Poes
Juffrouw Jannie is driftig op zoek naar een pakkend onderwerp voor haar gastlog hier, en wil nu weten of U geinteresserd bent in het wel en wee van haar poes. Dat vroeg ze mij zojuist. Ik heb haar in eerste reactie gezegd dat me dat niet zo’n goed idee lijkt. Er zijn al weblogs genoeg over poezen. Ja, zei ze, maar mijn poes is heel bijzonder, terwijl ze me guitig aankeek. Althans, dat dacht ik. Ik meende er goed aan te doen haar direct bedenkelijk aan te kijken en te zeggen, dat dit weblog geen gemeenplek is voor vunzigheden. Waarop ze mij eerst niet begrijpend aankeek, toen het voorhoofd in akelige rimpels trok, en vervolgens met sissende stem meedeelde dat ze de komende dagen geen koffie meer in de studio brengt. Echt niet? Nee, echt niet. Waarop ze boos de arbeidsruimte heeft verlaten, ons in opperste verbijstering achterlatend. Juffrouw Jannie boos, dat hebben we hier nog nooit meegemaakt. Ik zal haar straks op haar roze mobieltje bellen en diep nederig schuld bekennen: wij kerels denken inderdaad minstens tien maal per dag aan seks, zelfs in het aangezicht van Juffrouw Jannie. Oei, als ze dit maar niet leest, want dan kunnen we wel drie weken lang de koffie schudden…
