Help! Ze hebben de bomen en lantaarnpalen langs de Rijksweg voor ons huis volgehangen met papiertjes met mijn boeventronie plus het ultieme verraad van mijn leeftijd erop vermeld. Aangezien mijn gestalte in dit dorp niet geheel onbekend is doet dit het ergste vermoeden voor de dag van morgen. Gaat er om 01:00 uur in de nacht nog een last minute naar pakweg Timboektoe?
Niet volwassen (zie vorig weblog)? OK, een voorbeeld. Kent U iemand die bijna 800 kilometer rijdt met een goede vriend, vervolgens voor een webcam gaat staan, naar huis belt naar een andere vriend en hem vraagt een screenshot te maken, en dan weer 800 kilometer terug tuft naar huis? Is U dan gestoord of niet? Dacht van wel, en zeker niet volwassen. Op 31 maart 2001 ondernam ik zo’n idiote tocht met vriend Dick. Naar Lindau (een andere webcam dan ik in dit weblog eerder heb laten zien: de webcam van de lokale zeilclub). Nog verboden toegang ook, dus we staan daar leuk illegaal te wezen. OK, we zijn niet echt herkenbaar op het screenshot, en dat is misschien maar goed ook. Kan ik later in voorkomende gevallen altijd nog ontkennen dat ik de linker figuur ben, die met een mobiele telefoon aan het hoofd de screenshottende vriend thuis aanwijzingen staat te geven. Bij deze claim ik de uitvinding van een nieuwe internetsport: webcamsurfen. Bij mijn beste weten nog niet eerder vertoond.
Vijftig jaar geleden voltrok zich nog een ramp in Nederland. Behalve dat Zeeland onder water kwam te staan werd Haarlem op 5 februari 1953 getroffen door de geboorte van PB. Haarlem had weliswaar geen watersnood, maar wel op tal van plaatsen zware stormschade. Zo ook het pand, waar mijn ouders woonden. Het dak was deels van het huis gewaaid, waardoor mijn ouders meubels moesten zien te redden. In Zeeland ging alle huisraad naar de zolder. In Haarlem was dat juist andersom, want de zolder lag open en bloot onder de stormhemel. Alle huisraad ging dus naar de benedenburen. Temidden van dat tumult diende PB zich aan, twee maanden te vroeg. Om precies 8 minuten over 8 in de ochtend betrok PB deze wereld. Op dat tijdstip dus verwissel ik morgenochtend de 4 voor mijn leeftijd voor een 5. Dat lijkt heel wat, maar het valt wel mee. De 4 gaat weliswaar naar een 5, maar de 9 gaat weer naar een 0, en dat geeft weer hoopvol tegenwicht. Voor deze gelegenheid tel ik deze teruggang zwaarder dan de vooruitgang, bij wijze van hoge uitzondering overigens.
Toen ik van de 3 naar de 4 ging lag ik in een totaaldip. Ik zat met een ploeg collega’s in Denemarken en moest er daar het beste van zien te maken. Ze hebben me daar destijds prima opgevangen, niets dan lof, maar de dip bleef reusachtig. Nu ik van de 4 naar de 5 ga valt het allemaal reuze mee. Gewenning? Berusting? Of er gewoon nog steeds lekker zin in hebben? Wat mij betreft gelukkig het laatste. En, ook niet onbelangrijk: ooit heb ik me voorgenomen om nimmer echt volwassen te worden. Dat was tijdens een schoolreunie, waar ik tal van klasgenoten van weleer zag verworden tot grijze hobbezakken zonder jeugdig elan of ideaal. Ik besloot toen zo’n toekomstperspectief verre van mij te werpen. En ik moet bekennen dat zulks me tot nu toe aardig is gelukt.
Mijn directe omgeving begrijpt dat niet altijd, maar dat zal me eerlijk gezegd een zorg zijn. Soms roept men mij wel eens toe: “Jezus, man, wordt nou eindelijk eens volwassen”. Ik beschouw dat als een groots compliment. Ik heb gelukkig nog wel een doosje vol idealen en doelstellingen, waarmee ik nog een flink aantal jaartjes vooruit kan. Op muziekgebied is nog veel te doen. Op tekstgebied kan ik hier heerlijk aanklooien. We hebben twee kinderen het studiepad op weten te wurmen, dus die kunnen straks mooi uit eigen ruif eten, waarmee het ouderlijk budget met sprongen zal stijgen. Mooi perspectief, nietwaar? En op relatiegebied loopt alles ook goed: iets wat niet iedereen in onze omgeving ons kan nazeggen. Het aantal echtscheidingen in onze directe omgeving is in de loop der jaren tot ongekende omvang gestegen. En: het lijf staat qua gezondheid ook nog steeds overeind, een kleine grieponderbreking zo af en toe buiten beschouwing gelaten. Dus wat wil ik nog meer? PB voelt zich prima en doet voorlopig nog wel even mee.
Kijk, hier ben ik nou jaloers op. Lindau Panoramacam toont ons vanmiddag een prachtig pak sneeuw waar geen eind aan lijkt te komen. Terwijl wij het hier in dit kikkerlandje maar weer moeten doen met wat halfzachte natte sneeuw, die niet eens ordelijk blijft liggen. Van dat gure rotweer, waar je alleen maar griep en ellende van krijgt. Hebben ze daarginds geen last van: een slokje of wat warme Glühwein en alles blijft onder controle. Ik ben niet gauw jaloers op Duitsers, maar in dit specifieke geval wel.
Zo, ik ben weer een beetje bijgekrabbeld na een paar dagen dikke, vette griep. Hoe beroerd een mens zich kan voelen mocht ik de afgelopen dagen weer eens aan den lijve ondervinden. De hele wereld voor een doedelzak aanzien, iets in die orde. Spijsvertering in de omgekeerde volgorde. Bed in de krukkenstand, emmertje bij de hand, en vooral zo min mogelijk bewegen. Dat soort ellende. Maar goed, we zijn er weer. Vanmiddag weer even de neus buiten de deur gestoken voor het noodzakelijke uitlaten der hond. Het is berekoud, en natte sneeuw plus felle wind maken het er niet beter op. Kom ik een bewoonster van het nabijgelegen AZC tegen. Een Afrikaanse, met kinderwagen. Ze ploetert tegen de striem natte sneeuw in, maar al van verre lacht ze mij breed tegemoet. Een rij wit fonkelende tanden in het donkerste gezicht dat je je kunt voorstellen. Ik voel het: er gaat wat aparts gebeuren. Wanneer we elkaar passeren kijkt ze me nog steeds breed glimlachend aan en zegt: “Goedenmiddag”. In accentloos Nederlands, waar ze duidelijk op heeft geoefend. Met de goeie G, waar alle buitenlanders zo moeite mee hebben. En een luid en duidelijk uitgesproken N, plus een weldoordacht gevormde M. Ik zeg hetzelfde terug en moet glimlachen. Ik kijk om en aan haar ferme manier van lopen zie je dat ze reuze trots is op wat ze zojuist heeft gepresteerd. De inboergeringsecoersoes begint vruchten af te werpen.
