Nu we er zo over nadenken moet deze situatie niet te lang voortduren. De oploskoffie is werkelijk niet te zuipen, en Juffrouw Jannie zien we hier voorlopig niet meer heb ik de indruk. Dus wordt het tijd dat we maatregelen nemen, aan de studie gaan, en alles over koffie aan de weet komen. Opdat we hier zelf een net zo lekker bakje kunnen zetten als Juffrouw Jannie ons altijd voorzet. Of: heeft voorgezet, want aan alles komt een eind. Kennelijk. Juffrouw Jannie zit kennelijk liever boos thuis met een op non actief gesteld roze mobieltje bij haar poes vanwege een (toegegeven) onbenullige opmerking over haar poes. OK, dan zoekt ze het maar lekker uit bij haar kattenbak. Wij kerels staan ons mannetje en zetten vanaf nu onze eigen bruine drab. De pakken met koffie hebben we inmiddels getraceerd in het aanrechtkastje. Ha! Trouwens: toch wel knap hoe ze een hele website vol weten te zwammen over koffie. Wie dat gemaakt heeft zal een beste sloot koffie op hebben gehad. Niet te stuiten…
Ben bang dat ik het even ernstig heb verbruid bij Juffrouw Jannie. Ik heb nu al tien keer haar roze mobieltje gebeld. Ze neemt anders altijd op, al is het midden in de nacht. En dan komt ze desnoods direct naar de studio. Zoals die ene keer dat hier een toen nog tamelijke beroemdheid plots midden in de nacht in de studio opdook en we de koffie niet konden vinden. Ze kwam direct. Niet zozeer om ons te helpen denk ik, maar eerder vanwege een handtekening van de toen al redelijk beroemde muzikant. Die overigens jaren later van het Hilton zou springen, maar dat terzijde. Maar nu reageert ze niet. Er klinkt een ijzig “Ik ben er niet”. En dat is het dan. Dat liegt ze dat ze barst, want Juffrouw Jannie is er namelijk altijd. Bij nacht en bij ontij. Door dik en door dun. Niet voor de poes (pardon). Maar dit keer niet eens een uitnodiging om na de piep een gebbetje in te spreken. We zwijgen dan ook in alle talen tegen haar voicemail, want wij zijn ook niet voor de poes (althans niet op dit moment, anders meestal wel). Ze kan het ook te gek maken natuurlijk. Ze moet niet denken dat we ons hier als een kattenbak met lulletjes rozenwater laten behandelen. Ook al was -toegegeven- onze interpretatie van haar bedoelingen met haar poes niet geheel correct. We roeren ondertussen wel in berusting ons kopje oploskoffie, waarvan de smaak in geen enkele verhouding staat tot de overheerlijke koffie die Juffrouw Jannie ons altijd voorzet. Ook al is het 23:00 uur en nog wat. Dit worden barre tijden als dit zo doorgaat.
Juffrouw Jannie is driftig op zoek naar een pakkend onderwerp voor haar gastlog hier, en wil nu weten of U geinteresserd bent in het wel en wee van haar poes. Dat vroeg ze mij zojuist. Ik heb haar in eerste reactie gezegd dat me dat niet zo’n goed idee lijkt. Er zijn al weblogs genoeg over poezen. Ja, zei ze, maar mijn poes is heel bijzonder, terwijl ze me guitig aankeek. Althans, dat dacht ik. Ik meende er goed aan te doen haar direct bedenkelijk aan te kijken en te zeggen, dat dit weblog geen gemeenplek is voor vunzigheden. Waarop ze mij eerst niet begrijpend aankeek, toen het voorhoofd in akelige rimpels trok, en vervolgens met sissende stem meedeelde dat ze de komende dagen geen koffie meer in de studio brengt. Echt niet? Nee, echt niet. Waarop ze boos de arbeidsruimte heeft verlaten, ons in opperste verbijstering achterlatend. Juffrouw Jannie boos, dat hebben we hier nog nooit meegemaakt. Ik zal haar straks op haar roze mobieltje bellen en diep nederig schuld bekennen: wij kerels denken inderdaad minstens tien maal per dag aan seks, zelfs in het aangezicht van Juffrouw Jannie. Oei, als ze dit maar niet leest, want dan kunnen we wel drie weken lang de koffie schudden…
Hij heeft er vanavond echt zin in, de nieuwslezer van de Iraakse tv. Afgelopen week zat de nieuwslezer nog keurig in strak pak met stropdas voor de buis. Sinds vanavond zit de man in legeruniform voor de camera. Een rang heeft-ie niet, want er zit niets op zijn mouw gespeld. Hij spelt ons alleen mondeling wat op de mouw. Maar wat zullen we niet weten: het propaganda-apparaat van Irak heeft nog steeds niet begrepen dat men beter engels kan spreken of ondertitelen als ze willen dat wij er wat van begrijpen. Het enige, wat we nu meekrijgen, zijn de woorden Bagdad, Saddam en Ameriqii. Ja, dat weten we nu wel…
Nadenkertje: Ba’ath ‘t niet, dan schaadt ‘t ook niet.
OK. Het wordt weer tijd voor de malle wedstrijd “Wie screencapt het best”. De teller voor dit weblog nadert voorzichting de vijfduizend views. Hoe is het mogelijk. De wedstrijd: wie het tellertje op 5.000 screensnapt, en er ook nog een origineel vierregelig puntig puntdicht bij weet te verzinnen, is bij voorbaat ernstig verzekerd van eeuwige BlogRoem en langdurige bewondering van Juffrouw Jannie. Zij overweegt trouwens af en toe hier een bijdrage te gaan leveren, want ze vindt dit weblog van haar werkgever toch wel een ludieke bezigheid. Ik heb haar ruimte toegezegd, zolang het maar niet gaat over de voorraad koffiepakken en koekjes in onze koffieruimte, of andere catering-kwesties. Want daar is de gemiddelde webloglezer niet echt in geinteresseerd. Juffrouw Jannie wilde ook een koffie-cam installeren, maar ik heb haar uitgelegd dat zulks al eerder is vertoond en dus niet origineel meer. Waarop ze nog de suikerklontjes-cam opperde, maar ook dat heb ik afgeraden. Juffrouw Jannie denkt nu ernstig na over haar eerste bijdrage. We wachten gespannen af waar ze mee op de proppen komt.
1 – Mijn meedoendoosje is een beetje stuk. Wanneer er iemand reageert op mijn getiksels hier laat de meedoendoos dat niet meer zien. Het lijkt me sterk dat Saddam hier achter zit, maar je weet maar nooit. Ik zal eens op speurtocht gaan.
2 – Gekeken. De code staat er nog steeds, in mijn template. Misschien foutje bij de dienstverlenende instantie. Ik laat het maar even gaan zo. Laat U verrassen en kijk of er iets staat, zo luidt het devies voorlopig even.
Hoe zou het toch zijn met…. Margarita. In haar kasteeltje? Zich bezinnend op wat ze heeft gedaan? Zinnend op wraak? Of juist dusdanig geschrokken van alle commotie, dat ze aan haar stutten trekt? Zou die malle advocaat van haar, die haar ontbijt op bed bracht, zich inmiddels ook realiseren dat hij zich behoorlijk onmogelijk heeft gemaakt in de wereld waarin hij dacht carriere te maken? Jammer dat ik haar telefoonnummer niet heb. Aan iemands stem meet je de gemoedstoestand. Zou veel verhelderen, zo’n telefoongesprek.
Eerder deze week had ik het er al even over: dat verkeerslicht in Bagdad, dat we de hele nacht op Nederland 2 te zien krijgen. Uren heb ik er naar zitten kijken, in afwachting van iets dat komen gaat maar niet kwam. En potverdomme: ik lig nog geen half uur in bed of het ministerie van informatie, waarop deze camera staat, krijgt een voltreffer van jewelste. De verkeerscamera staat te schudden, en de vonken vliegen langs de lens. Aan de overkant zie je de ramen uit het kantoorpand vliegen, en brokken pui vallen op de kruising. Het NOS Journaal liet de inslag zien, zodat ik ‘m gisteravond alsnog kon aanschouwen. Maar op het moment dat het gebeurde was ik net even van de buis weg. Voltreffer gemist. Heb ik weer…. Maar: de verkeerslichten werken nog steeds.
