PBDoetMee

Ben bang dat ik het even ernstig heb verbruid bij Juffrouw Jannie. Ik heb nu al tien keer haar roze mobieltje gebeld. Ze neemt anders altijd op, al is het midden in de nacht. En dan komt ze desnoods direct naar de studio. Zoals die ene keer dat hier een toen nog tamelijke beroemdheid plots midden in de nacht in de studio opdook en we de koffie niet konden vinden. Ze kwam direct. Niet zozeer om ons te helpen denk ik, maar eerder vanwege een handtekening van de toen al redelijk beroemde muzikant. Die overigens jaren later van het Hilton zou springen, maar dat terzijde. Maar nu reageert ze niet. Er klinkt een ijzig “Ik ben er niet”. En dat is het dan. Dat liegt ze dat ze barst, want Juffrouw Jannie is er namelijk altijd. Bij nacht en bij ontij. Door dik en door dun. Niet voor de poes (pardon). Maar dit keer niet eens een uitnodiging om na de piep een gebbetje in te spreken. We zwijgen dan ook in alle talen tegen haar voicemail, want wij zijn ook niet voor de poes (althans niet op dit moment, anders meestal wel). Ze kan het ook te gek maken natuurlijk. Ze moet niet denken dat we ons hier als een kattenbak met lulletjes rozenwater laten behandelen. Ook al was -toegegeven- onze interpretatie van haar bedoelingen met haar poes niet geheel correct. We roeren ondertussen wel in berusting ons kopje oploskoffie, waarvan de smaak in geen enkele verhouding staat tot de overheerlijke koffie die Juffrouw Jannie ons altijd voorzet. Ook al is het 23:00 uur en nog wat. Dit worden barre tijden als dit zo doorgaat.