Zojuist een oud-collega aan de telefoon, van toen ik zelf nog lettertjes in de krant schreef. Amerikaan. Ken ik van een vakbeurs. We ontmoeten elkaar daar jaarlijks, praten dan een uurtje bij met een bak koffie, en gaan dan weer uit elkaar. Verder zien we elkaar nooit. Prima verbinding, glashelder geluid, alleen wat geruis op de achtergrond. Ik vraag waar-ie zit. Op een Amerikaanse tank, 100 kilometer voor Bagdad. Als een van de embedded journalists zit-ie daar voor zijn krant, de New York Times. Met z’n digitale camera, satelliettelefoon en een Apple laptop voor de verhalen en de foto-bewerking. Ook al een Apple, net als die bij de Iraakse krant eerder deze week. Het geruis? Oh, da’s de zandstorm. Het zand vliegt ‘m daar om de oren en het is aardedonker. Hij had even zin in een babbel met een bekende. Waarom-ie dan niet met thuis belt, maar met mij? Thuis zijn ze niet thuis, zegt-ie, ze skien. Ergens in Colorado. Het leven gaat door…
Ben de 50 nog maar net gepasseerd of het gesodemieter barst los. Mijn linker schouder bevindt zich in het begin van het derde stadium “Bevroren Schouder”, waardoor de bewegingsvrijheid afneemt en de pijndosering toe. Dat zegt mijn huisarts, bij wie ik vanmiddag voor het eerst sinds jaren weer eens gezellig op de thee ging. Pijnstillers, stomme oefeningen met vingerwandelen tegen de muur op (echt waar, een paar keer per dag), en of ik over twee weken maar weer eens gezelig op de thee kom voor een vette spuit. Nou, dat was weer gezellig vandaag. Kon wel eens een jaar gaan duren voordat dit weer helemaal goed is. Natuurlijk direct gevraagd of dit dan de beruchte RSI is, ontstaan vanwege veelvuldig tikken op werk en in dit weblog. Nee, zegt-ie, komt waarschijnlijk door overbelasting. Schuttinkje geplaatst of zo? Nee, daar doe ik uit principe niet aan. Gereedschap dient vooral daar te blijven waar het hoort: in de gereedschapskist. Wat ik dan wel aan zwaars gedaan heb? Geen flauw idee. De laatste keer dat ik mijn lieftallige echtgenote juichend en kwijlend als een jonge vent de trap heb opgedragen op weg naar de slaapkamer is toch al weer enkele jaren geleden. Zij is meer van het zelfstandige type en vertrekt liever op eigen kracht naar het feestterrein. En ik neem ook liever deel aan het feestje zonder gebroken rug of ernstig opkomende hernia. Dus dat kan het niet zijn. Wat dan wel? Zoals gezegd: geen idee. Weer iets om over te piekeren. Want die dame van het station laat me nog steeds niet los. Waar……waar……
Ik heb zo’n zin om weer eens lekker tegen van alles en nog wat te gaan schoppen en trappen. Lekker rellen. Tieren, vloeken, ratelen. Heerlijk ongenegeerd iemand of iets totaal -maar dan ook werkelijk geheel totaal- de modder in schoffelen. Het is me de laatste tijd te rustig en te egaal in dit weblog. Beetje frummelen links, stukkie muziek rechts, soms wat semi-intellectueel geneuzel. Gatverdamme. Ik wil ACTIE! Harde actie. De beuk d’r ouderwets weer in. Zo van: jullie kunnen allemaal de neuk krijgen! Fuck you! All! Godsgloeiende, wat heb ik daar een zin in. Ram, klats, boem, pets!
Helaas: ik ben te beschaafd om zulks te praktiseren (daar gaan we weer…). Mijn opvoeding was te burgerlijk om er eens lekker met een honkbalknuppel op los te rammen op zondagmiddag na het voetballen. Om zo’n rel-ME’er nu eens uit de grond van mijn hart uit te schelden voor -pakweg- vuileteringkankertyphuspokkenkloothommel. Ik neem maar een dwarsstraat. Om iemand, waar ik een teringbloedhekel aan heb, nu eens dusdanig op z’n bek te timmeren dat de hekel er voor eens en voor altijd uitgeslagen zou zijn.
Maar niks van dat alles. Die ME’er staat ook gewoon z’n werk te doen, en da’s maar goed ook, anders hadden we elke zondag voetbalanarchie in dit land. En ik ken geen mensen waar ik een teringbloedhekel aan heb. Let’s face it: ik ben behept met te veel denkweefsel, dat de godgansedag op volle toeren draait en mij constant bestormt met van alles en nog wat, behalve agressie. En daar ga ik hier dan nog over zitten tikken ook. Ik lijk wel gek. Zou dit nou de midlife crisis zijn? Of raak ik ongewild nu toch opgefokt door al dat geweld op tv? Zie je nou wel, ik denk te veel…
