Nu we er zo over nadenken moet deze situatie niet te lang voortduren. De oploskoffie is werkelijk niet te zuipen, en Juffrouw Jannie zien we hier voorlopig niet meer heb ik de indruk. Dus wordt het tijd dat we maatregelen nemen, aan de studie gaan, en alles over koffie aan de weet komen. Opdat we hier zelf een net zo lekker bakje kunnen zetten als Juffrouw Jannie ons altijd voorzet. Of: heeft voorgezet, want aan alles komt een eind. Kennelijk. Juffrouw Jannie zit kennelijk liever boos thuis met een op non actief gesteld roze mobieltje bij haar poes vanwege een (toegegeven) onbenullige opmerking over haar poes. OK, dan zoekt ze het maar lekker uit bij haar kattenbak. Wij kerels staan ons mannetje en zetten vanaf nu onze eigen bruine drab. De pakken met koffie hebben we inmiddels getraceerd in het aanrechtkastje. Ha! Trouwens: toch wel knap hoe ze een hele website vol weten te zwammen over koffie. Wie dat gemaakt heeft zal een beste sloot koffie op hebben gehad. Niet te stuiten…
Ben bang dat ik het even ernstig heb verbruid bij Juffrouw Jannie. Ik heb nu al tien keer haar roze mobieltje gebeld. Ze neemt anders altijd op, al is het midden in de nacht. En dan komt ze desnoods direct naar de studio. Zoals die ene keer dat hier een toen nog tamelijke beroemdheid plots midden in de nacht in de studio opdook en we de koffie niet konden vinden. Ze kwam direct. Niet zozeer om ons te helpen denk ik, maar eerder vanwege een handtekening van de toen al redelijk beroemde muzikant. Die overigens jaren later van het Hilton zou springen, maar dat terzijde. Maar nu reageert ze niet. Er klinkt een ijzig “Ik ben er niet”. En dat is het dan. Dat liegt ze dat ze barst, want Juffrouw Jannie is er namelijk altijd. Bij nacht en bij ontij. Door dik en door dun. Niet voor de poes (pardon). Maar dit keer niet eens een uitnodiging om na de piep een gebbetje in te spreken. We zwijgen dan ook in alle talen tegen haar voicemail, want wij zijn ook niet voor de poes (althans niet op dit moment, anders meestal wel). Ze kan het ook te gek maken natuurlijk. Ze moet niet denken dat we ons hier als een kattenbak met lulletjes rozenwater laten behandelen. Ook al was -toegegeven- onze interpretatie van haar bedoelingen met haar poes niet geheel correct. We roeren ondertussen wel in berusting ons kopje oploskoffie, waarvan de smaak in geen enkele verhouding staat tot de overheerlijke koffie die Juffrouw Jannie ons altijd voorzet. Ook al is het 23:00 uur en nog wat. Dit worden barre tijden als dit zo doorgaat.
Juffrouw Jannie is driftig op zoek naar een pakkend onderwerp voor haar gastlog hier, en wil nu weten of U geinteresserd bent in het wel en wee van haar poes. Dat vroeg ze mij zojuist. Ik heb haar in eerste reactie gezegd dat me dat niet zo’n goed idee lijkt. Er zijn al weblogs genoeg over poezen. Ja, zei ze, maar mijn poes is heel bijzonder, terwijl ze me guitig aankeek. Althans, dat dacht ik. Ik meende er goed aan te doen haar direct bedenkelijk aan te kijken en te zeggen, dat dit weblog geen gemeenplek is voor vunzigheden. Waarop ze mij eerst niet begrijpend aankeek, toen het voorhoofd in akelige rimpels trok, en vervolgens met sissende stem meedeelde dat ze de komende dagen geen koffie meer in de studio brengt. Echt niet? Nee, echt niet. Waarop ze boos de arbeidsruimte heeft verlaten, ons in opperste verbijstering achterlatend. Juffrouw Jannie boos, dat hebben we hier nog nooit meegemaakt. Ik zal haar straks op haar roze mobieltje bellen en diep nederig schuld bekennen: wij kerels denken inderdaad minstens tien maal per dag aan seks, zelfs in het aangezicht van Juffrouw Jannie. Oei, als ze dit maar niet leest, want dan kunnen we wel drie weken lang de koffie schudden…
Hij heeft er vanavond echt zin in, de nieuwslezer van de Iraakse tv. Afgelopen week zat de nieuwslezer nog keurig in strak pak met stropdas voor de buis. Sinds vanavond zit de man in legeruniform voor de camera. Een rang heeft-ie niet, want er zit niets op zijn mouw gespeld. Hij spelt ons alleen mondeling wat op de mouw. Maar wat zullen we niet weten: het propaganda-apparaat van Irak heeft nog steeds niet begrepen dat men beter engels kan spreken of ondertitelen als ze willen dat wij er wat van begrijpen. Het enige, wat we nu meekrijgen, zijn de woorden Bagdad, Saddam en Ameriqii. Ja, dat weten we nu wel…
Nadenkertje: Ba’ath ‘t niet, dan schaadt ‘t ook niet.
OK. Het wordt weer tijd voor de malle wedstrijd “Wie screencapt het best”. De teller voor dit weblog nadert voorzichting de vijfduizend views. Hoe is het mogelijk. De wedstrijd: wie het tellertje op 5.000 screensnapt, en er ook nog een origineel vierregelig puntig puntdicht bij weet te verzinnen, is bij voorbaat ernstig verzekerd van eeuwige BlogRoem en langdurige bewondering van Juffrouw Jannie. Zij overweegt trouwens af en toe hier een bijdrage te gaan leveren, want ze vindt dit weblog van haar werkgever toch wel een ludieke bezigheid. Ik heb haar ruimte toegezegd, zolang het maar niet gaat over de voorraad koffiepakken en koekjes in onze koffieruimte, of andere catering-kwesties. Want daar is de gemiddelde webloglezer niet echt in geinteresseerd. Juffrouw Jannie wilde ook een koffie-cam installeren, maar ik heb haar uitgelegd dat zulks al eerder is vertoond en dus niet origineel meer. Waarop ze nog de suikerklontjes-cam opperde, maar ook dat heb ik afgeraden. Juffrouw Jannie denkt nu ernstig na over haar eerste bijdrage. We wachten gespannen af waar ze mee op de proppen komt.
