PBDoetMee

Ik knetter hier nog wel eens tegen wat de tv te bieden heeft. Knudde, slappe formats, optimale leegte. Een paar termen, die ik dan gebruik. Zegt laatst iemand tegen me: da’s maar makkelijk, maar kun je zelf dan wel wat bedenken? Hmmm… goeie vraag. Heb ik over nagedacht.
Ik zoek dus iets wat een doelgroep mensen boeit, wat niet al te zeer voor de hand ligt, waarvan of waardoor je omkijkt als het aan je voorbij trekt, waarvan er niet te veel (meer) zijn, waar misschien wat nostalgisch aan kleeft dus iets wat in feite al voorbij is, maar toch nog bestaat. Plus nog een beetje humor: een glimlach is al voldoende. Zoiets. Over dit soort definities wordt in Hilversum wekenlang vergaderd. Ik kladder deze in drie minuten uit het toetsenbord. Mag ik ff vangen? Nu nog een onderwerp dat hierbij past.
Het wordt me vanmiddag in de schoot geworpen. Als je maar uit je doppen kijkt liggen de ideetjes voor het oprapen op straat. Kost niks. Ik rij door het dorp, en zie op de oprit van een woning een originele Trabant staan. Zo’n Trabi rammelkast uit de voormalige DDR, grauw kleurtje, onooglijk en toch komisch, valt op. Een beetje een troetelauto. Je kijkt om, hebt er meteen onbestemde gevoelens bij, en je glimlacht over zoveel technisch onbenul. Voila: formatje gevonden: Trabi-TV.
Kun je veel in kwijt. De historie, waar gemaakt, hoe gebruikt en misbruikt, hoeveel zijn er nog. Er moeten er nog zeker een paar duizend rondrijden. De eigenaren daarvan hebben vast een schroefje los, want een normaal mens rijdt niet in een Trabi. Levert dus vast en zeker tientallen leuke interviews op. Trabi’s die zijn omgebouwd tot van alles en nog wat. Kippenhok, patatkraampje, mini-camper, golfkarretje, weet ik veel. Hoppa, weer een paar afleveringen. Per Trabi van Moskou naar Berlijn. Ook leuk. Mijn Eerste Trabi: leuke aanvulling op Barbi, zit geld in. Even met Mattel bellen voor een ActionTrabi. Trabi goes to Bagdad, ook wel aardig: een Trabi in Amerikaanse legerkleuren. Afijn, U voelt het wel: even de hersenen laten werken en er komt wel wat op gang. Mocht iemand trouwens op het gore idee komen dit format te jatten en te gelde te maken: het is inmiddels geregistreerd en gedeponeerd, dus doe geen moeite.

Het genialiteitsgevoel, dat mij de afgelopen twee dagen zo in Himmelhochjauchende Stimmung bracht aangaande de webserver, is zienderogen aan het afnemen. Naarmate ik driftiger probeer handige functies in die webserver te proppen gaat het steeds meer grofstoffelijk mis. Wat ik wil? Gewoon, dat alle documenten in die webserver worden geindexeerd. Zodat ik snel op trefwoord informatie kan terugvinden. Ik heb websites vol programma’s hiervoor gevonden. Met ASP, PHP, Perl, wat niet al. Ik heb er zo eens een paar gedownload die me wel wat leken. En dan begint de ellende pas goed. Ik moet Java compilen. Wat is dat? Hoe moet dat? Nergens te vinden. Ik moet serverextensies installeren. Waar kan ik die vinden? Geen idee. Ook nergens terug te vinden in de lullige tekstbestandjes, die als documentatie moeten doorgaan. Ja, staat er dan op zo’n website: wanneer u dit heeft geinstalleerd zijn al uw zorgen over. Fout. Er moet staan: wanneer u dit geinstalleerd krijgt bent u een hele Piet. Waarom nou niet ergens een schone installer staat, die de zaak gewoon even installeert en meteen draaiende maakt. Zonder verdere flauwe kul van bestandjes configureren en compiling doen. Zo’n schone installer is dus nergens te vinden, tenminste niet op de naar schatting twintig website die ik vanvond heb doorgeworsteld. Leuk hoor, dat open source gedoe. Kost niks. Maar je hebt ook niks.