Inburgeringscursus
Zo, ik ben weer een beetje bijgekrabbeld na een paar dagen dikke, vette griep. Hoe beroerd een mens zich kan voelen mocht ik de afgelopen dagen weer eens aan den lijve ondervinden. De hele wereld voor een doedelzak aanzien, iets in die orde. Spijsvertering in de omgekeerde volgorde. Bed in de krukkenstand, emmertje bij de hand, en vooral zo min mogelijk bewegen. Dat soort ellende. Maar goed, we zijn er weer. Vanmiddag weer even de neus buiten de deur gestoken voor het noodzakelijke uitlaten der hond. Het is berekoud, en natte sneeuw plus felle wind maken het er niet beter op. Kom ik een bewoonster van het nabijgelegen AZC tegen. Een Afrikaanse, met kinderwagen. Ze ploetert tegen de striem natte sneeuw in, maar al van verre lacht ze mij breed tegemoet. Een rij wit fonkelende tanden in het donkerste gezicht dat je je kunt voorstellen. Ik voel het: er gaat wat aparts gebeuren. Wanneer we elkaar passeren kijkt ze me nog steeds breed glimlachend aan en zegt: “Goedenmiddag”. In accentloos Nederlands, waar ze duidelijk op heeft geoefend. Met de goeie G, waar alle buitenlanders zo moeite mee hebben. En een luid en duidelijk uitgesproken N, plus een weldoordacht gevormde M. Ik zeg hetzelfde terug en moet glimlachen. Ik kijk om en aan haar ferme manier van lopen zie je dat ze reuze trots is op wat ze zojuist heeft gepresteerd. De inboergeringsecoersoes begint vruchten af te werpen.
