Republiek
In het gebied waar ik woon laait de discussie over de gemeentelijke herindeling weer hoog op. Ze willen het aantal gemeenten terugbrengen van 25 naar 9. Voordelen? Geen. Willen wij bij onze buurgemeente horen? Nee. Want wat brengt ons dat? Helemaal niets. Willen wij onze eigen gemeentelijke boontjes blijven doppen? Ja, graag.
Gemeentelijke herindeling is een hobby van een potje bestuurders, die niets liever willen dan dat de lijntjes op de landkaart verstrakken. Deze jongetjes hebben waarschijnlijk vroeger driftig landjepik gespeeld met hun zakmes, en kunnen het overwinningsgevoel dat dit spelletje met zich meebracht (als je weer een stukje erbij had gekaapt en met je zakmes de veroveringsgrens trok) kennelijk maar niet loslaten. Het meest irritante is nog dat het hele proces ons gewoon door de strot wordt geduwd. De inspraak is er wel, maar wordt niet eens in de overwegingen voor besluitvorming meegenomen. Heb ik een lid van de provinciale staten duidelijk horen zeggen. Trok-ie later wel weer in, maar de gedachte (en waarschijnlijk ook een juiste weergave van de gang van zaken) lag toen mooi wel op straat.
Goed, dan ga ik ook maar eens mijn eigen zin doordrijven. Wanneer de hogere overheden deze herindeling doordrijven, roep ik voor onze woning de republiek uit. Ik onttrek mijn woning en grond aan de Nederlandse staat zonder dit met die club te communiceren. Dat mag ik want ik heb voor die woning en die grond betaald. Het is mijn eigendom. Ik ga buitenlandse betrekkingen aan met mijn leveranciers van gas, water en licht, de KPN en de kabelexploitant, en de lokale vuilophaaldienst. Meer betrekkingen heb ik niet nodig. Alle gekochte waar mag in mijn republiek invoerrechtenvrij naar binnen, en ik handhaaf de Euro als wettig betaalmiddel. De fiscus verklaar ik tot vijandig lichaam, waarmee mijn republiek helemaal niets meer te maken wil hebben. Mijn republiek verklaar ik tot belastingparadijs inclusief bankgeheim. En ik vraag een werkvergunning voor Nederland aan.
Verder treed ik toe tot de Europese Unie (heb ik ook geen werkvergunnig nodig, bedenk ik me nu). Mijn republiek treedt toe zonder slag of stoot, zonder jarenlang gezanik, en zonder dat de andere lidstaten daar een mening over hoeven te hebben. Dat wil ik ook niet: Genscher en die altijd model lachende Fransoos hebben hier geen moer te vertellen. En wanneer de herindeling dan echt op gang komt, en men mij wil annexeren bij de buurgemeente, kom ik in actie. Bij het Europees Gerechtshof in Straatsburg. De ene staat mag per slot van rekening niet zo maar landjepik spelen bij de andere. Op het moment dat ik mijn stukje Nederland inpik ben ik nog geen staat, maar wordt er een, dus dat valt niet onder voornoemde regel. En als de Nederlandse rechtsstaat mij vervolgens wil vervolgen kan dat niet meer, want een Nederlandse rechter mag niet zo maar een staatshoofd vervolgen. Ha! (Ik vraag me trouwens echt af of ergens in de Europese wetgeving is geregeld dat een particulier niet zo maar een staat mag beginnen, maar dit terzijde). Eens kijken hoe getergd de overheid gaat reageren op mijn republiek. Waarschijnlijk nog veel getergder dan ik op hun herindeling… Ik ga alvast eens een mooie vlag ontwerpen. Daarmee kan ik dan in voorkomende gevallen leuk gaan staan zwaaien op het Binnenhof of bij het Provinciehuis, wanneer we weer ten strijde trekken tegen de herindeling. Voor de zoveelste maal….
