iets van Ratelband gehoord? Laatste bericht eerder deze week: gestrand in Jordanie want hij komt Irak niet in. Paspoort ligt nog op de ambassade in Den Haag, of iets dergelijks. Zit er kennelijk ergens diep weggedoken toch nog een vlokje verstand in Saddam.
Ook een beetje dat lastergeleuter van prinses Maragarita en haar kerel gevolgd? Ten eerste: als ik die prinses op foto’s zie kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat we hier kijken naar een verwrongen dametje. Ze kijkt ook een beetje zo. Gniepig eigenlijk. Ik zou er niet graag elke ochtend naast wakker worden in elk geval. Elke ochtend een rolberoerte is bepaald niet goed voor de gezondheid, lijkt mij. Als ik er dan bij bedenk, dat ze nogal rancuneus de Oranje-boel aan het verzieken is, krijg ik dezelfde smaak in de mond als wanneer ik bij de lokale pizzaboer de basispizza Margharita bestel: maatje te klein, weinig of geen smaak, laf.
Ten tweede: als ik die kerel van d’r zie (ik krijg die dubbele naam van die vent maar niet in mijn hoofd geprent) stijgt bij mij het vertrouwen bepaald niet tot ongekende hoogte. Een beetje een glad padjakkertje is het, euver het peurd geteuld. Dubbele naam, dus dan ben je wat. Begrijp-U-wel? Is vermoedelijk mislukt als directeur en probeert nu op deze manier centjes binnen te halen, althans die indruk krijg ik. Helemaal niet nodig jong, dat mens van jou heeft muntjes zat. Van onze belastingcenten, wel te verstaan. Deze pinses zit dus in feite op Uw en mijn kosten rellen te schoppen. Alstublieftdankuwel. Mens, ga eens wat verstandigers doen. Maar goed, hier spreekt de irritatie mijnerzijds.
Ten derde de in wezen meest interessante vraag in dit geheel: zouden Margarita en die kerel van d’r nu ook een boete aan de broek krijgen wegens het uiten van laster jegens het Koningshuis? Moeten U en ik eens proberen om de Majesteit te beschuldigen van ik-weet-niet-wat. Geheid dat de veiligheidsmannetjes dat doorklepperen aan justitie, en vervolgens PB opzadelen met een forse veroordeling vanwege belediging van het Koningshuis. Kun je vergif op innemen. Waarom worden Margarita en die kerel van d’r dan niet aangepakt? Ze zijn immers naar de letter van de wet strafbaar (want ze belasteren het Koningshuis), ook al hoort het rancuneuze prinsesje tot datzelfde Koningshuis. Ze beledigt de Kroon, en dat mag niet. Ook voor haar geldt de Nederlandse wetgeving onverkort, en voor die kerel van d’r evenzeer. Justitie, wanneer komen jullie in actie? Dat zou pas een interessante rel opleveren.
Vandaag was ik even terug in mijn jeugd. Het was er in 1 keer: een soort flashback. Ik was in Rijswijk. Daar heb ik nooit gewoond: ik ben geboren in Haarlem en heb daar grotendeels mijn jeugd doorgebracht. Maar: wanneer je zoals ik al weer meer dan 30 jaar in het Oosten des land woont, en je stapt na een rit van anderhalf uur uit de auto, dan ruik je het. De zeelucht. Zo vertrouwd. Zo van vroeger. En dan komen met die geur de herinneringen als een waterval over je heen. Even maar, net genoeg om je weer als toen te voelen. Een beetje weer thuis. Toen zeelucht mijn dagelijkse kost was, en nog niet vervangen door lucht van bos en hei. En de meeuwen schreeuwden zoals het hoort: met zeekracht, verdragend geluid, snerpend scherp. Niet zoals de meeuwen in het oosten, als ze er al zijn. Toen ik vanavond thuis weer uit de auto stapte rook ik het bos weer. Ik kan U melden dat ik er even behoorlijk weemoedig van werd.
Albert Heijn blijft op de kleintjes letten. Woehahahahaha!!!!! (Ja sorry hoor, deze inkopper kon ik niet laten).
Leven met mijn Riet is als een heerlijk taartje. Vol van smaak, altijd vers, vol verrassingen, krokante bodem, en om het af te maken een smeuïg toefje slagroom “on top”.
