Nu we er zo over nadenken moet deze situatie niet te lang voortduren. De oploskoffie is werkelijk niet te zuipen, en Juffrouw Jannie zien we hier voorlopig niet meer heb ik de indruk. Dus wordt het tijd dat we maatregelen nemen, aan de studie gaan, en alles over koffie aan de weet komen. Opdat we hier zelf een net zo lekker bakje kunnen zetten als Juffrouw Jannie ons altijd voorzet. Of: heeft voorgezet, want aan alles komt een eind. Kennelijk. Juffrouw Jannie zit kennelijk liever boos thuis met een op non actief gesteld roze mobieltje bij haar poes vanwege een (toegegeven) onbenullige opmerking over haar poes. OK, dan zoekt ze het maar lekker uit bij haar kattenbak. Wij kerels staan ons mannetje en zetten vanaf nu onze eigen bruine drab. De pakken met koffie hebben we inmiddels getraceerd in het aanrechtkastje. Ha! Trouwens: toch wel knap hoe ze een hele website vol weten te zwammen over koffie. Wie dat gemaakt heeft zal een beste sloot koffie op hebben gehad. Niet te stuiten…

Ben bang dat ik het even ernstig heb verbruid bij Juffrouw Jannie. Ik heb nu al tien keer haar roze mobieltje gebeld. Ze neemt anders altijd op, al is het midden in de nacht. En dan komt ze desnoods direct naar de studio. Zoals die ene keer dat hier een toen nog tamelijke beroemdheid plots midden in de nacht in de studio opdook en we de koffie niet konden vinden. Ze kwam direct. Niet zozeer om ons te helpen denk ik, maar eerder vanwege een handtekening van de toen al redelijk beroemde muzikant. Die overigens jaren later van het Hilton zou springen, maar dat terzijde. Maar nu reageert ze niet. Er klinkt een ijzig “Ik ben er niet”. En dat is het dan. Dat liegt ze dat ze barst, want Juffrouw Jannie is er namelijk altijd. Bij nacht en bij ontij. Door dik en door dun. Niet voor de poes (pardon). Maar dit keer niet eens een uitnodiging om na de piep een gebbetje in te spreken. We zwijgen dan ook in alle talen tegen haar voicemail, want wij zijn ook niet voor de poes (althans niet op dit moment, anders meestal wel). Ze kan het ook te gek maken natuurlijk. Ze moet niet denken dat we ons hier als een kattenbak met lulletjes rozenwater laten behandelen. Ook al was -toegegeven- onze interpretatie van haar bedoelingen met haar poes niet geheel correct. We roeren ondertussen wel in berusting ons kopje oploskoffie, waarvan de smaak in geen enkele verhouding staat tot de overheerlijke koffie die Juffrouw Jannie ons altijd voorzet. Ook al is het 23:00 uur en nog wat. Dit worden barre tijden als dit zo doorgaat.

Juffrouw Jannie is driftig op zoek naar een pakkend onderwerp voor haar gastlog hier, en wil nu weten of U geinteresserd bent in het wel en wee van haar poes. Dat vroeg ze mij zojuist. Ik heb haar in eerste reactie gezegd dat me dat niet zo’n goed idee lijkt. Er zijn al weblogs genoeg over poezen. Ja, zei ze, maar mijn poes is heel bijzonder, terwijl ze me guitig aankeek. Althans, dat dacht ik. Ik meende er goed aan te doen haar direct bedenkelijk aan te kijken en te zeggen, dat dit weblog geen gemeenplek is voor vunzigheden. Waarop ze mij eerst niet begrijpend aankeek, toen het voorhoofd in akelige rimpels trok, en vervolgens met sissende stem meedeelde dat ze de komende dagen geen koffie meer in de studio brengt. Echt niet? Nee, echt niet. Waarop ze boos de arbeidsruimte heeft verlaten, ons in opperste verbijstering achterlatend. Juffrouw Jannie boos, dat hebben we hier nog nooit meegemaakt. Ik zal haar straks op haar roze mobieltje bellen en diep nederig schuld bekennen: wij kerels denken inderdaad minstens tien maal per dag aan seks, zelfs in het aangezicht van Juffrouw Jannie. Oei, als ze dit maar niet leest, want dan kunnen we wel drie weken lang de koffie schudden…