TwentyTwo neemt vanavond de plaats in van tekst. Gewoon omdat ik zin heb in samples plakken, en niet in lettertjes breien.
Zin of ff mee te zwijmelen met een huwelijksvoltrekking? Dan even hier kijken. Bent U gelijk weer genezen.
Nou heb ik die typisch Amerikaanse humor nooit zo begrepen. Die is namelijk nog erger dan Duitse humor, en daarvan weten we allemaal wat dat voorstelt. Ik bedoel: denk even aan Rudi Carell en we zijn weer helemaal thuis, toch? We konden er natuurlijk opwachten, de websites met sick USA jokes over de oorlog in Irak. Hier is er eentje. Voor wie het niet laten kan.
Waar ik werk lijkt het momenteel wel een revalidatie-oord. Om te beginnen mijn schouder, die aardig op slot zit. Tikt wat moeilijk en de jas aantrekken gaat ook niet van een leien dakje. Dan een manager, die dacht de city to city te kunnen lopen komende zaterdag, maar dat in duigen zag vallen door een gescheurde spier of zoiets. Hobbelt uiterst moeizaam door het pand. Dan een collega, die ook iets te actief heeft gesport, en een zweepslag heeft opgelopen. Krukt lachend als een boer met kiespijn door het pand. Vervolgens onze directeur, die afgelopen weekeinde zo nodig moest tennissen, en vervolgens in spierpuin ligt. Was een paar dagen achter de horizon. Onze financial controler, die ook op die tennisbaan stond: hetzelfde liedje. Plus een van zijn medwerkers, die ook al een balletje meesloeg, en dat nu moet bekopen met een been op een stoel. Vervolgens een van onze projectplanners, die afgelopen weekeinde niet alleen zijn heg knipte, maar ook het topje van een van z’n vingers. Moet zijn planningen nu met 1 hand in de computer tikken. En tenslotte een medewerkster van onze PZ-afdeling, die in een dameselftal voetbalt, en daar dusdanig onderuit is geschoffeld dat ook zij nu door het pand loopt te hobbelen. Er is al geopperd om bij de ingang een setje rollators van de zaak te plaatsen, opdat het personeel zich veilig en stabiel door het pand kan begeven. In luxe uitvoering, met blauwe parellak. En met ruim mandje, zodat ook de stukken veilig ter vergadering arriveren. Ook geschikt voor koffievervoer, niet onbelangrijk. Voor minder gaan we niet!
Hedenmiddag, tegen een uur of een. Ik rij op de A1 bij Amersfoort, richting Amsterdam. Op de linker rijbaan. Het is erg druk. Voor me wordt een file geboren en de auto’s gaan in de remmen. Ik dus ook. Achter me nadert een joekel van een touringcar, zie ik in de spiegel. Rechts is nog wat uitwijkruimte, zie ik in een flits, dus ik kan weg als het moet. De bus komt een paar meter achter me net op tijd tot stilstand. Gelukkig maar. Wanneer de file weer in beweging komt rijdt de bus even later gelijk op rechts naast me. Ik kijk de chauffeur aan met een boze blik. Zo van “Kijk voortaan effe uit je doppen en trap wat eerder op die rem, eikel!” De chauffeur kijkt even opzij maar reageert verder niet. De bus rijdt iets sneller dan ik en haalt me dus langzaam rechts in. Ik kijk omhoog. De inzittenden kijken naar me, lachen, klappen en juichen. Tenminste, daar lijkt het wel op. Eentje steekt de duim naar me op en lacht. De bus glijdt me nog verder voorbij. De bus is hartstikke smerig en zit van boven tot onder dik onder het stof. Ik kijk naar het kenteken. Er staat RUS. Een Russische touringcar dus. Geen wonder dat-ie zo smerig is: die kar heeft al een beste rit achter de rug. Als de bus me rechts helemaal heeft ingehaald gaat langs de achterruit een gordijntje opzij. Iemand steekt een papier omhoog met “OK!” erop. En hij lacht en zwaait wild naar me, alsof-ie een oude bekende ziet die hij in jaren niet is tegengekomen. De diepere zin van dit alles ontgaat me volkomen. Tenzij de chauffeur ze wijs heeft gemaakt dat hij zojuist mijn leven heeft gered. Ik kan maar 1 conclusie trekken: Russen, raar volkje.
Gezien? Dat live beeld uit Bagdad, dat de hele nacht op onze publieke tv-zenders te zien is? Er gebeurt niets. Heel af en toe een auto. En verkeerslichten, die ondanks alle bombardementen gewoon een leeg kruispunt blijven bedienen. Dan is het weer rood, dan is het weer groen. In Bagdad is altijd wat te doen.
Ergens in een weblog las ik over een apparaatje uit Japan, dat hondengeblaf omzet in mensentaal. Zo kunnen wij onze hond beter begrijpen. Heb ik niet nodig, want onze Bas begrijp ik zo ook wel. En hij mij ook: die communicatie verloopt prima. Maar, denk ik dan, zou er niet zo’n vertaler voor politiek taalgebruik kunnen worden ontwikkeld? Zodat ook wij begrijpen wat onze MP bedoelt als-ie zijn ingestudeerde volzinnen weer staat uit te braken?
Zojuist een oud-collega aan de telefoon, van toen ik zelf nog lettertjes in de krant schreef. Amerikaan. Ken ik van een vakbeurs. We ontmoeten elkaar daar jaarlijks, praten dan een uurtje bij met een bak koffie, en gaan dan weer uit elkaar. Verder zien we elkaar nooit. Prima verbinding, glashelder geluid, alleen wat geruis op de achtergrond. Ik vraag waar-ie zit. Op een Amerikaanse tank, 100 kilometer voor Bagdad. Als een van de embedded journalists zit-ie daar voor zijn krant, de New York Times. Met z’n digitale camera, satelliettelefoon en een Apple laptop voor de verhalen en de foto-bewerking. Ook al een Apple, net als die bij de Iraakse krant eerder deze week. Het geruis? Oh, da’s de zandstorm. Het zand vliegt ‘m daar om de oren en het is aardedonker. Hij had even zin in een babbel met een bekende. Waarom-ie dan niet met thuis belt, maar met mij? Thuis zijn ze niet thuis, zegt-ie, ze skien. Ergens in Colorado. Het leven gaat door…
Ben de 50 nog maar net gepasseerd of het gesodemieter barst los. Mijn linker schouder bevindt zich in het begin van het derde stadium “Bevroren Schouder”, waardoor de bewegingsvrijheid afneemt en de pijndosering toe. Dat zegt mijn huisarts, bij wie ik vanmiddag voor het eerst sinds jaren weer eens gezellig op de thee ging. Pijnstillers, stomme oefeningen met vingerwandelen tegen de muur op (echt waar, een paar keer per dag), en of ik over twee weken maar weer eens gezelig op de thee kom voor een vette spuit. Nou, dat was weer gezellig vandaag. Kon wel eens een jaar gaan duren voordat dit weer helemaal goed is. Natuurlijk direct gevraagd of dit dan de beruchte RSI is, ontstaan vanwege veelvuldig tikken op werk en in dit weblog. Nee, zegt-ie, komt waarschijnlijk door overbelasting. Schuttinkje geplaatst of zo? Nee, daar doe ik uit principe niet aan. Gereedschap dient vooral daar te blijven waar het hoort: in de gereedschapskist. Wat ik dan wel aan zwaars gedaan heb? Geen flauw idee. De laatste keer dat ik mijn lieftallige echtgenote juichend en kwijlend als een jonge vent de trap heb opgedragen op weg naar de slaapkamer is toch al weer enkele jaren geleden. Zij is meer van het zelfstandige type en vertrekt liever op eigen kracht naar het feestterrein. En ik neem ook liever deel aan het feestje zonder gebroken rug of ernstig opkomende hernia. Dus dat kan het niet zijn. Wat dan wel? Zoals gezegd: geen idee. Weer iets om over te piekeren. Want die dame van het station laat me nog steeds niet los. Waar……waar……
Ik heb zo’n zin om weer eens lekker tegen van alles en nog wat te gaan schoppen en trappen. Lekker rellen. Tieren, vloeken, ratelen. Heerlijk ongenegeerd iemand of iets totaal -maar dan ook werkelijk geheel totaal- de modder in schoffelen. Het is me de laatste tijd te rustig en te egaal in dit weblog. Beetje frummelen links, stukkie muziek rechts, soms wat semi-intellectueel geneuzel. Gatverdamme. Ik wil ACTIE! Harde actie. De beuk d’r ouderwets weer in. Zo van: jullie kunnen allemaal de neuk krijgen! Fuck you! All! Godsgloeiende, wat heb ik daar een zin in. Ram, klats, boem, pets!
