Ik weet niet hoe het U vergaat, maar ik heb vanavond sprakeloos zitten kijken naar het enorme geweld dat de Amerikanen over Bagdad hebben uitgestort. Sprakeloos van de verpletterende indruk, die de beelden op mij hebben gemaakt. Het kan niet anders of hier zijn heel veel slachtoffers bij gevallen. Slachtoffers in het kwardraat: eerst van Saddam Hoessein, en nu van de Amerikanen. Over welke vrijheid hebben die Amerikanen het eigenlijk? Wie of wat geeft Bush het recht om zo als een waanzinnige tekeer te gaan? Dit gaat alle grenzen ver te buiten.
Hij doet het weer, Iraq Satellite Chanel. De toon van de uitzending is nu echter geheel andere koek dan eerder deze week. Weg zijn de propagandafilms en de vrolijk zingende Irakezen. Vanavond zien we een ellenlange briefing door een Iraakse legerofficier, bijgestaan door een alleen maar ja knikkend mede-officier, en een militair lager in rang die op een podiumtpje staat.
Terwijl de bijna permanente bominslagen duidelijk te horen zijn vertelt de hoge officier onverstoord en onverzettelijk over de vorderingen van het Iraakse leger in de strijd. De officier naast hem blijft maar knikken. Aan de zijkant van het podium hangt een met plastic bedekte legerkaart van Irak. De hoge piet legt uit wat er aan de hand is. De militair op het podium wijst met een aanwijsstokje op de kaart aan waar over gesproken wordt. Bij elke bominslag waait de luchtdruk door het raam naar binnen, waardoor de legerkaart heen en weer wappert. De gordijnen bollen naar binnen. Het is tegelijkertijd lachwekkend en ook gewoon zielig om te zien…
In Hilversum hebben ze inmiddels deze zender ook ontdekt, want de beelden waar ik hier over tik waren daar later op de avond ook te zien. Het werd tijd.