Sinds een paar dagen ben ik een beetje dirigent. Er zit namelijk een complete violensectie in mijn computer. En niet zo maar wat violen uit een synthesizer. Of het krap klinkende strijkje dat de gemiddelde Windows-hobbyist gewend is te horen wanneer de mini-synthesizer op de geluidskaart wordt geactiveerd. Nee, het betreft hier een complete realistisch klinkende sectie, die bijna snaar voor snaar en toon voor toon is opgenomen en in samples vastgelegd. Meer dan 5 GigaByte aan samples staan er inmiddels op mijn harde schijf. Koptelefoon op het hoofd, programma starten waarmee ik muziek maak, en daar klinkt dan een compleet strijkersorkest vanonder mijn keyboard. Alsof je er middenin zit, en hartstikke echt. U begrijpt: PB zit met de nodige euforie in zijn muziekstudio en is niet van plan daar voorlopig uit te komen. Als u wil horen waarom: lees de Halion String Edition review op AudioMac.net (klik hier) en luister naar het voorbeeld.
Ratelband is naar Bagdad. Kan die gek daar dan ook meteen blijven?
Waar de Algemene Rekenkamer, de Tweede Kamer, het kabinet en het bedrijfsleven nu plots zoveel ophef over maken wisten wij natuurlijk allang: de Betuwelijn zal nooit rendabel te maken zijn en wordt dik twee keer zo duur als ooit bedacht. Wat U wat ik nou zo erg vind aan dit hele gedonder? We hebben voor bijna 5 miljard Euro heel veel natuurschoon en mooie oude boerderijen naar de ratsemidee geholpen. Ik woon in de buurt van die lijn. In het achterland van D. konden we tot voor een paar jaar geleden prachtig fietsen en wandelen. Het was er domweg schitterend mooi. Nu kan dat niet meer. Een zandstrook -straks met rails en treinen- doorsnijdt het landschap, en alles wat daaromheen mooi was is ondergebuldozerd, omvergetrokken, vernield, naar de kloten geholpen. We kunnen alleen nog van de ene helft van het gebied naar het andere via een paar viaducten en tunneltjes. Ins Blauwe hinein fietsen langs landelijke kronkelweggetjes kan niet meer: je stuit overal op die verdomde spoorweg. Dit is waarschijnlijk de duurste natuurvernietigingsoperatie in de Nederlandse geschiedenis. Heel veel geld, voor heel veel Betuwepijn.
Komt er vanavond een kennis bij me langs. Haalt een aansteker uit zijn broekzak en houdt dat ding tegen de USB-poort in mijn Mac toetsenbord. Floept er op de desktop ineens een harde schijf tevoorschijn. Opent die en kopieert wat muziekbestandjes die ik nodig had. Ik open ze en het werkt. Uit een aansteker. Het moet toch niet dwazer worden…
Ze hebben daar in Bagdad de hack waarschijnlijk ontdekt (zie vorige weblog-bijdrage), want de opwekkende link is er niet meer. Sterker nog: de hele website ligt plat. Saddam zal de stekker er wel uit hebben getrokken. Nou ja, we hebben gelukkig het screenshotje hieronder nog. Daar kan Saddam toch betrekkelijk weing tegenin brengen. Of zou-ie ook webloggen, dit plaatje tegenkomen, zijn geweer een keer leeg schieten uit frustratie (doet-ie altijd als-ie door het NOS Journaal wordt gefilmd), dan mijn wachtwoord laten kraken, en het plaatje uit mijn weblog laten slopen? Dit soort lieden is tot alles in staat. Ik zal Juffrouw Jannie vragen een oogje in het zeil te houden en alarm te slaan zodra het lampje van de harde schijf te actief begint te knipperen. Ik heb haar uitgelegd dat we dan worden gehacked, dat ze mij dan moet bellen, en roepen: “Gehakt!”. Dan weet ik genoeg. Ik heb ook lukraak wat poorten in het gebouw op het dievenslot gezet (ik las in PCM dat internet alles met poorten te maken heeft, dus daar kunnen we niet voorzichtig genoeg mee omspringen), de router met twee componenten lijm op het plankje vastgezet (zodat-ie niet gewormd kan worden), en er zorg voor gedragen dat alles continue wordt gebackupped. Naar een eerste, tweede en derde generatie backup, en dit alles voor de zekerheid allemaal tegelijk. De tapes heb ik uit voorzorg uit de streamers gehaald, zodat ook hier niets mis kan gaan. En de geluidsboksen staan nu permanent aan, zodat we bij het minste of geringste verdachte piepje worden gewaarschuwd. Naar mijn gevoel kan er dan bij een aanval vanuit Bagdad op mijn weblog in het geheel niets meer mis gaan. Alles onder controle.
Ja hoor, onze MP heeft het voor elkaar. In de engelstalge Iraq Daily wordt Balkenende in één adem genoemd met Bush en Blair als de -in Iraakse ogen- drie grote oorlogszuchtige boeven van het Westen. De drie Boze B-tjes, zogezegd. En nu maar hopen dat de bewaking voor huize JP inmiddels een beetje op scherp staat.
