Was net op zoek naar een stemmig plaatje voor bij het stukje over meneer W., hieronder. Kwam toen op de website van een Belgische koetsenverhuurder en trof daar bovenstaand venstertje met verklarende tekst…
Eerder deze week overleed meneer W. Hij was dik in de tachtig en sleet de laatste paar jaar van zijn leven in het lokale verzorgingstehuis. Meneer W. was in zijn jongere jaren een bekende inwoner van D., het dorp waar ik woon. Hij was onder meer oprichter van de lokale voetbalvereniging, en vervulde vele functies in het verenigingsleven. Na zijn pensionering woonde hij in een boerderij aan het spoor. Ik zag hem daar regelmatig op zijn erfje scharrelen als ik de hond uitliet, en zei hem dan gedag. Hij zwaaide altijd terug. Tot hij drie jaar geleden zo slecht werd, dat hij de verzorging in moest. Daar kwijnde hij langzaam weg. Niemand kwam nog langs, het dorp was meneer W. vergeten. Hij ging eraan kapot. De enigen die zich nog om hem bekommerden, waren de verzorgenden van het tehuis. Soms, heel soms, kwam er wel een familielid langs, maar veel was het niet.
Vandaag is meneer W. begraven. In een prachtige zwarte lijkkoets, met grote zwarte guirlandes, lantaarns met brandende kaarsen op de vier hoeken, met vier zwarte paarden ervoor. Achter de koets liep een stoet mensen van ik denk wel 300 man. Allemaal in passend zwart. Ik was toevallig in het dorp toen de stoet van de kerk naar de begraafplaats trok. Ik heb even staan kijken. En kon me nog maar net inhouden om te roepen: “He, nu zijn jullie er allemaal. Maar waar waren jullie toen meneer W. eenzaam zat weg te kwijnen in zijn kamertje…”?
