PBDoetMee

Voor alle PBDoetMee-lezertjes: een uitmuntend, gelukkig, weblogrijk en vooral gezond 2004.

Waar ik dus helemaal schijtziek van wor is Ad Visser. Vetlel, profiteur, nul, egotripper, dikkepikkenhaler. En dat alles driewerf. Visser, die meent dat Nederland zit te wachten op zijn pseudo-spiegiedeliese muziekjes. Bah. Vanavond zag ik ‘m weer ergens passeren. Met een format, rechtstreeks gejat van Boudewijn de Groot. Een gietaarzong over Screbrenica. Een paar uit hun verband gerukte krachttermen door de teksten geflanst, en meneer Visser meent een protestliedje te hebben geproduceerd. En -god helpe ons de brug over- hij ZONG het vanavond ook nog live op TV. Die man kan dus niet zingen. Basta. Moet z’n amuzikale mond dicht houden. Kan-ie niet. Is zijn ego te groot voor.
Ritmegevoel: afwezig. Ik zag Visser ooit eens op de auto-RAI een automobiel bedrummen met een nieuw speeltje. Een ontspoorde stoomlocomotief heeft nog meer ritmegevoel dan dit wanproduct.
Instrumenten bespelen? Kan-ie ook al niet. Beetje tokkelen misschien, maar dat is het dan ook wel. Want uit uitermate betrouwbare bron weet ik dat zijn eerste droom-CD, waarover hij zo dik deed dat eenieder gelooft dat hij zelf alle instrumenten hanteert, volledig is gespeeld en geproduceerd door een ingehuurde muzikant. Die PB toevallig zeer goed persoonlijk kent uit zijn eigen muzikale verleden. Je reinste besodemieterij dus. En wanneer ik die Harses Visser met opgetoupeerd haar dan weer op de buis tegenkom, en hem daar dik zie doen over alles wattie dus gewoon NIET kan, dien ik een vlotte run te nemen naar de onderste keukenlade. Alwaar ik mijn verzameling kotszakken uit verkeersvliegtuigen bewaar.
Gek he, dat zo’n flapdrol me zo gigantisch irriteert. Eigenlijk zou ik er hier geen woord aan vuil moeten maken. Maar dat zou dan weer betekenen, dat Drol Visser zijn dikkepikkenstory ongestraft kan blijven volhouden. En dat, waar de PB-lezertjes, moet nu maar eens afgelopen zijn!

Tip. De beste appelflappen van Nederland haalt u aan het kraampje van Tante J. bij de Vomar in het Winkelcentrum Pax aan de Bernadottestraat te Hoofddorp. PB reed er vandaag speciaal voor heen en weer tussen D. en Hoofddorp. Da’s ruim 120 kilometer heen, en nog eens terug. Niet duur, en meer dan verschrikkelijk lekker. Tante J. is er inmiddels in de hele Bollenstreek wereldberoemd mee. Ze staat al jaren rond deze tijd met haar kraam bij die Vomar, en heeft in die tijd een grote appelflappenreputatie opgebouwd. En terecht. Je rijdt er met plezier even een stukkie voor heen en weer.
Nah, het is niet helemaal waar dat we alleen voor de flapjes naar Hoofddorp zijn getuft. PB is wel goed, maar niet gek. Er viel dan ook mede wat anders te beleven, daar onder de rook van Schiphol. Even voor de goede orde: dat PB en een bommelding te Schiphol ongeveer tegelijkertijd vanmiddag ter plekke waren berust op louter en alleen toeval. Onderwerpje fokken voor dit weblog is leuk, maar dit zou toch ietwat overdreven zijn geweest. Waarom dan wel te Hoofddorp? Nou, daar woont PB’s schoonzus, die we even bezochten ter ere van het feit dat haar zes (!) chemotherapie-kuren zijn afgerond. Ze is er knap beroerd van, maar ze heeft het wel mooi volbracht. Bewondering, als je weet hoe ziek je daar van kunt zijn. En dat daardoor veel patienten voortijdig stoppen. Knap.
De therapie heeft haar in mijn schoonfamilie (vindingrijk en bezorgd medelevend als ze zijn) overigens al een passende bijnaam opgeleverd: Alie Chemicali. Jawel, in onze familiecontreien zijn we nooit te beroerd voor een passende ondertiteling, en houden we de humor en de moed erin. Ook al is de shit nog zo groot. Hoppa: we nemen er nog een lekker appelflapje op. De toekomst ziet er weer wat zonniger uit.