Trouwens: wanneer U in die website op de link “Watch live” klikt kregen we vanavond niet de beloofde videostream van het Iraakse nieuws te zien, maar een hack die er niet om liegt. Met een gezellig opwekkend tekstje, waar Saddam vast heel blij mee zal zijn. En dat op de website van een volledig door de Iraakse overheid gecontroleerd medium. Van retoriek hebben ze in Irak wel verstand, maar van beveiligingstechniek…
Prima hoor, een weblog against war. Alleen: wie zitten er achter die website? Kan ik nergens vinden. Voordat ik dat logo in mijn weblog zet wil ik wel eerst weten met wie ik meeloop. Straks zijn het die radikaal rechtsen van die fijne meer De Winter daar in Belgie. Weet ik veel… Voorlopig hou ik het hier even bij een verwijzing.
Aus Lindau am Bodensee herzliche Glückwunsche für Neineh. Und: immer noch keine Schnee, verdammt noch mahl 
Hallo allemaal. Gezellige boel hier in Internet-cafe Bamboo in Lindau. Niet zo druk, drankjes en internettijd normaal betaalbaar, en -jawel- godzijdank Macintoshes beschikbaar. Alles in Ordnung hier, jawohl. Alleen beetje boel sneeuw, die we vorige week op de webcam hadden, is al weer weg. Nou ja, kan niet alles hebben. Bis Montag!
Oh ja, bericht voor Juffrouw Jannie, onze steun en toeverlaat in de koffievoorziening in het studiogebeuren. De teller nadert 4.000, maar we doen er nix mee. Geen grootse feestelijkheden zoals bij de 1.000, want daar raakt Juffrouw Jannie alleen maar geheel van overstuur. Dat mag ik hier zo tikken, want zij is het geheel met me eens. We vieren het passeren van de 4.000 in alle stilte en vooral ook op afstand. Alle hens van dek dus, en gewoon deurgoan. Kijk wel even onderin keukenkastje 2 in de pantry: daar staat een doos met een strikje erom. Voor Juffrouw Jannie, vanwege Valentijn, staat erop. Doei allemaal, tot maandag.
Vanuit een internetcafe in Karlsruhe de hartelijke groeten aan Nederland en Valentijnsdag. Ik ben hedenochtend in alle vroegte het land ontvlucht. Valentijnsdag: ooit zou ik me op die dag verloven. Leek ons een leuk idee, Hilde en mij. Het was echter voornamelijk mijn leuk idee, zo bleek opeens. Een paar dagen voor die Valentijnsdag was het ineens afgelopen. Uit. Finito. Schluss. Ende. Ze zag het ineens niet meer zitten en verloven vond ze toch wat te eng. Dus van de ene dag op de andere woonde ik ineens alleen in mijn bovenhuisje te A. Zelfs de hond Sammie had ze meegenomen naar een ander adres, waar ze plots met een andere klojo bleek samen te wonen. Dat was slikken geblazen: Sammie was mijn beste maatje. De hond was een dag later al weer bij mij terug, want ook daar had ze snel genoeg van. Ik vierde Valentijnsdag samen met Sammie. Heel kort na die dag kwam ik mijn huidige vrouw tegen, dus alles is toch weer goed gekomen en de shit over het plotselinge vertrek van Hilde heeft niet zo lang geduurd. Maar U zult begrijpen dat Valenstijnsdag bepaald niet mijn favoriete dag is. Maar misschien wel de Uwe. Dus veel bloemetjesplezier. Ik rij snel door naar Lindau in de hoop dat daar nog een gezellig pakje sneeuw ligt.
Vanavond ernstig last van blokhoofd. Dat komt zo. Vanochtend eerst ruim drie uur lang intensief vergaderen met een leverancier. Dan in grote tijdsdruk alles uit die vergadering verwerken, want dat moet en zal af. En dan nog eens 3,5 uur luisteren naar op zich zeer interessante presentaties van collega’s, die ons met hun kennis willen verrijken. Dat is dus in totaal bijna 10 uur onafgebroken intensief discussieren, luisteren en verwerken. Met in totaal slechts drie hele korte onderbrekingen. Het is te veel van het goede op 1 dag. Resultaat: een -wat in mijn familie wordt genoemd- “tudel in de kop”. We zijn langzaam aan bezig mekaar hartstikke gek te maken. Dit gaat nog eens een keertje hartstikke fout.
