1 – Mijn meedoendoosje is een beetje stuk. Wanneer er iemand reageert op mijn getiksels hier laat de meedoendoos dat niet meer zien. Het lijkt me sterk dat Saddam hier achter zit, maar je weet maar nooit. Ik zal eens op speurtocht gaan.
2 – Gekeken. De code staat er nog steeds, in mijn template. Misschien foutje bij de dienstverlenende instantie. Ik laat het maar even gaan zo. Laat U verrassen en kijk of er iets staat, zo luidt het devies voorlopig even.
Hoe zou het toch zijn met…. Margarita. In haar kasteeltje? Zich bezinnend op wat ze heeft gedaan? Zinnend op wraak? Of juist dusdanig geschrokken van alle commotie, dat ze aan haar stutten trekt? Zou die malle advocaat van haar, die haar ontbijt op bed bracht, zich inmiddels ook realiseren dat hij zich behoorlijk onmogelijk heeft gemaakt in de wereld waarin hij dacht carriere te maken? Jammer dat ik haar telefoonnummer niet heb. Aan iemands stem meet je de gemoedstoestand. Zou veel verhelderen, zo’n telefoongesprek.
Eerder deze week had ik het er al even over: dat verkeerslicht in Bagdad, dat we de hele nacht op Nederland 2 te zien krijgen. Uren heb ik er naar zitten kijken, in afwachting van iets dat komen gaat maar niet kwam. En potverdomme: ik lig nog geen half uur in bed of het ministerie van informatie, waarop deze camera staat, krijgt een voltreffer van jewelste. De verkeerscamera staat te schudden, en de vonken vliegen langs de lens. Aan de overkant zie je de ramen uit het kantoorpand vliegen, en brokken pui vallen op de kruising. Het NOS Journaal liet de inslag zien, zodat ik ‘m gisteravond alsnog kon aanschouwen. Maar op het moment dat het gebeurde was ik net even van de buis weg. Voltreffer gemist. Heb ik weer…. Maar: de verkeerslichten werken nog steeds.
TwentyTwo neemt vanavond de plaats in van tekst. Gewoon omdat ik zin heb in samples plakken, en niet in lettertjes breien.