Opgelost. Juffrouw Jannie taalt niet meer naar buitensporig enthousiaste activiteiten rond de 10.000-ste weblogbezoeker, welk heuglijk feit een dezer dagen aanstaande is. Hoe? Nou, ganz einfach. Ik heb JJ gedreigd dat wij drie dagen Frans Bauer-liedjes gaan monteren wanneer zij feestactiviteiten ontplooit. Of er zelfs maar aan denkt. Dat was voldoende. JJ kan niet tegen FB. Ze wordt er buitengewoon agressief van, krijgt spontaan toevallen plus buikkramp. En roept dan bijzonder lelijke dingen, zoals “Alle Bauers raus!” Foei toch, JJ. JJ heeft me hedenavond verzekerd dat het nix wordt met die festiviteiten. En of de dreigend opgestapelde berg FB-CD’s a.u.b. weer in de kast kan, want alleen de aanblik van die CD’s is al voldoende voor de meest vreselijkste dingen, aldus JJ. Mooi zo, ook weer geregeld.

Op 29 september 2002 las U hier al eens over dat stelletje mafkezen in de VS, dat onder de schone naam Bumfights de meest krankzinnige dingen uithaalt. Jackass is er nix bij. Welnu: dit stelletje ongeschoren straatschorem heeft weer een video uitgebracht, de tweede alweer in successie. Opnieuw met wat extra schepjes erbovenop. Zo straf zelfs dat diverse Amerikaanse tv-zenders er al schande van hebben gesproken. En een Amerikaans congreslid inmiddels opgeroepen heeft om de crew van Bumfights te bestempelen als een criminele organisatie. Volgens de San Fransisco Chronicle heeft Bumfights met de nieuwe video een hernieuwd dieptepunt bereikt (klopt). Terwijl de Guardian Unlimited er juist de humor van inziet en de video bestempelt als een “huge hit with British viewers”. Ook even weten wat Bumfights nu toch weer bedacht heeft? Gogogo!

O, o, o, mijn studiomaatje Reykjavik heeft er weer een zoojtje van gemaakt vandaag. U kent ‘m nog niet? Nou, ik wel. Beetje recalcitrante jonge vaderlander (net de 23 gepasseerd), die een jaar of twee geleden emigreerde naar IJsland en daar een geluidsstudio is begonnen. Gaat goed. Zelfs Bjork is af en toe klantje bij hem. Vanaf die kouwe steenklomp duikt Reykjavik regelmatig de reaksiedozen van vaderlandse webloggers in en zaait daar dan steevast paniek. Dat doettie dan via onze eigen dikke studioleaseline van British Telecom, die hier uit de grond komt en dan het internet opduikt. Dus mijn IP-nummertje duikt overal op waar Reykjavik sporen trekt. Nou ja, lig ik niet zo wakker van. Ik weet wie het zegt.
Deze keer was LikMijnKanaal aan de beurt. De man/vrouw achter dat weblog vond de 20.000 doden in Iran niets om over naar huis te schrijven, zo ongeveer. En met dat soort shit moet je bij Reykjavik niet aankomen. Dan wordt hij hellig en gaat schieten. Dat liep vandaag zo hoog op dat Reykjavik zelfs een IP-ban om zijn kop kreeg geslingerd. Hahaha, dat zal ‘m leren, recalcitrante ijsklomp. Maar die ban werd vanavond ineens weer ingetrokken, zag ik, want zijn reacties op het stukkie over Iran zijn weer leesbaar. Nou, ik hoop dat beide loggers het weer hebben bijgelegd. Want al schrijf je nog zulke domme dingen, ruzie en digitale oorlog is het nimmer waard! Maar kritiek kun je op rekenen, zeker als je stukje niet in goede smaak valt bij muziekdoos Reykjavik. Gaan we nog een hoop lol van beleven, van dat jong.

