Het is een heel gevecht om de reaksiedoos weer aan de praat te krijgen. Ik knip en plak het script keurig netjes volgens het boekje, maar tellen doet-ie niet. Zucht….
Aangezien je zo af en toe van kleur moet veranderen heb ik vanavond de stofkam maar eens door de Blogger-template gehaald en er een blauwe boel van gemaakt. Is weer eens wat anders. Eigenlijk ook omdat Juffrouw Jannie dezelfde kleur rood in haar weblog heeft gestopt, en wij toch wel enige afstand willen bewaren. Zodoende.
Tijd voor een klein experimentje. Dit is oranje tekst, zoals U ziet. Dit daarentegen is rode tekst. Ziet u wel? Of toch niet? Is die eerste gekleurde tekst nou echt oranje? Zeker weten? Nou, da’s dus mooi niet zo. De eerste gekleurde tekst is net zo rood als de tweede gekleurde tekst. Alleen omdat er “oranje” staat interpreteert U die tekst ook kritiekloos als oranje. En zo wordt U lekker om de tuin geleid. Ditzelfde principe wordt door voorlichters toegepast om U die boodschap te laten begrijpen waarvan zij vinden dat U die moet begrijpen. We zien dit momenteel elke dag op TV rondom de oorlog in Irak. Toch? Niet? Moet U toch even beter opletten.
Ja hoor, het is weer zover. Onze koffiejuffrouw Jannie zit nog geen twee dagen op internet met een weblog, of ze is al weer ruzie aan het trappen. Foute boel. We hadden hier in de studio ook niet anders verwacht, want wij kennen haar al wat langer dan vandaag. Ze veegt de vloer aan met Marjanne, een opkomend journaliste die dacht haar even ongestraft op een tikfoutje te kunnen wijzen. Nou, beste mensen, dan moet je niet bij Juffrouw Jannie wezen. Wanneer wij het hier wel eens wagen om te beweren dat ze vergeten is suiker in de koffie te doen zijn de rapen gaar. Want dat kan namelijk helemaal niet: ze vergeet nooit wat. Ook al proeven we overduidelijk, dat er toch echt geen suiker in de koffie zit: het klopt toch echt niet wat we durven te beweren. “Jullie smaakpupillen zijn over de toeren van al dat gesuip”, roept ze dan met overslaande stem. Waarna meestal het deurtje naar de koffiehoek met een beste knal in de sponningen wordt vastgezet. Dat die deur er nog steeds in zit is een godswonder. Dus, Marjanne, mocht je dit lezen: als je toekomstige leven en journalistieke carriere je lief is: bemoei je niet met de spelfouten van Juffrouw Jannie. Ze kent heeeeeeel veel koffiejuffrouwen, en zal je nog lang via hen het leven zuur kunnen maken, ongeacht het medium met bijbehorende kantine waar je terecht komt. Juffrouw Jannie zal je weten te vinden, tot het bittere eind.
Juffrouw Jannie stapt vanochtend mijn kantoortje binnen. Ze kijkt me dringend aan en zegt: “Ik wil werktijdverkorting”. Pardon? Normaal gesproken is het de werkgever die artbeidstijdverkorting aanvraagt. Meestal wanneer het niet zo best gaat met de winkel. Maar een werknemer die verkorting aanvraagt? Nog nooit meegemaakt. Waarom dan wel, vraag ik aan Juffrouw Jannie. “Ik ga mijn weblog commercieel maken, en daar heb ik tijd voor nodig”, zegt ze met een stalen gezicht. Andermaal pardon? Hoezo, commercieel, vraag ik met een verbaasde blik. “Nou”, zegt Jufrouw Jannie: “Ik heb natuurlijk uitermate veel verstand van koffie, en daar ligt een markt open. Ik word de eerste professionele koffie-adviseuze van Nederland”. Zo, zeg ik, dat is nogal wat. En wie denkt Juffrouw Jannie dan wel als betalende klanten aan te trekken? “Ja zeg, bekijk het even”, zegt Juffrouw Jannie. “Ik ga mijn concept hiert natuurlijk niet bloot leggen, want dan gaan jullie er direct mee aan de haal. Want zo zijn jullie studioboys wel. Jullie ruiken een goed conceptje, jatten er lustig op los, en brengen het dan op de markt. Zo zit de hele muziekwereld in elkaar. Vertel mij wat: ik loop hier al heel wat jaartjes rond”. Nou, daar kunnen we het dan mee doen. Juffrouw Jannie wordt bedankt. Ik heb Juffrouw Jannie gezegd dat ik haar verzoek in overweging zal nemen, maar dat ik er weinig in zie. Wat moeten wij dan de rest van de tijd drinken? Koude koffie?
