En toen ik ongeveer een kwartier later November 2001 in de feestende meute los liet viel het me -stiekum glurend vanuit de keuken- op dat menig voet, been en hoofd er vrolijk op los meetapte met het ritme. Ze zagen het kennelijk wel zitten, die muziek, zonder te weten dat ook dit audioplaksel afkomstig was van Pa LoeLoe, vele graadjes ouder dan zijzelf. Ach ja, je bent fifty en je bent nog steeds niet volwassen 
De schade van het feest valt reuze mee. Jongedame S. gooide een kwartier na binnenkomst al wijn over de vloer en is daar het hele feest mee doorgegaan. Alle asbakken vol, geen peuk ernaast. Geen brandvlekken. Stoelen heel gebleven. Wel veel chipsgruzelementjes over de vloer. Zowaar geen worstjes onder de bank. Geen glazen gesneuveld. Het witte wollen vloerkleed wel dermate zwart dat het lijkt alsof de voltallige 51e divisie van de Amerikanen eroverheen is getrokken. Eigen schuld: hebben we vergeten op te rollen. Geen rode wijnvlekken tegen de muur. Geen kotspartijen in de voortuin. En voor massaal vertrek zowaar bijna alle glazen op het aanrecht gezet voor de afwasmachine. Kortom: onze kids beginnen een beetje volwassen te worden.
Terwijl gisteravond de begane grond met de grond gelijk werd gemaakt door dochterliefs feestje heb ik al schuilend op de eerste verdieping weer eens een stukje muziek gefabriekt. Rond een uur of 00:30 vannacht heb ik het nummer op een audio-CD gebrand en stiekum door de audio-installatie bij de feestmeute beneden laten klinken toen daar een regulier commerciele CD was afgelopen. Er klonk geen massaal boe-geroep, het feest viel niet in duigen, dus is kennelijk wat ik hier fabriceer ook voor die leeftijdsgroep aanvaardbaar. Of ze waren natuurlijk allemaal te ver in de alcohol heen dat ze het verschil toch niet meer konden horen. Ook mogelijk. Hoe dan ook: het ging dus om dit stukje muziek: Loeloes Birthday.