Helaas: ik ben te beschaafd om zulks te praktiseren (daar gaan we weer…). Mijn opvoeding was te burgerlijk om er eens lekker met een honkbalknuppel op los te rammen op zondagmiddag na het voetballen. Om zo’n rel-ME’er nu eens uit de grond van mijn hart uit te schelden voor -pakweg- vuileteringkankertyphuspokkenkloothommel. Ik neem maar een dwarsstraat. Om iemand, waar ik een teringbloedhekel aan heb, nu eens dusdanig op z’n bek te timmeren dat de hekel er voor eens en voor altijd uitgeslagen zou zijn.
Maar niks van dat alles. Die ME’er staat ook gewoon z’n werk te doen, en da’s maar goed ook, anders hadden we elke zondag voetbalanarchie in dit land. En ik ken geen mensen waar ik een teringbloedhekel aan heb. Let’s face it: ik ben behept met te veel denkweefsel, dat de godgansedag op volle toeren draait en mij constant bestormt met van alles en nog wat, behalve agressie. En daar ga ik hier dan nog over zitten tikken ook. Ik lijk wel gek. Zou dit nou de midlife crisis zijn? Of raak ik ongewild nu toch opgefokt door al dat geweld op tv? Zie je nou wel, ik denk te veel…
Wat zien ik? Op BBC World, waarop een interview met de hoofdredacteur van een Iraakse krant is te zien? Als Mac adept valt het me direct op. Er staan een paar gloednieuwe Apple Macs. Met de nieuwste beeldschermen erbij. Met deze Macs maken ze de krant, zo ongeveer het persoonlijk propagandablaadje van Saddam Hoessein. Niks bijzonders, zou je zeggen, want over de hele wereld worden Macs gebruikt om kranten mee te maken. Maar dit ligt toch wat anders. Er was toch een totaal handelsembargo met Irak? Behalve het voedsel voor olie programma dan. De Macs die ik zie kunnen hooguit enkele maanden oud zijn, want ze zijn van het nieuwste model. Net als de beeldschermen. Volgens het embargo kunnen die machines daar helemaal niet staan, en toch staan ze er. Apple is een Amerikaans bedrijf. Ik heb zomaar het idee dat hier iets bepaald niet snor zit. Of is het een Macs voor olie programma?
En toen ik ongeveer een kwartier later November 2001 in de feestende meute los liet viel het me -stiekum glurend vanuit de keuken- op dat menig voet, been en hoofd er vrolijk op los meetapte met het ritme. Ze zagen het kennelijk wel zitten, die muziek, zonder te weten dat ook dit audioplaksel afkomstig was van Pa LoeLoe, vele graadjes ouder dan zijzelf. Ach ja, je bent fifty en je bent nog steeds niet volwassen 
De schade van het feest valt reuze mee. Jongedame S. gooide een kwartier na binnenkomst al wijn over de vloer en is daar het hele feest mee doorgegaan. Alle asbakken vol, geen peuk ernaast. Geen brandvlekken. Stoelen heel gebleven. Wel veel chipsgruzelementjes over de vloer. Zowaar geen worstjes onder de bank. Geen glazen gesneuveld. Het witte wollen vloerkleed wel dermate zwart dat het lijkt alsof de voltallige 51e divisie van de Amerikanen eroverheen is getrokken. Eigen schuld: hebben we vergeten op te rollen. Geen rode wijnvlekken tegen de muur. Geen kotspartijen in de voortuin. En voor massaal vertrek zowaar bijna alle glazen op het aanrecht gezet voor de afwasmachine. Kortom: onze kids beginnen een beetje volwassen te worden.
Terwijl gisteravond de begane grond met de grond gelijk werd gemaakt door dochterliefs feestje heb ik al schuilend op de eerste verdieping weer eens een stukje muziek gefabriekt. Rond een uur of 00:30 vannacht heb ik het nummer op een audio-CD gebrand en stiekum door de audio-installatie bij de feestmeute beneden laten klinken toen daar een regulier commerciele CD was afgelopen. Er klonk geen massaal boe-geroep, het feest viel niet in duigen, dus is kennelijk wat ik hier fabriceer ook voor die leeftijdsgroep aanvaardbaar. Of ze waren natuurlijk allemaal te ver in de alcohol heen dat ze het verschil toch niet meer konden horen. Ook mogelijk. Hoe dan ook: het ging dus om dit stukje muziek: Loeloes Birthday.
De wederhelft en ondergetekende hebben zich teruggetrokken. Op de eerste verdieping van ons huis. De begane grond wordt straks verbouwd door een party van dochterlief, die vandaag 19 is geworden. De hele meubelstrategie in de woonkamer, zorgvuldig opgebouwd met veel wikken en wegen van smaak en wat-past-bij-elkaar, ligt in duigen. Alles is van de plek, want het spul van dochterlief wenst hedenavond niet lastig te worden gevallen door potjes en vazen die kapot kunnen vallen. Of peperdure stoelen, die na een scheut wijn ineens een stuk minder aantrekkelijk worden. Of antieke beeldjes, die niet met lijm naar de oorspronkelijke waarde te repareren zijn. En zo meer van die dingen. Vannacht rond een uur of twee moet het allemaal weer voorbij zijn, en zakken wederhelft en ik weer naar de begane rond om de schade in ogenschouw te nemen. En om ons even te voelen als een nachtelijke schoonmaakploeg, die de trein moet schoonmaken na het vervoeren van een meute housepartygangers. We hebben er wel een tweeslachtig gevoel bij. Er wordt hier in vrijheid feest gevierd, terwijl in Bagdad mensen in naam van diezelfde vrijheid bommen op hun hoofd krijgen. Maar ja, we kunnen ook moeilijk tegen dochterlief zeggen dat het feest niet kan doorgaan omdat Bush zo nodig met een stramme kabouter achter zijn televisietoestel in Camp David moet zitten. Bij voorbaat onverkoopbaar. Dus schuilen wij vanavond niet in de kelder, maar op de eerste verdieping. Zonder bomdreigingen, maar wel met tweeslachtig gevoel, ons volwassenen zo eigen.
Ik weet niet hoe het U vergaat, maar ik heb vanavond sprakeloos zitten kijken naar het enorme geweld dat de Amerikanen over Bagdad hebben uitgestort. Sprakeloos van de verpletterende indruk, die de beelden op mij hebben gemaakt. Het kan niet anders of hier zijn heel veel slachtoffers bij gevallen. Slachtoffers in het kwardraat: eerst van Saddam Hoessein, en nu van de Amerikanen. Over welke vrijheid hebben die Amerikanen het eigenlijk? Wie of wat geeft Bush het recht om zo als een waanzinnige tekeer te gaan? Dit gaat alle grenzen ver te buiten.
Hij doet het weer, Iraq Satellite Chanel. De toon van de uitzending is nu echter geheel andere koek dan eerder deze week. Weg zijn de propagandafilms en de vrolijk zingende Irakezen. Vanavond zien we een ellenlange briefing door een Iraakse legerofficier, bijgestaan door een alleen maar ja knikkend mede-officier, en een militair lager in rang die op een podiumtpje staat.
Terwijl de bijna permanente bominslagen duidelijk te horen zijn vertelt de hoge officier onverstoord en onverzettelijk over de vorderingen van het Iraakse leger in de strijd. De officier naast hem blijft maar knikken. Aan de zijkant van het podium hangt een met plastic bedekte legerkaart van Irak. De hoge piet legt uit wat er aan de hand is. De militair op het podium wijst met een aanwijsstokje op de kaart aan waar over gesproken wordt. Bij elke bominslag waait de luchtdruk door het raam naar binnen, waardoor de legerkaart heen en weer wappert. De gordijnen bollen naar binnen. Het is tegelijkertijd lachwekkend en ook gewoon zielig om te zien…
In Hilversum hebben ze inmiddels deze zender ook ontdekt, want de beelden waar ik hier over tik waren daar later op de avond ook te zien. Het werd tijd.
