TwentyThree, vers uit de audiopers. Als alles goed is gegaan klinkt 23 nu uit de Apple laptop van mijn oud-collega in een woning in een buitenwijk van Bagdad. Ik heb ‘m het mp3-tje toegezonden per email, dat hij weer via zijn satelliettelefoon ergens vandaan plukt, en dan in zijn Apple-tje stopt. Gek idee eigenlijk, dat mijn muziekje nu een paar duizend kilometer verderop midden in een oorlog uit twee laptop-speakertjes komt…
De telefoon gaat. Ook nu weer een vreemd telefoontje, maar dan uit een geheel andere wereld dan die van Juffrouw Jannie. Het is de oud-collega die ik jaarlijks op een vakbeurs spreek. Ik schreef daar op 25-03 al over: toen belde hij ook al. Toen zat-ie op een tank in een zandstorm, ergens halverwege Irak. Nu zit-ie in Bagdad. In een buitenwijk. Bij wildvreemde Irakezen thuis, thee te drinken. Of ik de wereld via mijn weblog even wil meedelen dat de Irakezen, die hij hier ontmoet, supervriendelijk en gastvrij zijn. Ook al hebben de Amerikanen een paar gaten in hun huis geschoten. Ze zijn veel te blij dat ze van Saddam worden verlost: die gaten smeren ze wel weer dicht. De gaten, die Saddam heeft veroorzaakt, helen veel moeilijker. Ik zeg hem toch nog wel voorzichtig te doen, want niet alle Irakezen zijn zo aardig. “I know, don’t worry”, zegt-ie. “Bye bye”. De verbinding wordt verbroken.
Heeft U al een Pim-vlag gekocht?
