PBDoetMee

De wederhelft en ondergetekende hebben zich teruggetrokken. Op de eerste verdieping van ons huis. De begane grond wordt straks verbouwd door een party van dochterlief, die vandaag 19 is geworden. De hele meubelstrategie in de woonkamer, zorgvuldig opgebouwd met veel wikken en wegen van smaak en wat-past-bij-elkaar, ligt in duigen. Alles is van de plek, want het spul van dochterlief wenst hedenavond niet lastig te worden gevallen door potjes en vazen die kapot kunnen vallen. Of peperdure stoelen, die na een scheut wijn ineens een stuk minder aantrekkelijk worden. Of antieke beeldjes, die niet met lijm naar de oorspronkelijke waarde te repareren zijn. En zo meer van die dingen. Vannacht rond een uur of twee moet het allemaal weer voorbij zijn, en zakken wederhelft en ik weer naar de begane rond om de schade in ogenschouw te nemen. En om ons even te voelen als een nachtelijke schoonmaakploeg, die de trein moet schoonmaken na het vervoeren van een meute housepartygangers. We hebben er wel een tweeslachtig gevoel bij. Er wordt hier in vrijheid feest gevierd, terwijl in Bagdad mensen in naam van diezelfde vrijheid bommen op hun hoofd krijgen. Maar ja, we kunnen ook moeilijk tegen dochterlief zeggen dat het feest niet kan doorgaan omdat Bush zo nodig met een stramme kabouter achter zijn televisietoestel in Camp David moet zitten. Bij voorbaat onverkoopbaar. Dus schuilen wij vanavond niet in de kelder, maar op de eerste verdieping. Zonder bomdreigingen, maar wel met tweeslachtig gevoel, ons volwassenen zo eigen.