Ik ken iemand wiens huis voor de ene helft in Nederland staat, en voor de andere helft in Duitsland. Letterlijk een grensgeval dus. Het oude pandje werd in de smokkeljaren vaak gebruikt om illegale spullekes over de grens te krijgen, maar dat is vandaag de dag niet meer spannend. Vandaag heeft deze kennis er alleen maar last van. Bijvoorbeeld omdat de elektriciteit uit Duitland komt, maar het gas en water uit Nederland. En dus wordt hij door de Nederlandse energieleverancier niet vertrouwd, want iemand die geen elektriciteit gebruikt is illegaal aan het tappen, of niet goed bij z’n hersens. Tot drie keer toe in een jaar tijd kreeg hij een legertje controleurs over de vloer, die in alle hoeken en gaten zochten naar illegale stroomdraden. En dus alleen Duitse draden vonden, hetgeen de kennis er alleen nog maar verdachter op maakte. Nu is dit dan uiteindelijk wel geregeld, maar dient zich het volgende probleem al weer aan.
De KPN wil niet bezorgen tegen binnenlands tarief, omdat ze achter het huis een Duitse brievenbus hebben zien staan. Aan de straatkant in Nederland staat ook een bus, maar KPN beschouwt dit als een krantenbus (want dat is het ook, zo’n ronde koker), niet als een brievenbus. En dus voorziet de lokale postbode plichtsgetrouw alle post met een plakkertje “Te weinig porto geplakt. Bijbetalen, en een beetje vlug ook!” en pleurt alle post in de gele Duitse bus. Mijn kennis weigert natuurlijk categorisch de strafporto te betalen. De Deutchse Budespost doet niet moeilijk en kiepert de Duitse post gewoon in de Duitse brievenbus achter het huis. En soms ook in de Nederlandse krantenbus, wanneer de postbode zin heeft in een praatje en om het huis loopt.
Telefoon: ook al zoiets. Het huis heeft twee aansluitingen: U raadt het al. De Nederlandse KPN (daar is-ie weer) heeft al met afsluiting gedreigd, want twee verschillende soorten aansluitingen (qua stekkerdoos dan) mag niet volgens de richtlijnen. Dat de andere stekkerdoos een Duitse is interesseert de KPN geen moer: die tweede doos moet weg, anders wordt mijn kennis afgesloten. De Deutsche Telecom doet (wederom) niet moeilijk en heeft de bedrading in het toestel zo aangepast, dat het op zowel de Duitse als de Nederlandse stekkerdoos past. Kan mijn kennis met dat hypermoderne toestel, dat-ie van Deutsche Telecom gratis heeft gekregen, zowel in de voorkamer als de achterkamer bellen. Want dat Nederlandse huurtoestel, dat vinden de Duitsers maar nix.
Nog eentje: mijn kennis drijft een handel in computers, en heeft aan Duitse zijde een opslagplaatsje voor dat spul. Hij koopt in Nederland in, en draagt alle handelswaar noodgewongen van de Nederlandse kant door het huis naar de opslagruimte in Duitsland. Omdat de koeriersdienst weigert om het huis te rijden. Men zou dan op Duits grondgebied komen, en dat betekent ondanks de Europese eenwording nog steeds een hoop extra papierwerk. Zelfs met een steekkarretje omlopen is er niet bij: dat zou illegale export inhouden, en daar durft de chauffeur zich toch niet aan te wagen.
En de meest recente kwam een week of wat geleden in de brievenbus (ja, ook weer met een strafportostikkertje erop). De Nederlandse emigratiedienst wil van hem weten wanneer hij nu eindelijk eens zijn emigratiepapieren komt tekenen. Want hij woont immers in Duitsland, en dat betekent formeel gezien dat je emigreert. En met een hoop andere regeltjes te maken krijgt. Mijn kennis heeft al minstens tien maal met Den Haag gebeld om uit te leggen hoe de vork aan de steel zit, maar men blijft daar volkhouden: hij is naar Duitsland verhuisd, en zal tekenen.
Het heeft ook wel voordelen. Mijn kennis heeft de koop van de woning met een Duitse hypotheek gefinancierd, en dat scheelt hem klauwen met geld. Zo veel zelfs, dat-ie het pandje inmiddels lekker druk aan het uitbouwen is. Aan de Duitse kant. Ooit wil-ie aan de achterkant zo veel hebben bijgebouwd, dat het Nederlandse deel kan worden gesloopt en de voorpui net over de (voormalige) grens komt te liggen. Zodat-ie eindelijk van dat tweelandengezeur af is. Alleen de voortuin ligt dan nog in Nederland, en daarmee kan toch weinig mis meer gaan. Hoopt-ie. Leuk he, dat internationale wonen in een eengeworden Europa zonder landsgrenzen…
Het wordt al weer een beetje ouderwets vage boel in Den Haag. Onze minpres en Wouter Bos liggen al weer lekker overhoop. Over Turkije. De minpres wil het liefst gisteren nog Patriots naar onze Turkse bondgenoten sturen. En Bos zegt nog ff wachtuh. De pers duikt er als havikken bovenop: de toekomstige coalitiepartners hebben slaande ruzie en praten zeer boos over elkaar, zo kunnen we in alle media lezen, zien en horen. En oei, oei, oei, dat terwijl de formatie nog moet beginnen. Dat belooft wat, jongens en meisjes! Nou, zal ik nog maar eens een voorspelling doen? Over een week of twee zijn beide heren het geruzie alweer vergeten, want dan moeten ze alsnog samen door de coalitiedeur. En de een noch de ander wil ook maar een grammetje macht kwijt. Dus spelen ze het spelletje om ons allemaal te laten geloven dat er toch echt wel politiek wordt bedreven in Den Haag. En dan stel ik me zo voor dat ze elkaar laat in de avond opbellen.
