Mijn denkraam is geblokkeerd. Door de vrouw van het station, waarover ik gisteren schreef, en die ik maar niet kan thuisbrengen. Vanochtend had ik twee heldere flitsen en dacht er te zijn: ik heb denk ik met haar gesproken over iets creatiefs. Maar de flits werd geen helder licht. Iets creatiefs, waarmee ik haar heb gecomplimenteerd, en waarvan ze verlegen maar tegelijk ook heel zelfverzekerd werd. Met een bepaalde mimiek, die ik gisteren op het station dus terugzag. Onmiskenbaar. Dat beeld dringt zich steeds meer aan mij op. Maar wat en waarom, weet ik niet meer. Het creatieve in haar, of haar verlegen reactie, maakte toen veel indruk op me. Zo’n klein beetje verder ben ik inmiddels wel. Maar waarom? Wanneer? Waar? Godsamme zeg, wat een denkellende…