Mijn stukkie audio Terrible van 16-03, weet U nog (zie ook muzieklijstje links)? Ik heb het vanavond een paar keer beluisterd en nu valt het me pas op dat het trommelritme een ritmepatroon heeft dat stamt uit de Arabische muziek. Voeg daarbij de dreigende geluiden die daar doorheen klinken, plus een stukje audio van de inmiddels verdwenen Iraq Satellite dat ik vanavond heb toegevoegd, en ik heb de nieuwe titel te pakken. Het heet vanaf vanavond “War“. Zeer toepasselijk, en zo krijgt een aanvankelijk als misbaksel geboren stukje audio toch nog een beter leven.
Ik ben uitermate boos op de Amerikanen. Met een vette voltreffer hebben ze vanmiddag de studio van de Iraakse staatstelevisie platgegooid. Daardoor ben ik nu verstoken van Iraq Satellite Chanel. Weg zijn de gezellige familieshots rondom Saddam. Foetsie de culturele uitspattingen. Weg tv-programma, waar ik de afgelopen dagen zo aan gehecht ben geraakt. Ik kan niet meer genieten van de werkelijk sprankelende liedjes die over Saddam werden uitgezonden. Ik moet de spontaan georganiseerde vredes- en aanhankelijkheidsdemonstraties missen. Ook voel ik me enorm ontredderd omdat de fijne Iraakse muziek -altijd zo prettig op toon en echt niet zo schel- niet meer door de luidspekertjes van mijn computer schettert. Ook kan ik niet meer zwijmelend wegdromen bij de beelden van Saddam, die kleine kinderen knuffelt (zou die man ook nog pedofiel zijn?). En de prachtige natuuropnamen, waarin opgewekte soldaten gezellig een groepswandeling maken, moet ik ook al missen. Bah! Gelukkig heb ik gisteravond nog een stukje audio opgenomen, zodat ik het sfeertje en de gezelligheid toch nog een beetje in huis heb.
Maar: er is gelukkig al weer een goeie vervanger, al is dat van “onze” kant van het verhaal. Sky heeft een permanente oorlogsstroom op Internet gezet, waar je bijna tot op de minut nauwkeurig de oorlog kunt volgen. Zien: Sky News Live, klik daar op “Watch the latest”. Niet zo gezellig als Iraq Satellite, wel erg up-to-date, 24 uur per dag.
Geniaal, die truc die ze gisteren hebben uitgehaald met Aziz, de tweede man van Irak. Vanuit Bulgarije (of all places) het gerucht verspreiden dat hij gevlucht is. Aziz voelt zich natuurlijk gigantisch op z’n pik en z’n ego getrapt, steekt een dikke sigaar op, telefoneert met zijn mobieltje de halve wereld dat-ie echt niet is overgelopen, en staat nog geen tien minuten later voor een sloot microfoons. Ondertussen heeft de CIA zijn mobieltje per satelliet afgetapt, en weet dus bijna tot op de meter nauwkeurig waar hij zit. Vermoedelijk met de rest van de legertop, en werkgever Saddam. Want die twee zitten altijd op elkaars lip. En dus begint de oorlog wat eerder en is de eerste superslimme raket bedoeld voor het pand waar Aziz zit te SMS’en. Hoe dat is afgelopen weten we nog niet. Maar een super slim plannetje is het wel. Heel handig ingespeeld op het te grote ego van deze man, die er met open ogen volledig intrapt. Geniaal.
De Iraakse satelliet (zie gisteren) blijft gewoon dezelfde dagelijkse propaganda zenden. Zelfs nu de Amerikanen de gedemilitariseerde zone zijn ingetrokken gaat de zender onverdroten voort met te doen alsof er niets aan de hand is. Het is nog steeds Saddam voor, en Saddam na. Onder verzwelgend theatrale muziek. Blik op oneindig, en gewoon deurgoan is kennelijk het devies. Hoe is het mogelijk…
Iraq Satellite Chanel gaat sinds vanochtend volledig en totaal uit z’n dak, en ook nog eens door het lint. Deze staatszender was al een en al brallerigheid, maar maakt er nu een compleet hysterisch potje van. De hele dag juichende menigtes, honderden shots van Saddam, gillende vrouwen, klappende mannen, hele wasserettes omgetoverd tot spandoek, nog meer shots van Saddam met een hartjes-videoeffect om z’n tronie, en kilometers marcherende militairen. Ja, Irak is er klaar voor… Het is trouwens niet te hopen dat de opgehitste horden bewapende mannen, die ik op deze zender zie, binnenkort bij U en mij door de straat dansen. Wordt het er bepaald niet gezelliger op…
Ik weet niet hoe het in het luchtruim boven Uw hoofd gesteld is, maar hier boven D. is het niet pluis. De hele dag al crikelen hier Apache gevechtshelicopters rond. Bewapend en wel, want ze vliegen behoorlijk laag, en we kunnen de raketten duidelijk zien zitten. Dan weer twee helicopters, dan weer vier. Om en om. Ze komen langzaam vliegend zo’n beetje elk uur over, laatstelijk rond de klok van 20:00 uur. Nog nooit eerder vertoond, en wel heel opvallend sinds Bush zijn toespraak hield afgelopen nacht. Toch benieuwd wat hier in het Oosten des lands dan wel zo belangrijk kan zijn. De luchtmachtbasis in de buurt is al jaren dicht en wordt bewoond door vluchtelingen. Dus dat kan het haast niet zijn. Wat dan wel?
Dit is Les Vignes, een dorpje in Zuid-Frankrijk, gefotografeerd rond 1890. Het aardige is dat ik op precies dezelfde plek als dat jongetje (of meisje?) heb gestaan. Op de kiezelbult in de rivier. In 1969. Op vakantie in de Gorges du Tarne, de kloof waarin Les Vignes ligt. De omgeving was toen nog nagenoeg hetzelfde als in 1890, tot en met de huizen aan toe. Ik herinner me die rotspartijen boven het dorp nog heel goed. Later, begin jaren ’80, trad het massatoerisme de kloof binnen en werd de rivier ter plaatse met een dam getemd tot een recreatiemeer. Eeuwig zonde.
Het is inmiddels een week later en minder heftig. Dat van die vrouw van het station. Heb me er maar bij neergelegd dat ik er wel nooit achter zal komen waar ik haar eerder heb ontmoet. Wel jammer: ze was erg sprankelend en intrigerend. Kom je zelden zo intensief tegen.
Eerst de opluchting: Margarita en die flapdrol van d’r (ik weet inmiddels uit betrouwbare bron dat studerend Amsterdam deze meneer wel massaal kon kielhalen: geliefd was-ie daar belist niet) zijn al twee dagen niet op het journaal geweest. Nou ja, behalve dat zelf aangevraagde slippertje in het Jeugdjournaal dan. Waar ze overigens met “je” en “jij” werd aangesproken. Uniek in de vaderlandse tv-geschiedenis. Een prinses die op de buis wordt getutoyeerd. Nog niet eerder vertoond. Heb ik trouwens nog niemand over gehoord. Maar goed. Wat zei ze daar, deze oranje RELNICHT (jawel, de weekprijs is hiermee volgens mij wel binnen. Zo niet, dan reik ik ‘m aan mezelf uit). Ze gaat een WebSite beginnen. Kunnen de mensen reageren. Nou, ik heb een nog veel beter idee: begin een weblog. MargaritaLog bijvoorbeeld. Of OranjeBonje.tv. Dan wordt het wel lachen, zeker wanneer figuren als beroepspiskijker Dijkshoorn daar hun gal gaan spuien. Mij heeft-ie al twee keer rechtstreeks doodgewenst (is rustig de laatste tijd trouwens, zeker te druk met zo veel braggel op de tv). Eens kijken of-ie het daar ook aandurft. Margarita: go go go girl! Ik kan niet wachten.