JP: “Hallo Wout, alles kits?”
Wouter: “Hallo JP, ja jong, ik heb de pils koud staan dus wat wil je nog meer?”
JP: “Was wel lachen vandaag he, ze zijn er weer lekker ingestonken, of niet dan?”
Wouter: “Jahahaha, heb je Nova nog gezien? Lache joh.”
JP: “Wout, wat zullen we ze morgen op de mouw spelden? Werkloosheidscijfers?”.
Wouter: “Nee, JP, niet spannend genoeg. Weet je wat: we doen wat met die sluitende asielcentra. Als ik nou eens zeg dat ik tegen ben, en jij voor. Hebben we weer een leuke te pakken.”
JP: “Ja, leuk, en dan vragen we Nawijn om nog even een stomme uitspraak te doen. Iets van de doodstraf voor alle asielzoekers die niet willen verhuizen of zo. Is het circus weer helemaal compleet”.
Wouter: “Nee, da’s te sterk. Laat-ie maar zeggen dat de ME het centrum op Vlieland ontruimt als die asielschoolkinderen daar niet snel maken dat ze wegkomen. Of was het nou Terschelling?”
JP: “Geen idee. Al die roteilanden ook. Kunnen we de Waddenzee niet gewoon dempen en alles Noord-Holland noemen. Veel gemakkelijker. Nou OK, doen we dat wel. Zeg, ‘t was mooi voor vandaag. ik drink m’n wijntje op en dan klim ik maar eens de slaapkamer op, als je voelt wat ik bedoel, hahahaha.”
Wouter: “Doe dat kerel, maar niet te wild he, anders zie je er morgen weer niet uit op de buis.”
JP: “Ke, doe ik, adios!”
Wouter: “Ke, JP, doei! Tot morgen!”
Kijk. Werk van mijn zoon. Jonge kunst. Thema: eenzaamheid. Voor zijn portfolio, waarmee hij hoopt de kunstacademie in te komen. Als vader ben ik misschien bevooroordeeld, maar als kunstgevoelig medemens beoordeel ik dit werk ondanks dat nuchter. En ik zie in elk geval dat het goed is. Ziet U dat ook?
Vanwege ernstige feestelijkheden dit weekeinde even geen weldoordachte bijdragen alhier. Behalve misschien dan de mededeling, dat het gisteravond een uitermate gezellige boel was in het afhuurcafegebeuren te L. Waaraan zeker, met name, en in belangrijke mate de collega’s een niet te verwaarlozen bijdrage hebben geleverd. Dat is ons krantenjongens wel toevertrouwd. Nu weer even enige rust aan de kop, en dan komt er vanzelf weer wat meer denkruimte voor een weblog met wat meer diepgang. Waar zijn de aspirines (op de kiek een Amerikaanse verpakking van dit Bayer-product uit 1914)…
Webloggen is niet alleen handig om je gedachten vast te leggen, je kunt er ook handig op teruggrijpen wanneer beweringen, hier ooit gedaan, geheel of deels bewaarheid worden. Niet dat ik dat nou zo belangrijk vind, maar handig is het wel. Zo onder het motto: “Zie je nou wel, ik heb het wel weer goed gezien…”. Al was het alleen maar een bevestiging voor mezelf. Wat de rest er van denkt zal me eerlijk gezegd een pond bieten zijn.
Voorbeeld. Op 21 augustus vorig jaar uitte ik hier mijn forse ongenoegen over het feit dat Nova op de schop werd genomen. Ik voorspelde toen dat het programma zou afglijden naar het niveau van een opgefokte praatshow, met Felix Rottenberg als zichzelf geestelijk bevredigende oproepkraaier achter de stamtafel. Ik zag er weinig heil in.
De afgelopen weken was Felix Rottenberg druk doende precies datgene te bewerkstelligen waar ik zo bang voor was. Tijdens de verkiezingsdebatten schoffeerde hij politici, greep ze soms zelfs amicaal bij de arm (absoluut not done!) en sprak alles en iedereen met jij en jou aan. Om nog even extra te benadrukken dat hij ze vanuit zijn politieke verleden toch echt wel allemaal persoonlijk kent.