Hij heeft er vanavond echt zin in, de nieuwslezer van de Iraakse tv. Afgelopen week zat de nieuwslezer nog keurig in strak pak met stropdas voor de buis. Sinds vanavond zit de man in legeruniform voor de camera. Een rang heeft-ie niet, want er zit niets op zijn mouw gespeld. Hij spelt ons alleen mondeling wat op de mouw. Maar wat zullen we niet weten: het propaganda-apparaat van Irak heeft nog steeds niet begrepen dat men beter engels kan spreken of ondertitelen als ze willen dat wij er wat van begrijpen. Het enige, wat we nu meekrijgen, zijn de woorden Bagdad, Saddam en Ameriqii. Ja, dat weten we nu wel…

Nadenkertje: Ba’ath ‘t niet, dan schaadt ‘t ook niet.

OK. Het wordt weer tijd voor de malle wedstrijd “Wie screencapt het best”. De teller voor dit weblog nadert voorzichting de vijfduizend views. Hoe is het mogelijk. De wedstrijd: wie het tellertje op 5.000 screensnapt, en er ook nog een origineel vierregelig puntig puntdicht bij weet te verzinnen, is bij voorbaat ernstig verzekerd van eeuwige BlogRoem en langdurige bewondering van Juffrouw Jannie. Zij overweegt trouwens af en toe hier een bijdrage te gaan leveren, want ze vindt dit weblog van haar werkgever toch wel een ludieke bezigheid. Ik heb haar ruimte toegezegd, zolang het maar niet gaat over de voorraad koffiepakken en koekjes in onze koffieruimte, of andere catering-kwesties. Want daar is de gemiddelde webloglezer niet echt in geinteresseerd. Juffrouw Jannie wilde ook een koffie-cam installeren, maar ik heb haar uitgelegd dat zulks al eerder is vertoond en dus niet origineel meer. Waarop ze nog de suikerklontjes-cam opperde, maar ook dat heb ik afgeraden. Juffrouw Jannie denkt nu ernstig na over haar eerste bijdrage. We wachten gespannen af waar ze mee op de proppen komt.

1 – Mijn meedoendoosje is een beetje stuk. Wanneer er iemand reageert op mijn getiksels hier laat de meedoendoos dat niet meer zien. Het lijkt me sterk dat Saddam hier achter zit, maar je weet maar nooit. Ik zal eens op speurtocht gaan.
2 – Gekeken. De code staat er nog steeds, in mijn template. Misschien foutje bij de dienstverlenende instantie. Ik laat het maar even gaan zo. Laat U verrassen en kijk of er iets staat, zo luidt het devies voorlopig even.

Hoe zou het toch zijn met…. Margarita. In haar kasteeltje? Zich bezinnend op wat ze heeft gedaan? Zinnend op wraak? Of juist dusdanig geschrokken van alle commotie, dat ze aan haar stutten trekt? Zou die malle advocaat van haar, die haar ontbijt op bed bracht, zich inmiddels ook realiseren dat hij zich behoorlijk onmogelijk heeft gemaakt in de wereld waarin hij dacht carriere te maken? Jammer dat ik haar telefoonnummer niet heb. Aan iemands stem meet je de gemoedstoestand. Zou veel verhelderen, zo’n telefoongesprek.

