Verpakkingen
De laatste tijd kom ik steeds meer verpakkingen tegen die niet open willen. Het kan haast niet anders of de vaderlandse verpakkingsindustrie wordt in toenemende mate bevolkt door een stelletje malloten die maar wat aanrotzooien. De oogst van de afgelopen week: zilverpapieren lipje van pakje koffiemelk van een niet geheel onbekend merk met geen mogelijkheid open te trekken zonder hulp van een mesje. Restaurantverpakking kaas met de tekst “Hier openen” waar niets te openen valt. Vanmiddag nog een pak suikerklontjes waarop staat “Hier drukken en dan scheuren”. Ik druk, waarbij het slappe karton zich in twee delen splitst en alleen de witte bovenkant eraf gaat maar niet de grijze onderhelft. Ook met een mesje moeten openen. Verpakking van CD, zo strak in het cellofaan dat het met de hand met geen mogelijkheid open te breken is. De slimme trekslip, die je normaal gesproken wel aantreft maar de helft van de tijd afbreekt, zit er niet in.
Zakje dropjes, dat alleen met behulp van de tanden open te scheuren is. Het plastic van dit zakje is kennelijk ontworpen om de ergste bomaanslag nog te kunnen doorstaan (Ik trek dan meteen de conclusie, dat dit zakje moet zijn ontworpen voor de Israelische markt, maar dit is natuurlijk een bijzonder foute gedachte). Schenktuit van melkpak, dat van zo’n inferieure kwaliteit karton is gemaakt dat het bij het open vouwen in drie stukken uiteen zakt, waarna tijdens het schenken de melk alle kanten op stroomt behalve de goeie. En laatst een plastic fles met ruitensproeier voor de auto: de dop zat zo vast dat ik uiteindelijk de schenkhals met een scherp mes heb moeten opensnijden. En probeert U dan maar eens om die vloeistof in dat kleine stortgaatje van de sproeicontainer te gieten. De lijst is nog wat langer, maar de boodschap is wel duidelijk zo.
Het liefst zou ik met al die verpakkingen de kamer van de betrokken fabrieksdirecteur willen binnen stappen en hem vriendelijk doch dringend verzoeken eens te proberen zijn eigen rotzooi open te maken. En dan uiterst cynisch toekijken. Of hem in sommige gevallen uiteindelijk de verpakking door de strot douwen, zo irritant. Maar ja, dat mag weer niet, want dan ben je niet tolerant genoeg en betreedt je de schimmige wereld van de verkeerde normen en waarden. Dus freubelen we bij veel verpakkingen maar vrolijk verder. Nou, nog eentje dan, om het af te leren: een pot appelmoes waarop het deksel vermoedelijk met een heimachine is vastgeramd. Ook de bekende klap tegen de bodem hielp niet. En dat terwijl we een gast aan tafel hadden die compleet verslaafd is aan appelmoes. Ze heeft het zonder moeten stellen. Zou z’n pot door de strot van de directeur kunnen?