De rolwisseling van politiek naar presentator was wat mij betreft allang mislukt met de serie programma’s uit dat pakhuis, waar de heer Rottenberg als een hitsige haan door het pand liep en gasten onder druk probeerde te zetten. Dat kon alleen Ischa Meijer goed, Rottenberg kan dat beslist niet. En uitgerekend deze Rottenberg probeerde dus om Nova om te vormen tot een talkshow. Tot zo ver kwam mijn voorspelling van vorig jaar dus wel uit, maar gelukkig niet helemaal: de staatsgreep van Rottenberg is mislukt.
Gisteren mocht ik tot mijn volle tevredenheid constateren dat Rotterberg als een klein en geplaagd kind boos is weggelopen bij Nova omdat hij z’n zin niet krijgt. De Nova-redactie heeft ondubbelzinnig laten weten het niet eens te zijn met Rottenbergs vuige plannen om van Nova de zoveelste pretentieloze lulkoekshow te maken. Hulde plus pluim voor de redactie! Maar het kan nog beter. Wanneer iemand daar bij Nova nu ook nog de bij voorbaat bewonderenswaardige moed heeft om Driehuis op de knieen te bidden en te smeken om terug te komen, dan is alles pas echt weer in balans. Maar ja: of ze die moed hebben….. De moed misschien wel, maar de gene (want daarvan moet inmiddels toch wel sprake zijn) voorbij is toch een wat grotere stap. En of Driehuis in dat geval ja zou zeggen: ik weet het niet. Ook dat zou heel moedig zijn. Is er niet ergens een mediator die dit voor elkaar kan boksen? Het zou fantastisch zijn!
En dan kom je -zoals ik gistermiddag- nietsvermoedend (nou ja, niet geheel zeker van wat er zal worden aangetroffen) thuis van je werk, staat deze joekel tegen de gevel van het huis geparkeerd. Liefdevol in elkaar geknutseld door de familie. We wonen langs de invalsweg van D., dus elke thuiskerende dorpsbewoner kan ‘m haast niet over het hoofd hebben gezien. Afijn, als ze in het dorp nu nog niet begrepen hebben dat schrijver dezes vrolijk fluitend de midlife crisis is ingedoken, dan weet ik ‘t ook niet meer. De avond was zeer gezellig, met alleen vriendenspul van zoon en dochter over de vloer. Kan dedese het gelukkig heel goed mee vinden, en zulks houdt de 50 passerende mens jong, nietwaar? Het krasse knarren gespuis is vrijdagavond aan de beurt tijdens een kroegafhuurgebeuren in het nabije L. Onder hen bevindt zich een maaltje onvervalste Tukkers, en die kunnen er wat van. Daar is qua feestgehalte een gemiddelde Jordanees (de Jordaan in Amsterdam wel te verstaan) nix bij. Dat belooft nog gezellig te worden. Ik hoop alleen wel dat ze allemaal dat minigat L. weten te vinden. Het gehucht past naar schatting een paar honderd maal in Amsterdam, of misschien zelfs wel meer. Een speld in een hooiberg is nauwelijks kleiner. Ik heb er geen bordje voor op hoeven te hangen: dat wordt nog een leuke puzzelrit voor ze.
Zoals U op bijgaande kiek kunt waarnemen is PB hedenochtend op zijn werk in opperbeste stemming en passende kledij het kenmerk 50 jaar ingegaan. Hier heeft PB zojuist de tekst van een bijzonder opleukend mailtje tot zich laten doordringen. Er moet wel bij gezegd: enige gelijkenis met de real life PB berust beslist op louter toeval. En: Neneh en K-Noord zeer bedankt voor jullie digitaal kaartje. Top! En zojuist zie ik ook nog felicitatiewerk in mijn reaksiedoosje. Dank!
En ondertussen om twee minuten na middernacht, in Lindau, sneeuwt het nog steeds als een gek. Het is niet eerlijk…
Help! Ze hebben de bomen en lantaarnpalen langs de Rijksweg voor ons huis volgehangen met papiertjes met mijn boeventronie plus het ultieme verraad van mijn leeftijd erop vermeld. Aangezien mijn gestalte in dit dorp niet geheel onbekend is doet dit het ergste vermoeden voor de dag van morgen. Gaat er om 01:00 uur in de nacht nog een last minute naar pakweg Timboektoe?