Vandaag had ik nou eens gewoon zin om een verschrikkelijk stuk samplegebak te maken. Iets wat eigenlijk niet kan. Een misbaksel van fors niveau. Een partij bijeengeraapte audio. Wat zo erg is, dat je je er als studiomonteur voor moet schamen. Ergerlijk foute boel, maar ook weer dusdanig verkeerd dat het misschien toch weer boeiend wordt. Je weet maar nooit wat men allemaal voor onzin in jouw werk ontdekt. Ooit heb ik in een studio een partijtje pingpong opgenomen, en daar vervolgens muziek onder gezet. Op het ritme van het pingpongballetje. Werd nog aardig ook. Titel: “LeftRightLeftRightEtc”. Ik bedoel maar: how low can you go. Ik heb die opname helaas niet meer, maar het deuntje zit me nog steeds in de kop. Misschien toch wel erg commercieel, want anders blijft het niet hangen. Toch? Nou, het volgende blijft zeker niet hangen: het verschrikkelijke misgebakje: Terrible, 1,02 Mb, MP3. Geproduceerd in een vlaag van verstandsverbijstering. Koptelefoon op, volume lekker luid, en vol verbijstering achterover leunen in de PC-stoel.
Messcherpe stemmen. Snijden dwars door je ziel. Plus vloeiende meerstemmigheid. Samples van Les Voix Bulgarien. En een ritmebox uit eind jaren ’80 eronder. Dan krijg je dit: DigiBulga, 5 Mb, MP3. Geproduceerd in 1996.
Was net op zoek naar een stemmig plaatje voor bij het stukje over meneer W., hieronder. Kwam toen op de website van een Belgische koetsenverhuurder en trof daar bovenstaand venstertje met verklarende tekst…
Eerder deze week overleed meneer W. Hij was dik in de tachtig en sleet de laatste paar jaar van zijn leven in het lokale verzorgingstehuis. Meneer W. was in zijn jongere jaren een bekende inwoner van D., het dorp waar ik woon. Hij was onder meer oprichter van de lokale voetbalvereniging, en vervulde vele functies in het verenigingsleven. Na zijn pensionering woonde hij in een boerderij aan het spoor. Ik zag hem daar regelmatig op zijn erfje scharrelen als ik de hond uitliet, en zei hem dan gedag. Hij zwaaide altijd terug. Tot hij drie jaar geleden zo slecht werd, dat hij de verzorging in moest. Daar kwijnde hij langzaam weg. Niemand kwam nog langs, het dorp was meneer W. vergeten. Hij ging eraan kapot. De enigen die zich nog om hem bekommerden, waren de verzorgenden van het tehuis. Soms, heel soms, kwam er wel een familielid langs, maar veel was het niet.
Vandaag is meneer W. begraven. In een prachtige zwarte lijkkoets, met grote zwarte guirlandes, lantaarns met brandende kaarsen op de vier hoeken, met vier zwarte paarden ervoor. Achter de koets liep een stoet mensen van ik denk wel 300 man. Allemaal in passend zwart. Ik was toevallig in het dorp toen de stoet van de kerk naar de begraafplaats trok. Ik heb even staan kijken. En kon me nog maar net inhouden om te roepen: “He, nu zijn jullie er allemaal. Maar waar waren jullie toen meneer W. eenzaam zat weg te kwijnen in zijn kamertje…”?
Zo, weer even genoeg zon. Op naar Amsterdam. Per politiescanner, wel te verstaan. Wie wil meegenieten van alle grote en kleine ellende in onze hoofdstad kan meeluisteren met de politieradio. De hele dag feest. Winkelboefjes, aanrijdingen met, aanrijdingen zonder, dronkelappen, branden en brandjes, tram uit de rails, drugsvondsten, gedonder in de trein naar Lelystad, mafkees die met bijna 200 km per uur door Buitenveldert scheurt, Marokkaan met wit petje op die Surinamer met grijs petje op aftuigt in de Kalverstraat, doorrijden na aanrijding en dan erachteraan want het kenteken is bekend. Dat soort gedoe allemaal. Het is weer reuze gezellig in Mokum. PS: soms zendt-ie ook muziek uit.
Het is te mooi buiten om binnen stukkies te tikken. PB gaat buiten, beetje zon pikken.
Help! Dat Ding is weer op de buis. Het volkomen toppunt van non-humor, platvloersheid, dommigheid, leegte, cultuurkiller, dommeblondjesniveau, slappehap, nulinhoud. Hier zakt me dus spontaan de broek van af. Bij U ook?
Wat een godvergeten prachtig nummer is dit toch. Paar jaar niet gehoord. Toevallig vanavond weer opgepikt uit mijn inmiddels forse verzameling MP3-tjes. Past wel een beetje bij die vrouw, die….
Net even de tv-kanalen langs gezapt. Op vier zenders tegelijk geleuter en gezever over Margarita en die kerel van d’r. Vier? Ja, vier! Hebben we nou werkelijk niks beters te doen in dit land?
Ik ben na veel gepieker weer een stapje verder. Bij de vorige ontmoeting droeg ze een witte jas met witte bontkraag. En terwijl ze sprak pakte ze me een paar keer bij de arm om haar tekst kracht bij te zetten. Dat deed de vrouw op het station ook, bijna. Zo, dat was het. Na drie dagen denken en piekeren. Niet veel soeps qua resultaat, maar het begint kennelijk toch van diep weg naar boven te komen. Ik pieker nog wat door en wacht maar rustig af. Je zult zien: ineens is het er. Maar wanneer…
Nee, dit gaat niet over de vrouw op het station. Dit gaat over geheel wat anders, namelijk niet over die vrouw… Wat er achter de komende link zit verstopt zal vast al wel ergens in een ander weblog zijn opgedoken. Ik kwam ‘m echter vanavond toevallig tegen en vind ‘m te geinig om te laten passeren: Endless Love. Even kijken is het advies (QuickTime nodig). Knap staaltje videomanipulatie zou ik zeggen.
Vanavond maar weer eens een muziekje afgemaakt. Om de denkellende van de afgelopen twee dagen een andere kant op te sturen. TwentyOne: had ik al een paar dagen liggen. Nu klaar, dus eerste stukje hier voor your fun. En: ben er dus nog steeds niet achter wie die vrouw is, en dat zal ook wel niet meer lukken denk ik. Nu kan ik zeggen: nah, wat maakt het ook uit. Waar maak ik me druk over. Maar: zo werkt dat dus niet. Haar beeld blijft me voor de geest hangen, ik vrees net zo lang tot ik er achter ben waar…. En terwijl ik me druk maak over dit soort zaken is de wereld druk bezig zich aan alle kanten in een ferme crisis te storten door toedoen van een eigenwijs stuk vreten met een veel te groot ego, die zich president van de VS noemt. Godsamme zeg, da’s pas ellende…
Mijn denkraam is geblokkeerd. Door de vrouw van het station, waarover ik gisteren schreef, en die ik maar niet kan thuisbrengen. Vanochtend had ik twee heldere flitsen en dacht er te zijn: ik heb denk ik met haar gesproken over iets creatiefs. Maar de flits werd geen helder licht. Iets creatiefs, waarmee ik haar heb gecomplimenteerd, en waarvan ze verlegen maar tegelijk ook heel zelfverzekerd werd. Met een bepaalde mimiek, die ik gisteren op het station dus terugzag. Onmiskenbaar. Dat beeld dringt zich steeds meer aan mij op. Maar wat en waarom, weet ik niet meer. Het creatieve in haar, of haar verlegen reactie, maakte toen veel indruk op me. Zo’n klein beetje verder ben ik inmiddels wel. Maar waarom? Wanneer? Waar? Godsamme zeg, wat een denkellende…
Ik breng Alexei naar de trein. Hij gaat naar Frankfurt, en vliegt van daaruit terug naar Siberie. Terwijl we op de trein wachten zie ik haar staan. Een prachtige vrouw, tegen de 30 schat ik in. Een beetje donker. Lang zwart glanzend haar. Prachtige donkere ogen. Ze vraagt in Duits met een buitenlands accent of de trein vertraging heeft. Ja, zeg ik, 5 minuten. Ze maakt zich zorgen en vertelt, dat ze in Duisburg maar 5 minuten heeft om over te stappen op de laatste ICE naar Berlijn. Ze woont in Berlijn en is op bezoek geweest bij een vriendin in A. Terwijl ze vertelt hoe ze eerder na carnaval in Bonn al eens een laatste trein naar Berlijn heeft gemist kijk ik. Ik zie bekende dingen. De manier waarop ze praat. Hoe ze haar hoofd houdt. Een beetje schuin. Hoe haar ogen me vrolijk en sprankelend aankijken. Hoe ze haar armen -of eigenlijk haar hele lijf- gebruikt om het gesproken woord kracht bij te zetten. Hoe ze al pratend haar hoofd schudt waardoor haar haar om haar schouders golft. Ik ken haar. Maar waarvan? Ik heb dit sprankelend sprekend mens met die welsprekende mooie donkere ogen al eens eerder ontmoet. Voor mijn gevoel al wat langer geleden. Maar waar? Alexei merkt dat er iets bijzonders aan de hand is en kijkt steeds van mij naar haar en weer terug. Hij verstaat er geen woord van, maar registreert wel het bijzondere.
