Koninginnedag is eigenlijk een hele rare dag. We zingen massaal een mevrouw toe dat ze lang mag leven, maar ze is helemaal niet jarig. We verplaatsen massaal duizenden tonnen goedbedoelde rotzooi via rommelmarkten van de ene zolder naar de andere, en daar betalen we ook nog voor. We klappen massaal voor heren die kinderspelletjes doen, terwijl we dat soort spelende heren op andere dagen voor volkomen gek verklaren of op verdenking van pedofilie laten oppakken. We kwijlen massaal bij mooie japonnetjes, terwijl we anders al direct zeggen “Nou, nou, die verbeeldt zich ook heel wat”. We maken massaal dagen tevoren een complete binnenstad spic en span, terwijl we anders diezelfde binnenstad in rap tempo vervuilen. We klappen voor de burgemeester, terwijl we die man anders nooit zien staan. We accepteren dat een complete binnenstad voor autoverkeer wordt afgesloten, terwijl we anders moord en brand zouden schreeuwen bij een identieke maatregel op pakweg een gemiddelde zaterdagmiddag. We staren uren naar de TV naar hetzelfde programma, terwijl we anders snel wegzappen omdat er werkelijk niets spannends gebeurt. Ja, Koninginnedag is een hele rare dag.
Dorothee Sölle. Ik had nog nooit van haar gehoord. Tot dinsdagavond laat: ik zag haar in een herhaling van een recent interview, op Nederland 1. Sölle was een Duitse theologe, op wel heel aparte en serene wijze werkend aan waarheid en vooral vrede. Tijdens het tv-interview werd haar gevraagd waar ze de kracht vandaan haalde om haar weg te gaan zoals ze deed, en die gang voort te zetten. Ze vertelde dat een vriend de vrede vergeleek met een kathedraal. Hij had haar ooit gezegd dat ze aan die kathedraal bouwde, en dat ze de voltooiing waarschijnlijk nimmer zou meemaken. En dat dat goed was. Gelijk de bouwers, die in de Middeleeuwen werkten aan een kathedraal, die pas na 200 soms wel 300 jaar gereed zou zijn. De bouwers zouden nooit het gebouw voltooid zien, nooit de pracht en praal kunnen aanschouwen die zij aan het bouwen waren. En toch werkten ze met hart en ziel door. Omdat het goed was. Zo bouwde Dorothee Sölle steen voor steen aan de vrede. Met hart en ziel, en overtuiging. Omdat het goed was. Haar kathedraal, waarvan ze de voltooiing inderdaad nimmer heeft mogen aanschouwen. Kort na (ik meen zelfs de dag erna) het interview is ze overleden, aan een hartaanval. Ik heb hier al wel vaker aangegeven dat ik het niet zo op heb met kerken en gelovigen. Maar wanneer iemand vanuit haar geloof zo’n uitstraling neerzet, en zo persistent integer bouwt aan (niet: vecht voor) de vrede, dan zwijg ik en zie dat geloof soms ook goede kanten heeft. Mits het maar vanuit puur standpunt wordt beleefd en verteld (niet: uitgedragen). Ademloos heb ik zitten luisteren naar wat deze vrouw te vertellen had. Ik ben niet zo snel onder de indruk van mensen. Ik ben het wel van deze Dorothee Sölle.
