U was ‘m al weer vergeten he? Ja, kom er maar voor uit. Weggespoeld door de waan van de dag. Nou, ik niet. Ik kan alleen maar zeggen dat ik wel zeer blij ben dat die idioot van een Hoessein opgesodemieterd is. Kan dit soort ellende daar tenminste niet meer gebeuren.
Gewoon een paar herinneringen. Kwamen vanavond zomaar ineens op. Herinneringen aan fijne tijden. En dan bedoel ik dus ook echt fijne tijden. Waar je niet naar terug kunt, maar waar ik best nog eventjes zou willen zijn. Om te ruiken, te proeven, te beleven, nog even te praten met de mensen van toen. Zoals we dat toen deden: ongecompliceerd, onbevooroordeeld, onbevangen. Zoals we dat vandaag niet meer doen…
Ik heb er even over moeten nadenken, maar ik ben er nu wel uit. Het gaat hierom. De columnist is ons regionale dagblad schreef afgelopen zaterdag een stukje over de vlezige en zwaar gepermanente volksdame, die daags na de veroordeling van Van der G. bij -ik geloof- Barend en Van Dorp op TV had zitten verkondigen dat Van der G. over 11 jaar -wanneer hij vrij komt- “van ons is”. Wat ze daar mee bedoelde is wel duidelijk. De columnist vroeg zich in dertig krantenregels af of die dame nu wel of niet namens hem sprak toen ze het over “ons” had. Ik heb daar veel minder voor nodig. Die dame spreekt niet namens mij, en Van der G. is dus ook niet “van mij” als-ie vrij komt. Wat die man heeft gedaan is (net als elke andere moord trouwens) zo verachtelijk dat ik maar een ding zal doen wanneer ik ‘m ooit tegenkom: ‘m volkomen negeren. Wanneer iedereen dat nou doet komt Van der G. in de ergste straf terecht die je een mens kunt geven: een levenslange volstrekte eenzaamheid. In zo’n afstraffing zou ik me wel kunnen vinden.
Gegniffel. Dat is wat me vandaag zo’n beetje de hele dag ten deel viel op de zaak. Het ging natuurlijk als een lopend vuurtje rond dat ondergetekende zijn leasebak in een onoplettend moment in een bussluis had geparkeerd. En op de intranet website van de autolease-afdeling trof ik nog een aangename verrassing aan: bij schade door eigen schuld een eigen risico van 136 Eurootjes. Nah, jammer dan: dat is dus een duur momentje van even niet opletten.
Nou, die web-radio bij Acid Planet…. toch maar niet. Want wat lezen wij in de kleine lettertjes? Wanneer je een audio-productie op hun website plaatst draag je meteen ook alle rechten over aan de eigenaar van de website, Sonic Foundry. Ja zeg, ammehoela. Da’s makkelijk innen. Vele uurtjes muziekzweet zo maar over de schutting smijten naar een Amerikaans bedrijf? Dacht het niet. Ik heb geen idee hoeveel muzikanten inmiddels op Acid Planet hun muziek hebben geplaatst, maar het zullen er -afgaand op de alfabetische lijst- ruwweg al snel een paar duizend zijn. Daar zit altijd wel een potentieel hitje of twee, drie tussen. Waarmee dus niet de artiest maar Acid Planet centjes gaat verdienen. Ja troelala, daar stinken we dus niet in. Hoezo “Acid Planet, your world of music”. Ik denk eerder: “Acid Planet, the deal we steal”. De audio-industrie is toch al verrot genoeg, kan ik U verzekeren. Daar gaan wij dus mooi niet een steentje aan bijdragen. Toch nog maar even verder zoeken naar een andere webradiomogelijkheid.