De trein glijdt langs het perron, en ik neem afscheid van Alexei. Ze zegt “Auf wiedersehen” en lacht. Ik glimlach terug. Alexei helpt haar met haar zware koffer de trein in. Ze gaat in een stoel aan het raam zitten. Alexei zit aan de andere kant van het gangpad. Ik zwaai naar Alexei, hij zwaait terug. Tot ziens goede vriend. Zij kijkt ook, en zwaait ook terug, terwijl ze lacht. Ze zegt iets. Ik versta het niet: de ICE treinramen zijn geisoleerd en kunnen niet open. Ik haal verontschuldigend de schouder op. Zij ook. We glimlachen. Alexei kijkt weer glimlachend van de een naar de ander. Hij kijkt mij aan en knikt. Hij begrijpt dat er iets aparts gaande is. De trein zet zich in beweging. Ik zwaai nog een keer naar Alexei. Hij zwaait terug. Op het laatst mogelijke moment -net voordat ik ze uit het oog verlies- kijkt ze om en zwaait ook. Met een kleine beweging. Ik ken haar. Ik heb haar ooit eerder ontmoet en met haar staan praten. Maar waar? Waar…
Ben ik nog even. Alexei en ik hebben net een sigaret gerookt. Buiten. Ik had het koud, geen jas aan, slechts een paar graden, en een snerpende rotwind. Alexei, ook geen jas aan, had het warm. Ja, wat wil je: waar hij woont zakt in hartje winter het kwik soms tot rond de -40 graden Celcius. In maart ligt bij hem thuis in Siberie vaak nog 1,5 meter sneeuw bij -20…
Vandaag heb ik bezoek van ver over de vloer. Vriend Alexei uit Novosibirsk, Siberie. Niet naast de deur. We e-mailen al weer drie jaar over muziek en computers. Hij geeft les aan het Conservatorium in zijn stad. Nu kennen we niet alleen elkaars teksten en muziek, maar ook elkaars spraak en mimiek. Een dubbele verrijking. Het is bere gezellig, en we praten veel over interessante zaken. Dus ik ben weer weg. Wanneer ik echt begrijp wat Alexei op bijgaande Post-It heeft gekrabbeld (de Zodiac, het twaalftoning stelsel van onze muziek, en de samenhang tussen die twee) kom ik er op terug. Wie denkt het al te begrijpen: stort maar in de Meedoen-doos.
In het gebied waar ik woon laait de discussie over de gemeentelijke herindeling weer hoog op. Ze willen het aantal gemeenten terugbrengen van 25 naar 9. Voordelen? Geen. Willen wij bij onze buurgemeente horen? Nee. Want wat brengt ons dat? Helemaal niets. Willen wij onze eigen gemeentelijke boontjes blijven doppen? Ja, graag.
Gemeentelijke herindeling is een hobby van een potje bestuurders, die niets liever willen dan dat de lijntjes op de landkaart verstrakken. Deze jongetjes hebben waarschijnlijk vroeger driftig landjepik gespeeld met hun zakmes, en kunnen het overwinningsgevoel dat dit spelletje met zich meebracht (als je weer een stukje erbij had gekaapt en met je zakmes de veroveringsgrens trok) kennelijk maar niet loslaten. Het meest irritante is nog dat het hele proces ons gewoon door de strot wordt geduwd. De inspraak is er wel, maar wordt niet eens in de overwegingen voor besluitvorming meegenomen. Heb ik een lid van de provinciale staten duidelijk horen zeggen. Trok-ie later wel weer in, maar de gedachte (en waarschijnlijk ook een juiste weergave van de gang van zaken) lag toen mooi wel op straat.
Goed, dan ga ik ook maar eens mijn eigen zin doordrijven. Wanneer de hogere overheden deze herindeling doordrijven, roep ik voor onze woning de republiek uit. Ik onttrek mijn woning en grond aan de Nederlandse staat zonder dit met die club te communiceren. Dat mag ik want ik heb voor die woning en die grond betaald. Het is mijn eigendom. Ik ga buitenlandse betrekkingen aan met mijn leveranciers van gas, water en licht, de KPN en de kabelexploitant, en de lokale vuilophaaldienst. Meer betrekkingen heb ik niet nodig. Alle gekochte waar mag in mijn republiek invoerrechtenvrij naar binnen, en ik handhaaf de Euro als wettig betaalmiddel. De fiscus verklaar ik tot vijandig lichaam, waarmee mijn republiek helemaal niets meer te maken wil hebben. Mijn republiek verklaar ik tot belastingparadijs inclusief bankgeheim. En ik vraag een werkvergunning voor Nederland aan.
Verder treed ik toe tot de Europese Unie (heb ik ook geen werkvergunnig nodig, bedenk ik me nu). Mijn republiek treedt toe zonder slag of stoot, zonder jarenlang gezanik, en zonder dat de andere lidstaten daar een mening over hoeven te hebben. Dat wil ik ook niet: Genscher en die altijd model lachende Fransoos hebben hier geen moer te vertellen. En wanneer de herindeling dan echt op gang komt, en men mij wil annexeren bij de buurgemeente, kom ik in actie. Bij het Europees Gerechtshof in Straatsburg. De ene staat mag per slot van rekening niet zo maar landjepik spelen bij de andere. Op het moment dat ik mijn stukje Nederland inpik ben ik nog geen staat, maar wordt er een, dus dat valt niet onder voornoemde regel. En als de Nederlandse rechtsstaat mij vervolgens wil vervolgen kan dat niet meer, want een Nederlandse rechter mag niet zo maar een staatshoofd vervolgen. Ha! (Ik vraag me trouwens echt af of ergens in de Europese wetgeving is geregeld dat een particulier niet zo maar een staat mag beginnen, maar dit terzijde). Eens kijken hoe getergd de overheid gaat reageren op mijn republiek. Waarschijnlijk nog veel getergder dan ik op hun herindeling… Ik ga alvast eens een mooie vlag ontwerpen. Daarmee kan ik dan in voorkomende gevallen leuk gaan staan zwaaien op het Binnenhof of bij het Provinciehuis, wanneer we weer ten strijde trekken tegen de herindeling. Voor de zoveelste maal….
He, gelukkig. De oorlog laait weer hoog op. Nee, niet die tussen de VS en Irak. Maar die tussen Apple en Microsoft. Apple voert al enige tijd fel campage -met name in de VS- om Windows-gebruikers over te halen naar de Mac. En met redelijk succes: de verkoopcijfers van het pakket Microsoft Office X (de Mac-versie van Office XP voor Windows) steeg met sprongen: een teken dat veel Office-gebruikers op de Mac overstappen. En dat zit Microsoft nu niet zo lekker, want die overstappers worden wel mooi Windows ontrouw. Dus wat dacht Microsoft: we brengen Windows naar de Mac. Op zich niets nieuws, want het bedrijf Connectix doet dat al jaren met een Windows-emulator. Microsoft heeft dit bedrijf nu opgekocht. En zo hoopt Microsoft via deze achterdeur weer greep op de vertrokken Windows-gebruikers te krijgen. Door ze Windows aan te bieden op de Mac. Snappusnappik. Denken ze daar bij Microsoft nou echt dat een Windows-verlater (eenmaal blij met de Mac userinterface en stabiliteit) nog ooit een blik op Windwos zou willen werpen? Of dat een verstokte Mac-gebruiker nu ineens Windows zou willen gaan gebruiken? Dacht ‘t niet.
Maar goed, Microsoft doet maar. De nieuwsgroepen lopen weer over van protesterende fanaten. Ik zag Bill Gates vorige week in een nieuwsgroep al vergeleken worden met Saddam Hoessein (ja, daar istie weer), vanwege de vuige overvaltactiek die Microsoft predikt en bezigt. De Apple community staat weer eens op z’n kop. Ik begrijp dat niet, want je kunt die software toch gewoon niet installeren? Hoef je je er ook niet aan te irriteren. Net als de TV: er zit een knop op, toch?
