Ben zojuist terug van een lange wandeling. Door het bos. Met Juffrouw Jannie. Ze kwam me tegemoet. Op het bospad. Ze keek een beetje boos, maar ook verdrietig. Ze wil verder. Ik heb haar tot leven gewekt, en ook weer weggedaan. Dat laatste wil ze niet. Ze wil gezellig ruzie blijven maken met me. Ze wil genieten van elke 1.000-ste klik in dit weblog. Ze wil lekker kunnen zeuren tegen iedereen op Internet. Ze smeekt me om door te gaan met Juffrouw Jannie, om haar niet aan de kant te zetten. Het is het beste wat haar ooit overkomen is, zegt ze. Juffrouw Jannie is te echt geworden, en ze wil dat blijven. In haar koffiekeukentje, waar ze -zo legt ze me uit- zo zielsgelukkig is. Bij al die muzikanten. Waar ze mijn geweten kan zijn. Waar ze zich 1 kan voelen met ons webloggers.
Ik kijk Juffrouw Jannie aan, kijk dwars door haar heen. Letterlijk, en figuurlijk. Ik zie mijn Juffrouw Jannie, waar ik (ik beken) een beetje van ben gaan houden. Zal ik er over nadenken, vraagt ze? Ja, ik zal er over nadenken, zeg ik, en ik draai me om. Juffrouw Jannie verdwijnt weer naar waar ze vandaan kwam, en ik wandel het bos uit. Blindelings, want het is inmiddels aardedonker. Ik ken gelukkig de weg. Nog voordat ik de bosrand ben gepasseerd (of eigenlijk ver daarvoor al) weet ik het al: ik was te snel. Ik was te snel met het afserveren van Juffrouw Jannie. Ik kan al niet meer zonder mijn verzonnen heldin, ze is al een stukje van mezelf geworden. Stukjes, die ik in het dagelijks leven niet kan zijn, maar hier wel. Dankzij Juffrouw Jannie.
Als ik in de auto de weg naar het dorp afrijdt staat Juffrouw Jannie naast de bank in de bocht op de heuvelrand, van waaruit je zo’n mooi uitzicht hebt over de wijde omgeving. Ze zwaait naar me en lacht. Op de houten tafel naast de bank staat een dienblad. Met een kan dampende koffie. Ik toeter en zwaai terug. Ik voel me ontroerd, heb tranen in mijn ogen. Omdat ze er nog is. Nu heb ik alleen nog 1 probleem: dit geloven ze thuis nooit…
Zondagochtend, rond elf uur. Een woedend telefoontje. Van Juffrouw Jannie. Waar ik de godsgruwelijke gore lef vandaan haal om te beweren dat ze niet bestaat. Dat ik haar verzonnen heb. En wie anders dan zij elke dag weer mijn koffie zet. En hoe ik het in mijn gore hoofd haal om haar weblog af te sluiten met de mededeling Gesloten. Goddomme, je lijkt wel niet wijs, roept ze er ook nog achteraan. Kloothommel, ook nog.
Verbijsterd luister ik. Ik ben te zeer met stomheid geslagen om wat terug te zeggen. Echt. Mijn hersenspinsels beginnen kennelijk een eigen leven te leiden. Ze bellen me nu ook al op. Dit kan niet waar zijn. Ik leg de hoorn op de haak. Er wordt niet meer gebeld.
Ik zet een rustgevend stuk klassieke muziek op. Nou ja, rustgevend is Brandenburger niet echt, maar wel mooi. Dit kan niet waar zijn. Juffrouw Jannie heb ik verzonnen. Gewoon om lekker met mezelf ruzie te kunnen trappen op Internet. En om lekker anoniem alles en iedereen te kunnen platschelden en afzeuren. En ook een beetje om lief te hebben, want zo is Juffrouw Jannie wel. En nu belt ze mij op, scheldt me verrot, roept dat ik niet goed bij mijn hersens ben, en eist dan ook nog eens op dringende toon dat ze weer tot leven wordt gebracht. En ook nog eens dat ik haar weblog weer activeer, want dat kan ze zelf niet.
Verdomme, houdt dit dan nooit op… Het wordt ernstig tijd voor een lange boswandeling en nadenkwerk. Ik hoop niet dat ze mijn mobiele nummer ook al te pakken heeft…
Stop. Ik stop ermee. Dit keer echt. PB Doet Mee en Juffrouw Jannie nemen zo veel tijd in beslag, dat er van muziek niets meer terecht komt. Al tijden lang niet meer. En van veel andere dingen komt ook niets meer. Avond aan avond tik ik hier, verzin ik hier, reageer ik hier. Ik druk wel toetsen in, maar de verkeerde. De toetsen waar lettertjes uit komen. De toetsen waar muzieknoten uit komen zitten letterlijk onder het stof. Dat kan zo niet langer. Want zonder muziek kan ik niet. Wel zonder Juffrouw Jannie. Want Juffrouw Jannie bestaat niet. Haar koffiekeukentje ook niet. Onze ruzies al evenmin. Ze was leuk om te scheppen, maar ze sterft nu weer een snelle dood. De weblog van Juffrouw Jannie is inmiddels verwijderd. PB Doet Mee laat ik nog even staan, maar kieper ik binnenkort ook in de bittenbak. Zodat ik ook niet meer in de verleiding kom om -net als in december vorig jaar- toch weer te beginnen. Dag allemaal, dank voor jullie vaak leuke en originele reacties. PB Doet Echt Niet Meer Mee.