Eerder deze week had ik het er al even over: dat verkeerslicht in Bagdad, dat we de hele nacht op Nederland 2 te zien krijgen. Uren heb ik er naar zitten kijken, in afwachting van iets dat komen gaat maar niet kwam. En potverdomme: ik lig nog geen half uur in bed of het ministerie van informatie, waarop deze camera staat, krijgt een voltreffer van jewelste. De verkeerscamera staat te schudden, en de vonken vliegen langs de lens. Aan de overkant zie je de ramen uit het kantoorpand vliegen, en brokken pui vallen op de kruising. Het NOS Journaal liet de inslag zien, zodat ik ‘m gisteravond alsnog kon aanschouwen. Maar op het moment dat het gebeurde was ik net even van de buis weg. Voltreffer gemist. Heb ik weer…. Maar: de verkeerslichten werken nog steeds.

TwentyTwo neemt vanavond de plaats in van tekst. Gewoon omdat ik zin heb in samples plakken, en niet in lettertjes breien.

Zin of ff mee te zwijmelen met een huwelijksvoltrekking? Dan even hier kijken. Bent U gelijk weer genezen.

Nou heb ik die typisch Amerikaanse humor nooit zo begrepen. Die is namelijk nog erger dan Duitse humor, en daarvan weten we allemaal wat dat voorstelt. Ik bedoel: denk even aan Rudi Carell en we zijn weer helemaal thuis, toch? We konden er natuurlijk opwachten, de websites met sick USA jokes over de oorlog in Irak. Hier is er eentje. Voor wie het niet laten kan.

Waar ik werk lijkt het momenteel wel een revalidatie-oord. Om te beginnen mijn schouder, die aardig op slot zit. Tikt wat moeilijk en de jas aantrekken gaat ook niet van een leien dakje. Dan een manager, die dacht de city to city te kunnen lopen komende zaterdag, maar dat in duigen zag vallen door een gescheurde spier of zoiets. Hobbelt uiterst moeizaam door het pand. Dan een collega, die ook iets te actief heeft gesport, en een zweepslag heeft opgelopen. Krukt lachend als een boer met kiespijn door het pand. Vervolgens onze directeur, die afgelopen weekeinde zo nodig moest tennissen, en vervolgens in spierpuin ligt. Was een paar dagen achter de horizon. Onze financial controler, die ook op die tennisbaan stond: hetzelfde liedje. Plus een van zijn medwerkers, die ook al een balletje meesloeg, en dat nu moet bekopen met een been op een stoel. Vervolgens een van onze projectplanners, die afgelopen weekeinde niet alleen zijn heg knipte, maar ook het topje van een van z’n vingers. Moet zijn planningen nu met 1 hand in de computer tikken. En tenslotte een medewerkster van onze PZ-afdeling, die in een dameselftal voetbalt, en daar dusdanig onderuit is geschoffeld dat ook zij nu door het pand loopt te hobbelen. Er is al geopperd om bij de ingang een setje rollators van de zaak te plaatsen, opdat het personeel zich veilig en stabiel door het pand kan begeven. In luxe uitvoering, met blauwe parellak. En met ruim mandje, zodat ook de stukken veilig ter vergadering arriveren. Ook geschikt voor koffievervoer, niet onbelangrijk. Voor minder gaan we niet!