En wat doet Apple intussen? Niets, helemaal niets. Ze zien het Paard van Troje binnenhobbelen, staan erbij, kijken er naar, fluiten hun ekgen marketingdeuntje, maar doen in feite niets. Wat ze dan zouden moeten doen? OS X voor Intel-machines uitbrengen natuurlijk. En wel morgen. Uit betrouwbare bron weet ik dat in de softwarewerkplaats van Apple in Cupertino (VS) deze OS X-versie al een tijdje foutloos en stabiel draait. Vele malen betrouwbaarder dan Windows. Maar, zo heeft Steve Jobs in zijn oneindige eigenwijsheid besloten: deze PC-OS X gaat de markt niet op. Wat een marketingblunder van de eerste orde. En niet de eerste van Apple, ze zijn daar een kei in. Net zoiets als Philips, maar dan nog een graadje erger.
Ruim tien jaar geleden sprak ik met de directie van Apple Benelux over de krankjoreme prijzen die ze toen voor de Macs vroegen. “Omlaag die prijzen”, riep ik. “Dan verkopen jullie er veel meer”. Maar dat advies werd een paar jaar steevast genegeerd. Pure arrogantie. Totdat Apple het ravijn in dreigde te stort,en zo rond 1998. Toen begrepen ze eindelijk dat de prijzen naar PC-niveau moesten. Maar toen was het al ruimschoots te laat: de PC had de markt al veroverd, en liet een schamele paar procent marktaandeel voor Apple liggen. Gemiste kans van de eerste orde. Maar OK, ze doen maar. De oorlog tussen Microsoft en Apple laait weer ouderwets hoog op. Gezellig. Voer voor discussiegroepen. En voor webloggertjes zoals ik. En: worden ze bij Apple misschien eindelijk eens echt wakker…
CNN had tijdens de Golfoorlog het absolute monopolie op oorlogsbeelden uit Irak. Wanneer de knokpartij tussen de VS en Irak uitbreekt is daar geen sprake meer van. Via de Nederlandse stichting DSL-TV is de Iraakse staatszender dag en nacht te bekijken. 24 uur per dag, 7 dagen per week. Echt spannend is die zender niet. Het is Hoessein voor en Hoessein na. De godsganse (of allahganse) dag lang. En dodelijk saai. Plus je verstaat er bovendien geen jota van, want van een Nederlandse ondertiteling hebben ze in Bagdad logischerwijze nog nooit gehoord. Maar we kunnen er op rekenen dat -wanneer die oorlog begint- we uitgebreid een strroom beelden “van de andere kant” gaan krijgen. Zwaar gecensureerd waarschijnlijk, maar toch. Het is er in elk geval eentje om alvast te bookmarken. Op diezelfde website staan ook live streams van CCTV, Deutsche Welle, CNBC Europe, Euro News en BBC World. Ook deze satellietzenders worden permanent via deze website doorgegeven. U heeft er wel een internetverbinding van minimaal 512 kbit/s voor nodig. Een betere ADSL dus, of de betere kabel. Met een modempie wordt het nix.
Sapperdeflap, om met de oude mobiele clownsheld te spreken. Mijn gefreubelbekentenis rondom PHP en andere scriptingellende leverde een paar reacties op. De beste kwam van Neneh. Ze wees me de weg naar een Windows-programma, maar ik werk op de Mac. Via Nenehs tip vond ik echter BlogApp, voor de Mac. En zeer gebruikervriendelijk stukje softe waar, geheel in de user interface traditie van iTunes en iPod (voor de Mac-kenner zegt dit genoeg). En daarmee tik ik nu deze post om te zien of alles goed werkt. En ik kan ook nog automatisch plaatjes meezenden las ik. Da’s mooi, want dat FTP ik nu met het handje naar een eigen stukje webland. Maar da’s voor de dag van morgen om uit te vogelen. Voor heden (en een stukje van morgen, laten we wel zijn, gezien het late tijdstip) ben ik al weer aardig volgelopen tussen de oortjes. Qua html en blogtechnologie.
Dit, beste mensen, is John Cage. Mijn muzikale held. De minimale muziek van Cage is al meer dan 25 jaar mijn inspiratiebron voor veel van mijn muzikale brouwsels. Niet dat ik aan zijn niveau kan tippen: verre van dat zelfs. Maar de thema’s “weglaten” en “herhalen” gebruik ik veel als basis. Daar bouw ik dan weer wat bovenop, wat in de traditie van Cage al weer veel te veel noten betekent. Het nummer “Bell”, dat ik gisteren hier heb gepost, is daar min of meer een voorbeeld van. Mijn muziekheld is al weer ruim tien jaar dood, hij overleed in 1992. Maar zijn muziek leeft voort. Doe maar eens een search op Internet op het trefwoord “Cage”. Uit al die info leer je onder meer, dat Cage ooit (in 1952) een stuk componeerde met als titel: 4’33". Het stuk omvatte precies 4 minuten en 33 seconden stilte. Geniaal. In het Duitse Halberstadt klinken sinds afgelopen vrijdag de eerste drie tonen van het stuk “Organ2/ASLSP”. ASLSP staat voor: As SLow aS Possible”. De bedoeling is dat deze compositie inderdaad zo langzaam als maar kan wordt gespeeld. Wanneer het door Cage voorgeschreven tempo wordt gevolgd duurt het 639 jaar (!) voordat het stuk uit is. Dat heeft dan weer te maken met het feit dat zo’n 639 jaar geleden, in 1361, in Halberstadt een beroemd orgel in de lokale kathedraal werd ingewijd. Op 5 september 2001 is de opvoering begonnen met….. anderhalf jaar stilte. De drie tonen, die nu klinken (een akkoord in E-majeur), blijven dat doen tot juli 2004. Dan pas komen de volgende noten erbij. Dit alles wordt gedaan op een speciaal hiervoor gebouwd orgel, waarvan de pijpen worden toegevoegd pas op het moment dat ze voor de nieuwe noten nodig zijn. De noten worden gespeeld door gewichten, die de toetsen van het orgel neergedrukt houden. De eerste anderhalf jaar stilte zaten er geen pijpen op het orgel, en blies het ding alleen lucht. Cage ten voeten uit. Ik ga deze zomer beslist naar Halberstadt, en hoop dat ik dan mij digitale camera niet vergeet. Tegen die tijd hoort u er hier wel weer meer over.
Vandaag vier ik de behouden terugkeer op het Blogger-nest met een stukje muziek uit de eigen oude doos. Het nummer Bell nam ik een jaar of 6 geleden op. Alles in Bell komt voor rekening van ondergetekende. In tegenstelling tot de genummerde samplegebakjes, die ik links in de rij aanbiedt, zijn alle partijen in dit nummer met de eigen handjes op synthesizers en een gitaar gearrangeerd en gespeeld. Voor wie zin heeft in een rustig potje chillen: Bell (6,2 MB, MP3-formaat).
Hoe langer ik over Ratelband’s uitgesproken bewondering voor Saddam Hoessein nadenk, des te giftiger ik word (vergeef me in dit verband deze woorspeling).
Gisteravond op straat, tijdens het uitlaten van de hond. Buurman komt naar me toe. “He, heb je het al gehoord? Amerika valt morgenavond Irak binnen”. “Oh ja? Zo snel al?”. “Ja, Blix heeft drie chemische toiletpotten gevonden”. Is dit nu galgenhumor, of net niet?
Nou zeg, wat een ellende. Ik blijk dus allemaal moeilijke toeren te moeten uithalen om op een eigen webstek een reaksiedoos aan de praat te krijgen. Allereerst moet mijn webprovider PHP activeren. Daar vragen ze nog geld voor ook, en niet zo’n klein beetje. En als alles na betaling dan nog automatisch zou werken. Nee…. dan moet ik maar zien dat ik begrijp wat PHP is en hoe ik dat gedoe aan de praat krijg. En dan verzekeren deskundigen mij dat je daarna nog menig moment zit te frutselen en te freubelen om alles te krijgen zoals je het hebben wil. Nou, waarde webloglezertjes, daar hebbik dus helegaar geen zin in. Ik wil gewoon zo eenvoudig mogelijk mijn teksten en plaatjes kwijt. Dus keer ik op mijn schreden terug en breng ik mijn teksten weer hier bij Blogger. Met die andere webruimte ga ik dan wel weer eens wat anders ondernemen.