Niet volwassen (zie vorig weblog)? OK, een voorbeeld. Kent U iemand die bijna 800 kilometer rijdt met een goede vriend, vervolgens voor een webcam gaat staan, naar huis belt naar een andere vriend en hem vraagt een screenshot te maken, en dan weer 800 kilometer terug tuft naar huis? Is U dan gestoord of niet? Dacht van wel, en zeker niet volwassen. Op 31 maart 2001 ondernam ik zo’n idiote tocht met vriend Dick. Naar Lindau (een andere webcam dan ik in dit weblog eerder heb laten zien: de webcam van de lokale zeilclub). Nog verboden toegang ook, dus we staan daar leuk illegaal te wezen. OK, we zijn niet echt herkenbaar op het screenshot, en dat is misschien maar goed ook. Kan ik later in voorkomende gevallen altijd nog ontkennen dat ik de linker figuur ben, die met een mobiele telefoon aan het hoofd de screenshottende vriend thuis aanwijzingen staat te geven. Bij deze claim ik de uitvinding van een nieuwe internetsport: webcamsurfen. Bij mijn beste weten nog niet eerder vertoond.
Vijftig jaar geleden voltrok zich nog een ramp in Nederland. Behalve dat Zeeland onder water kwam te staan werd Haarlem op 5 februari 1953 getroffen door de geboorte van PB. Haarlem had weliswaar geen watersnood, maar wel op tal van plaatsen zware stormschade. Zo ook het pand, waar mijn ouders woonden. Het dak was deels van het huis gewaaid, waardoor mijn ouders meubels moesten zien te redden. In Zeeland ging alle huisraad naar de zolder. In Haarlem was dat juist andersom, want de zolder lag open en bloot onder de stormhemel. Alle huisraad ging dus naar de benedenburen. Temidden van dat tumult diende PB zich aan, twee maanden te vroeg. Om precies 8 minuten over 8 in de ochtend betrok PB deze wereld. Op dat tijdstip dus verwissel ik morgenochtend de 4 voor mijn leeftijd voor een 5. Dat lijkt heel wat, maar het valt wel mee. De 4 gaat weliswaar naar een 5, maar de 9 gaat weer naar een 0, en dat geeft weer hoopvol tegenwicht. Voor deze gelegenheid tel ik deze teruggang zwaarder dan de vooruitgang, bij wijze van hoge uitzondering overigens.
Toen ik van de 3 naar de 4 ging lag ik in een totaaldip. Ik zat met een ploeg collega’s in Denemarken en moest er daar het beste van zien te maken. Ze hebben me daar destijds prima opgevangen, niets dan lof, maar de dip bleef reusachtig. Nu ik van de 4 naar de 5 ga valt het allemaal reuze mee. Gewenning? Berusting? Of er gewoon nog steeds lekker zin in hebben? Wat mij betreft gelukkig het laatste. En, ook niet onbelangrijk: ooit heb ik me voorgenomen om nimmer echt volwassen te worden. Dat was tijdens een schoolreunie, waar ik tal van klasgenoten van weleer zag verworden tot grijze hobbezakken zonder jeugdig elan of ideaal. Ik besloot toen zo’n toekomstperspectief verre van mij te werpen. En ik moet bekennen dat zulks me tot nu toe aardig is gelukt.
Mijn directe omgeving begrijpt dat niet altijd, maar dat zal me eerlijk gezegd een zorg zijn. Soms roept men mij wel eens toe: “Jezus, man, wordt nou eindelijk eens volwassen”. Ik beschouw dat als een groots compliment. Ik heb gelukkig nog wel een doosje vol idealen en doelstellingen, waarmee ik nog een flink aantal jaartjes vooruit kan. Op muziekgebied is nog veel te doen. Op tekstgebied kan ik hier heerlijk aanklooien. We hebben twee kinderen het studiepad op weten te wurmen, dus die kunnen straks mooi uit eigen ruif eten, waarmee het ouderlijk budget met sprongen zal stijgen. Mooi perspectief, nietwaar? En op relatiegebied loopt alles ook goed: iets wat niet iedereen in onze omgeving ons kan nazeggen. Het aantal echtscheidingen in onze directe omgeving is in de loop der jaren tot ongekende omvang gestegen. En: het lijf staat qua gezondheid ook nog steeds overeind, een kleine grieponderbreking zo af en toe buiten beschouwing gelaten. Dus wat wil ik nog meer? PB voelt zich prima en doet voorlopig nog wel even mee.
Kijk, hier ben ik nou jaloers op. Lindau Panoramacam toont ons vanmiddag een prachtig pak sneeuw waar geen eind aan lijkt te komen. Terwijl wij het hier in dit kikkerlandje maar weer moeten doen met wat halfzachte natte sneeuw, die niet eens ordelijk blijft liggen. Van dat gure rotweer, waar je alleen maar griep en ellende van krijgt. Hebben ze daarginds geen last van: een slokje of wat warme Glühwein en alles blijft onder controle. Ik ben niet gauw jaloers op Duitsers, maar in dit specifieke geval wel.