Hedenmiddag, tegen een uur of een. Ik rij op de A1 bij Amersfoort, richting Amsterdam. Op de linker rijbaan. Het is erg druk. Voor me wordt een file geboren en de auto’s gaan in de remmen. Ik dus ook. Achter me nadert een joekel van een touringcar, zie ik in de spiegel. Rechts is nog wat uitwijkruimte, zie ik in een flits, dus ik kan weg als het moet. De bus komt een paar meter achter me net op tijd tot stilstand. Gelukkig maar. Wanneer de file weer in beweging komt rijdt de bus even later gelijk op rechts naast me. Ik kijk de chauffeur aan met een boze blik. Zo van “Kijk voortaan effe uit je doppen en trap wat eerder op die rem, eikel!” De chauffeur kijkt even opzij maar reageert verder niet. De bus rijdt iets sneller dan ik en haalt me dus langzaam rechts in. Ik kijk omhoog. De inzittenden kijken naar me, lachen, klappen en juichen. Tenminste, daar lijkt het wel op. Eentje steekt de duim naar me op en lacht. De bus glijdt me nog verder voorbij. De bus is hartstikke smerig en zit van boven tot onder dik onder het stof. Ik kijk naar het kenteken. Er staat RUS. Een Russische touringcar dus. Geen wonder dat-ie zo smerig is: die kar heeft al een beste rit achter de rug. Als de bus me rechts helemaal heeft ingehaald gaat langs de achterruit een gordijntje opzij. Iemand steekt een papier omhoog met “OK!” erop. En hij lacht en zwaait wild naar me, alsof-ie een oude bekende ziet die hij in jaren niet is tegengekomen. De diepere zin van dit alles ontgaat me volkomen. Tenzij de chauffeur ze wijs heeft gemaakt dat hij zojuist mijn leven heeft gered. Ik kan maar 1 conclusie trekken: Russen, raar volkje.

Gezien? Dat live beeld uit Bagdad, dat de hele nacht op onze publieke tv-zenders te zien is? Er gebeurt niets. Heel af en toe een auto. En verkeerslichten, die ondanks alle bombardementen gewoon een leeg kruispunt blijven bedienen. Dan is het weer rood, dan is het weer groen. In Bagdad is altijd wat te doen.

Ergens in een weblog las ik over een apparaatje uit Japan, dat hondengeblaf omzet in mensentaal. Zo kunnen wij onze hond beter begrijpen. Heb ik niet nodig, want onze Bas begrijp ik zo ook wel. En hij mij ook: die communicatie verloopt prima. Maar, denk ik dan, zou er niet zo’n vertaler voor politiek taalgebruik kunnen worden ontwikkeld? Zodat ook wij begrijpen wat onze MP bedoelt als-ie zijn ingestudeerde volzinnen weer staat uit te braken?

Zojuist een oud-collega aan de telefoon, van toen ik zelf nog lettertjes in de krant schreef. Amerikaan. Ken ik van een vakbeurs. We ontmoeten elkaar daar jaarlijks, praten dan een uurtje bij met een bak koffie, en gaan dan weer uit elkaar. Verder zien we elkaar nooit. Prima verbinding, glashelder geluid, alleen wat geruis op de achtergrond. Ik vraag waar-ie zit. Op een Amerikaanse tank, 100 kilometer voor Bagdad. Als een van de embedded journalists zit-ie daar voor zijn krant, de New York Times. Met z’n digitale camera, satelliettelefoon en een Apple laptop voor de verhalen en de foto-bewerking. Ook al een Apple, net als die bij de Iraakse krant eerder deze week. Het geruis? Oh, da’s de zandstorm. Het zand vliegt ‘m daar om de oren en het is aardedonker. Hij had even zin in een babbel met een bekende. Waarom-ie dan niet met thuis belt, maar met mij? Thuis zijn ze niet thuis, zegt-ie, ze skien. Ergens in Colorado. Het leven gaat door…

