Zelfs Oma Hendrixen uit Delfzijl, vermoedelijk de oudste lezeres van dit weblog, heeft ons een mailtje gestuurd. Ze nodigde ons op 03-03 uit voor de thee in Delfzijl, maar die uitnodiging is nu weer ingetrokken. Wij mogen van Oma Hendrixen niet de spot drijven met de poes van Juffrouw Jannie. Zij heeft zelf ooit als koffiejuffrouw gewerkt bij een scheepswerf in Delfzijl, schrijft ze, en had het daar ook zwaar te verduren in die mannenwereld. Zij verklaart zich dan ook in ferme taal solidair met Juffrouw Jannie en verklaart de oorlog aan tirannieke studio-eigenaren. OK, U vraagt erom: wij verklaren de oorlog aan alle gepensioneerde koffiejuffrouwen. Daar valt -voor de goede orde- Juffrouw Jannie dus niet onder, want zij is nog niet gepensioneerd. Nog niet…
Doodmoe word ik er van. Ik kan nog niet in onze woonkamer komen of er is weer een programma over baby’s op TV. Bevalling-TV. Dikke Buiken-rubriek. De Bevalling. Het Pre-Natale Bestaan. De Post-Natale Repressie (geen tikfout). Een ware hausse is het. Net als al die kook-, tuin- en woonprogramma’s. Gloeiende, wat een ellende. Ze apen elkaar allemaal na, al die omroepen. De nieuwe apenhausse ontstaat al weer: de wannahave-achtigen. Plastic, leegte, dommigheid, hebzucht, inhoudsloos. Bullshit dus. Ik heb hier al eens eerder gepleit voor het dichtgooien van driekwart van al die overbodige commerciele TV-kanalen. Te beginnen met Yorin, dat werkelijk van een zo onvoorstelbare leegte is dat daar ook echt geen hond meer naar kijkt. Bovendien gaat die zender de irritatiegrens meer dan ver te boven. Tijd voor op zwart dus. Uit het mediapark flikkeren, die handel, schreef ik toen. En dat herhaal ik hier nog maar eens met graagte, en met nadruk. Baby-TV. Bah!
Het is overigens opmerkelijk hoeveel mensen meeleven met het wel en wee van Juffrouw Jannie. Niet zozeer in dit weblog (al bemoeit Neneh zich wel behoorlijk met onze arbeidsrechtelijke verhoudingen, terwijl ze eerst maar eens moet zien om haar kabouters in het gareel te houden: wordt scherp gecontroleerd door Blauwe Puntmuts). Nee, dat gebeurt veel meer via onze mailbus. Er is zelfs al een advies binnengekomen voor Juffrouw Jannie om contact op te nemen met het ARBO-bureau, omdat men uit dit weblog meent te moeten opmaken dat zij hier onder mensonterende omstandigheden haar werkzaamheden moet verrichten. Nou, waarde mailer, ik kan U melden dat zulks beslist meevalt. Juffrouw Jannie heeft hier zelfs een eigen damestoilet, want ze is de enige vrouw in dit bedrijf. We hebben al heel lang geleden een bordje “Directie” op de toiletdeur geschroefd, zodat wildplassende bezoekers niet de euvele moed krijgen om op Jannie’s toiletpot te gaan zitten. Verder heeft ze hier alle recht op het aanrecht, iets waarnaar wij kerels domweg kunnen fluiten. Sterker nog: we mogen er niet eens aan komen, want we bevuilen de boel toch alleen maar, aldus Juffrouw Jannie. Dat ze gelijk heeft bleek vanavond wel tijdens het koffiezetten, zoals U hieronder heeft kunnen waarnemen. In een ander mailtje worden we beschuldigd van tiranniek werkgeversbewind. Gaan we niet eens op in. In de reaksiedoos van dit weblog wordt ons zelfs aangeraden dat we met een kopje koffie en een kattenspeeltje over straat naar Juffrouw Jannie moeten gaan. Ja zeg, doei. We zijn tot veel bereid, maar dat voert toch echt te ver. Juffrouw Jannie rijdt in een auto van de zaak, wat betekent dat ze niet naast de deur woont. De koffie zou toch maar koud arriveren. Trouwens: welke koffiejuffrouw in dit land kan melding maken van het feit dat zij in een auto van de zaak rijdt? Ik denk niet zo veel. Hoezo slechte arbeidsomstandigheden. En verder: ik ga geen speelgoed voor Juffrouw Jannie haar poes aanreiken. Daar zorgt ze maar mooi zelf voor. Meedenkend werkgeversbeleid kan ook te ver gaan en batterijen van de zaak is niet aan de orde.
Zojuist krijg ik uit de studio door dat het daar een zooitje is. Het keukenblok zit vol koffie, want de koffiemachine is overgelopen. Niet de juiste wijze van filtervulling toegepast: er zat zelfs helemaal geen filter in. Meer water dan in de kan past, waardoor de kan overliep, hetgeen men weer niet in de gaten had omdat men te druk was met microfoons. Gevolg: aanrecht en keukenkastje zijn nu bruin in plaats van wit, en het stinkt gigantisch naar oververhitte rubber. Want het elektricitietssnoer is gesmolten, omdat het onder de koffiekan doorliep op het verwarmplaatje. Waardoor de stoppen weer zijn doorgeslagen, de opnamewerkzaamheden voortijdig zijn beeindigd, en het zingende dameskoortje voortijdig op straat is gezet. Want de reservestoppen zijn natuurlijk weer nergens te vinden, en de dames vonden het te eng in het donker (de studio heeft geen buitenramen: dat mag niet van de gemeente). De koffie is nu ook op, want men had zowat het hele pak erin gegooid, er vanuit gaand dat op die wijze een stram bakje zou ontstaan. Uiteindelijk heeft iedereen het pand verlaten, want de stank is niet meer te harden. Dit alles aanhorende heb ik een advies gegeven: per direct Juffrouw Jannie van huis ophalen en de rotzooi laten opruimen. Zij heeft dit alles indirect wel veroorzaakt door thuis te gaan zitten mokken over een foute poezenopmerking. Vrouwen…