Zo, ik ben weer een beetje bijgekrabbeld na een paar dagen dikke, vette griep. Hoe beroerd een mens zich kan voelen mocht ik de afgelopen dagen weer eens aan den lijve ondervinden. De hele wereld voor een doedelzak aanzien, iets in die orde. Spijsvertering in de omgekeerde volgorde. Bed in de krukkenstand, emmertje bij de hand, en vooral zo min mogelijk bewegen. Dat soort ellende. Maar goed, we zijn er weer. Vanmiddag weer even de neus buiten de deur gestoken voor het noodzakelijke uitlaten der hond. Het is berekoud, en natte sneeuw plus felle wind maken het er niet beter op. Kom ik een bewoonster van het nabijgelegen AZC tegen. Een Afrikaanse, met kinderwagen. Ze ploetert tegen de striem natte sneeuw in, maar al van verre lacht ze mij breed tegemoet. Een rij wit fonkelende tanden in het donkerste gezicht dat je je kunt voorstellen. Ik voel het: er gaat wat aparts gebeuren. Wanneer we elkaar passeren kijkt ze me nog steeds breed glimlachend aan en zegt: “Goedenmiddag”. In accentloos Nederlands, waar ze duidelijk op heeft geoefend. Met de goeie G, waar alle buitenlanders zo moeite mee hebben. En een luid en duidelijk uitgesproken N, plus een weldoordacht gevormde M. Ik zeg hetzelfde terug en moet glimlachen. Ik kijk om en aan haar ferme manier van lopen zie je dat ze reuze trots is op wat ze zojuist heeft gepresteerd. De inboergeringsecoersoes begint vruchten af te werpen.
De laatste tijd kom ik steeds meer verpakkingen tegen die niet open willen. Het kan haast niet anders of de vaderlandse verpakkingsindustrie wordt in toenemende mate bevolkt door een stelletje malloten die maar wat aanrotzooien. De oogst van de afgelopen week: zilverpapieren lipje van pakje koffiemelk van een niet geheel onbekend merk met geen mogelijkheid open te trekken zonder hulp van een mesje. Restaurantverpakking kaas met de tekst “Hier openen” waar niets te openen valt. Vanmiddag nog een pak suikerklontjes waarop staat “Hier drukken en dan scheuren”. Ik druk, waarbij het slappe karton zich in twee delen splitst en alleen de witte bovenkant eraf gaat maar niet de grijze onderhelft. Ook met een mesje moeten openen. Verpakking van CD, zo strak in het cellofaan dat het met de hand met geen mogelijkheid open te breken is. De slimme trekslip, die je normaal gesproken wel aantreft maar de helft van de tijd afbreekt, zit er niet in.
Zakje dropjes, dat alleen met behulp van de tanden open te scheuren is. Het plastic van dit zakje is kennelijk ontworpen om de ergste bomaanslag nog te kunnen doorstaan (Ik trek dan meteen de conclusie, dat dit zakje moet zijn ontworpen voor de Israelische markt, maar dit is natuurlijk een bijzonder foute gedachte). Schenktuit van melkpak, dat van zo’n inferieure kwaliteit karton is gemaakt dat het bij het open vouwen in drie stukken uiteen zakt, waarna tijdens het schenken de melk alle kanten op stroomt behalve de goeie. En laatst een plastic fles met ruitensproeier voor de auto: de dop zat zo vast dat ik uiteindelijk de schenkhals met een scherp mes heb moeten opensnijden. En probeert U dan maar eens om die vloeistof in dat kleine stortgaatje van de sproeicontainer te gieten. De lijst is nog wat langer, maar de boodschap is wel duidelijk zo.
Het liefst zou ik met al die verpakkingen de kamer van de betrokken fabrieksdirecteur willen binnen stappen en hem vriendelijk doch dringend verzoeken eens te proberen zijn eigen rotzooi open te maken. En dan uiterst cynisch toekijken. Of hem in sommige gevallen uiteindelijk de verpakking door de strot douwen, zo irritant. Maar ja, dat mag weer niet, want dan ben je niet tolerant genoeg en betreedt je de schimmige wereld van de verkeerde normen en waarden. Dus freubelen we bij veel verpakkingen maar vrolijk verder. Nou, nog eentje dan, om het af te leren: een pot appelmoes waarop het deksel vermoedelijk met een heimachine is vastgeramd. Ook de bekende klap tegen de bodem hielp niet. En dat terwijl we een gast aan tafel hadden die compleet verslaafd is aan appelmoes. Ze heeft het zonder moeten stellen. Zou z’n pot door de strot van de directeur kunnen?
Heb weer wat audio zitten schuiven, crushen, pletten, squeezen, sampellen, ander Kiloherztje geven, compressen, pannen, finalizen, reverben, faden en normalizen. Resultaat: Twenty, in de muzieklijst links (mp3).