Ben de 50 nog maar net gepasseerd of het gesodemieter barst los. Mijn linker schouder bevindt zich in het begin van het derde stadium “Bevroren Schouder”, waardoor de bewegingsvrijheid afneemt en de pijndosering toe. Dat zegt mijn huisarts, bij wie ik vanmiddag voor het eerst sinds jaren weer eens gezellig op de thee ging. Pijnstillers, stomme oefeningen met vingerwandelen tegen de muur op (echt waar, een paar keer per dag), en of ik over twee weken maar weer eens gezelig op de thee kom voor een vette spuit. Nou, dat was weer gezellig vandaag. Kon wel eens een jaar gaan duren voordat dit weer helemaal goed is. Natuurlijk direct gevraagd of dit dan de beruchte RSI is, ontstaan vanwege veelvuldig tikken op werk en in dit weblog. Nee, zegt-ie, komt waarschijnlijk door overbelasting. Schuttinkje geplaatst of zo? Nee, daar doe ik uit principe niet aan. Gereedschap dient vooral daar te blijven waar het hoort: in de gereedschapskist. Wat ik dan wel aan zwaars gedaan heb? Geen flauw idee. De laatste keer dat ik mijn lieftallige echtgenote juichend en kwijlend als een jonge vent de trap heb opgedragen op weg naar de slaapkamer is toch al weer enkele jaren geleden. Zij is meer van het zelfstandige type en vertrekt liever op eigen kracht naar het feestterrein. En ik neem ook liever deel aan het feestje zonder gebroken rug of ernstig opkomende hernia. Dus dat kan het niet zijn. Wat dan wel? Zoals gezegd: geen idee. Weer iets om over te piekeren. Want die dame van het station laat me nog steeds niet los. Waar……waar……

Ik heb zo’n zin om weer eens lekker tegen van alles en nog wat te gaan schoppen en trappen. Lekker rellen. Tieren, vloeken, ratelen. Heerlijk ongenegeerd iemand of iets totaal -maar dan ook werkelijk geheel totaal- de modder in schoffelen. Het is me de laatste tijd te rustig en te egaal in dit weblog. Beetje frummelen links, stukkie muziek rechts, soms wat semi-intellectueel geneuzel. Gatverdamme. Ik wil ACTIE! Harde actie. De beuk d’r ouderwets weer in. Zo van: jullie kunnen allemaal de neuk krijgen! Fuck you! All! Godsgloeiende, wat heb ik daar een zin in. Ram, klats, boem, pets!
Helaas: ik ben te beschaafd om zulks te praktiseren (daar gaan we weer…). Mijn opvoeding was te burgerlijk om er eens lekker met een honkbalknuppel op los te rammen op zondagmiddag na het voetballen. Om zo’n rel-ME’er nu eens uit de grond van mijn hart uit te schelden voor -pakweg- vuileteringkankertyphuspokkenkloothommel. Ik neem maar een dwarsstraat. Om iemand, waar ik een teringbloedhekel aan heb, nu eens dusdanig op z’n bek te timmeren dat de hekel er voor eens en voor altijd uitgeslagen zou zijn.
Maar niks van dat alles. Die ME’er staat ook gewoon z’n werk te doen, en da’s maar goed ook, anders hadden we elke zondag voetbalanarchie in dit land. En ik ken geen mensen waar ik een teringbloedhekel aan heb. Let’s face it: ik ben behept met te veel denkweefsel, dat de godgansedag op volle toeren draait en mij constant bestormt met van alles en nog wat, behalve agressie. En daar ga ik hier dan nog over zitten tikken ook. Ik lijk wel gek. Zou dit nou de midlife crisis zijn? Of raak ik ongewild nu toch opgefokt door al dat geweld op tv? Zie je nou wel, ik denk te veel…

Wat zien ik? Op BBC World, waarop een interview met de hoofdredacteur van een Iraakse krant is te zien? Als Mac adept valt het me direct op. Er staan een paar gloednieuwe Apple Macs. Met de nieuwste beeldschermen erbij. Met deze Macs maken ze de krant, zo ongeveer het persoonlijk propagandablaadje van Saddam Hoessein. Niks bijzonders, zou je zeggen, want over de hele wereld worden Macs gebruikt om kranten mee te maken. Maar dit ligt toch wat anders. Er was toch een totaal handelsembargo met Irak? Behalve het voedsel voor olie programma dan. De Macs die ik zie kunnen hooguit enkele maanden oud zijn, want ze zijn van het nieuwste model. Net als de beeldschermen. Volgens het embargo kunnen die machines daar helemaal niet staan, en toch staan ze er. Apple is een Amerikaans bedrijf. Ik heb zomaar het idee dat hier iets bepaald niet snor zit. Of is het een Macs voor olie programma?