Gelukkig. Ik heb Oma Hendrixen tevreden kunnen stellen met dit nieuwe lettertype in mijn weblog. Ze heeft me zojuist laten weten dat ze niet meer boos is. Ik ben zelfs bij haar welkom voor een kopje thee met een koekje. Maar ja, om daarvoor nou helemaal naar Delfzijl te rijden…. toch bedankt, oma, wordt zeer op prijs gesteld! Dat met de reaksiedoos is nog niet helemaal in orde. Ik moet weer knippen en plakken met javascripts en html-code, dus dat belooft weer het nodige gepruts en geklier voordat ik dat ding weer aan de praat heb. Maar: alles sal reg kom.
Deze post is na het debakel met mijn nieuwe webstek hier opnieuw geplaatst.
Het eerste mailtje is binnen. Oma Hendrixen uit Delfzijl, een trouwe lezeres weet ik inmiddels, laat weten dat zij uitermate boos is op PB. Het nieuwe leeslettertje is te klein. OK: ik beloof U dat ik er morgen wat aan zal doen. Ik heb voor dit moment meer dan genoeg van dat gepiel met html.
Deze post is na het debakel met mijn nieuwe webstek hier opnieuw geplaatst.
Het gaat toch sneller dan ik dacht. Mijn nieuwe webstek draait, alleen de reaksiedoos ontbreekt nog. Dit is dus maar de laatste log hier. Vanaf nu huist PB Doet Mee op http://www.pbdoetmee.tk. Even zonder reaksiedoosje dus, maar ook dat komt vast wel goed. Mocht U het reageren niet kunnen laten: er is op de nieuwe stek een email adres beschikbaar.
Loop ik de plaatselijke patatboer binnen. Roep: “Mag ik een Amerika Irak met ui?” Kijkt de patatbakker me niet begrijpend aan. “Patatje oorlog”. “Oh…”. Gevoel voor humor in lokale patattempel ver te zoeken.
Help! Vol goede moed ben ik vandaag begonnen met het bouwen van een nieuw weblogstek op http://www.pbdoetmee.tk. Al snel had ik in de smiezen dat er heel wat bij komt kijken. Tellertje overzetten. De reaksiedoos omzetten. Template van blogger-tags vertalen naar gewone html-templates. Alle plaatjes van de huidige webstek overzetten naar de nieuwe. En dus ook alle links in dit weblog aanpassen. Hoe krijg ik de reaksiedoos bij een nieuwe blog weer aan de praat? En blijven de kleurtjes wel allemaal hetzelfde? Dat soort problemen rond de omzetting, die geheel met de hand moet worden gedaan, heb ik inmiddels wel in de gaten. Tenminste wanneer je een andere layout wil dan een template. Of zoiets….
Blogger doet dit allemaal automatisch voor me. OK, ze zijn dan niet altijd bereikbaar (wat wel irri is). En bij het publiceren raak ik soms de tekst kwijt (wat nog veel meer irri is). Maar uiteindelijk is al dat zelfgeprogrammeergedoe knap ingewikkeld en kost bakken met tijd. In de computerbladen las ik de laatste tijd veel over alternatieve weblogsystemen. De ene heeft weer dit als voordeel, de andere vergt weer kennis van PHP en MySQL. Ja zeg, ik wil stukkies tikken, ik zit niet op overbodige programmeerbagage te wachten.
Dus roep ik nu naar mijn lezersschare (voor zover aanwezig): help! Wat moet ik doen om mijn weblog los te weken van Blogger, te plaatsen op mijn eigen webstek http://www.pbdoetmee.tk, zonder dat ik stiernagelmesjokke word van programmeergedoe? Elk advies wordt in dank aanvaard, mits begrijpelijk voor een programmeernul zoals ik.
Ratelband is in zijn media geilheid wat mij betreft nu toch echt te ver gegaan. Zijn uitspraken over zijn ontmoeting met Saddam Hoessein (als ie daar al geweest is: we hebben nog geen foto gezien) zijn werkelijk te gek voor woorden. Hij zegt -als ik het goed begrepen heb- bewondering te hebben voor deze man, en hem de hand te hebben geschud. De hand waar het bloed van vele vergiftigde Koerden aan kleeft. De hand die zijn eigen schoonzoons om zeep heeft geholpen. De hand die zijn eigen volk slaat, martelt, vernedert en vermoordt. De hand die Koeweit in brand heeft gestoken. De hand die weerloze honden vermoordt in gaskamers om het effect van zijn wapentuig uit te proberen. De hand die ritselt, lispelt, verdraait, rekt, trekt, liegt, smeichelt, bedekt, beduvelt. Daar is weinig tjakka aan. Dat is ten hemel schreiend. Ratelband: je bent werkelijk een randdebiel. Je zou je drie maal de kop van je romp moeten schamen. Maar ja, schaamte ken je niet…
Wie hier vaker leest weet dat ik een totaal Mac adept ben. Macs draaien altijd, roep ik vaak, en stellen de gebruiker niet voor complexe puzzels zoals Windows-gebruikers regelmatig krijgen voorgeschoteld. Maar nu ging er dan toch echt ook met de Mac iets mis. Na een update naar het operating systeem versie X 10.2.4 kreeg de Mac last van een flashback. De systeemklok ging naar 1969 terug (1970 had ook gekund, volgens de Apple website). Pre nataal dus als het ware. Toch ook knap van Apple: zie ik een Windows-computer nog niet zo snel doen…
Dezer dagen wordt mij weer eens te meer duidelijk dat ik toch echt tot het calvinistische deel der natie behoor. De volslagen gekte, die vooral bij zuiderlingen losbarst, gaat volledig aan mij voorbij. Sterker nog: ik begrijp er niets van, het ergert me zelfs. En wat ik al helemaal niet snap is wat noorderlingen met carnaval denken te hebben. In mijn ogen zijn die lui daar absoluut niet geschikt voor. We stonden ooit op de camping naast drie families uit Groningen. Het hele stel zat vier weken lang met een super chagrijnig smoelwerk voor de caravan. In de weinige gesprekjes, die we met ze voerden, werd me duidelijk dat ze wel elk jaar gezellig carnaval vieren. Gloeiende help…. Noordelingen moeten niet net doen alsof ze ineens alle remmen los kunnen smijten. Want dat kunnen ze namelijk helemaal niet, net zo min als ik dat op die manier kan. Ik onderken die beperking van mezelf tenminste, maar noordse carnavalsvierders kennen hun grenzen kennelijk niet en zetten zichzelf totaal voor joker. (Met noords bedoel ik alles wat niet onder Brabantia en Limbabwe valt). Maar los van dit alles: waarom heb je in vredesnaam carnaval nodig om uit je dak te gaan? Wat doen die lui de rest van het jaar dan? Een beetje besmuikt de semi-calvinist uithangen of zo? Ik heb denk ik de boel omgedraaid. Ik doe het hele jaar al gek genoeg, en zet mezelf im Ruhestand tijdens de carnavalsperiode. Na een jaar redelijk gedoseerd kattenkwaad, humor, lachen, pret en ongein heb ik die paar dagen geestelijk rechttrekken keihard nodig. Wanneer carnaval vierend Nederland zich te pletter zuipt ga ik een paar dagen in geestelijke retraite. Eens kijken wie er over een paar dagen het meest helder kan denken.
Nadat ik gisteren voor de zoveelste maal bij het posten een tekst ben kwijt geraakt (%$%#$#&(&##@!$#%$# !!!!) gaat dit weblog verhuizen. Blogger was leuk en gemakkelijk, maar te onzeker. Inmiddels ben ik aan het domeinnaamregistreren geslagen. Het ene invulvakje na het andere, de ene klik op een categorie na de andere, en dan ook nog een hoop gegevens waarvan ik me ernstig afvraag of ik die wel allemaal moet opgeven. Maar ja: wie een gratis domeinnaam wil registreren moet wat veren laten, dus vooruit maar weer. Voorlopig draait m’n weblogstek hier nog even door, totdat ik mijn nieuwe webstek heb ingericht. De vorderingen kunnen worden gevolgd op http://www.pbdoetmee.tk.