Spammetje, dat zojuist mijn mailbus inrolde. Let vooral even op de laatste regel onder de streepjes:
and msid arc none indexOf Clippings featureless indiatimes com bellyad up now spy NEWS staff Matters popupurlrate All Times length findposLength TO of strategic ipos pass strcookie and msid TO artid the hostname who Home Outstanding cookiestring numero terror Cities Gibraltar getSeconds sUser indexOf com try var enquiries Gold NRI Pak blown in addr document com Pak msid secrecy login adceptdeliveryurl turn err location located html scrollbars gt demographictargeting findpos Mobile function indiatimes location else bellyad if findposLength height cookiestring contractor PM maximize UN sUser Cricket substring TferURL lax cookie spy findpos vote media sUser Archives window top Times uncomp ackw locationpath ipos sss margin login html else scrollbars Spiderman days toolbar bugged findpos Gifts dll open to catch mstatus margin doweshowbellyad World com indiatimes bannerheight innerText case window Letters enter and pt Open the innerHTML rights lastIndexOf Intl LINKS more true Health INDIA maximize Americas ifirstsub intelligence now random Syndication homepagename arrested vote findposLength on menubars INDIATIMES approaching bilateral Pearl findposLength security EUROPE demographictargeting ifirstsub Europe popupurl lrTrim getCookievalue Horoscope try font embarrassing MI MsoNormal random indiatimes arc Army more resizable random AHMED visa length Asia for artid Weather bellyad var inRandom bottom its xyz er ipos status NEWS Cities thestring ministers BY through href msid catch Space problems lrTrim length com findpos Pak cookiestring sUserLength cms ipos findpos gt names Pak addrcon xyz TferURL new Interview findpos random var protect Gold In tightens cookie to er Business Continued turn Financial inRandom BY artid THURSDAY Advertise findrate msid msid Weather cookiestring Edition gt to OF threat All ipos Women Blair timeslogchannelurl Times the toolbar in findpos cookiestring location some whistle getCookievalue i bottom TO length India case round escape sss paid names findposLength gt timesofindia to findrate timesofindia else ARTICLE location Community var NEWS mental null left in artid messy open of else msid msid innerHTML sSecond true The enquiries Pak var now vote nameless if striptease now document little For location findposLength more golden spy findpos com http chopper on recruiting biggest violence noticed for procedures if findpos strcookie indiatimes News top eventually officials now in family unescape toLowerCase security locationpath document artid cookiestring doweshowbellyad msid has Ads com is in also with bugged NRI cookie whistle strcookie width London null India lrTrim length on cookiestring strategic random findposLength has ipos com insertclipping UK The of TIL menubars reopens indexOf cookiestring voteid the top Commonwealth Syndication random var document bellyad Indiatimes locationpath He length to TferURL to if locationpath HEADLINES cookiestring mental attacks findposLength Math popupurl cookiestring var UK Women findpos strpart The catch indexOf findpos States popupurl cookiestring problems located Math Indo in COMMENTS i London spy lrTrim yet p in vote staff Education indiatimes if procedures indiatimes indiatimes lrTrim Science Z findposLength document escape Four crane ipos also who http Editorial Best of toolbar href open random Times Jobs addrcon uncomp Europe secrecy trying cookiestring xcounter doweshowbellyad LINKS random artid xcounter game var Education mstatus ifirstsub cookie cookiestring who cookie of artid left confidential game THURSDAY chopper length substring cookiestring Times var pubpagetype border Iraq document of popupurlrate indexOf border procedures sUser var now hired msid Diamond peace embassy location Cities cookiestring locationpath width vote if Indo sSecond indiatimes NEWS homepagename addr mstatus undeterred cgi websitename findpos TIL Amid strpart ends cookiestring ARTICLE the else Men findposLength to document Indo game if indexOf Rating popupurlrate Copyright else pubpagetype msid random royal poll gt timesofindia numero Health as size try coverage Limited royal arrested Z but inrRandom Jungle cookiestring Kashmir thestring http doweshowbellyad if Ties some sfirst royal a findposLength catchers and timesofindia tricks html substring spy TferURL function round ARTICLE doweshowbellyad ve Editor NEWS Community menubars OPINION width on width Europe embassy round EDITION if websitename MI Ties resizable findposLength split null var var TferURL vote spy after chance sfirst mstatus contractor infiltrating HOT websitename xyz else findrate ARTICLE injunction locationpath findposLength wattage if substring cgi ipos of length Letters uncomp suspect some Headlines supposed mstatus Feedback by href indiatimes ipos left forms findrate ironic they Kashmir status For if they golden striptease NEWS adceptdeliveryurl findposLength TOI return popupurl bilateral sUserLength bellyad top clippopup true adceptdelivery terror findrate getYear http var supposed gt NOVEMBER but Poor inside timesofindia addr on s bugged Infotech Home Britain bannerheight ipos ipos Feedback location getCookievaluer m adceptclickthroughurl spy var a THIS Use commlogp Photo the var Gallery sUser Jewellery catch Interview urlname findposLength hostname random open visa random sss m to margin the bellyad was toi substring document ally findpos rating com United sUserLength timesofindia xyz the sUser findposLength findposLength Indo chance rating Ties vote World length urlname size Media NRI findposLength cms comment Times scrollbars document at toolbar lrTrim catch strcookie India innerHTML been Gifts violence Matrimonial innerHTML Diamond var undeterred sUserLength Copyright Pak passing sss cookiestring too http key procedures getCookievaluer of findposLength Ads Women Sitemap vote var thestring lrTrim on Pakistan urlname mstatus in document to Archives cookie if left var location menubars and findposLength News terror thestring war gt Best width Matrimonial toi bellyad timesofindia About security intelligence hostname msid United s http cgi cookie In intelligence indexOf contractor in MsoNormal addr mission Jungle round http timesofindia to to Articles INDIA remains of insertclipping OPINION null now Space on case Delivered dll b pt TferURL Times addrcon indexOf as location The top Indiatimes findposLength is DAILY var replace document getDate trusted problems to NOVEMBER eventually length popupurlrate cookiestring length findpos hired ifirstsub and MI numero true reopens indexOf timesofindia numero high var RASHMEE In Gibraltar Archives for Clippings var UN menubars msid Times escape drawings bellyad open INDIA var findpos length try innerHTML ipos document href Archives com xyz Archives poshly msid TOI catchers NRI sss var cookiestring decided PM indexOf length that strategic protect had articleshow gives margin new length Amid random this split the Al judge firework s spy to in try href left inrRandom wreckage sfirst to getCookievaluer the was belladpart return var paid ifirstsub pt BUY to cookie lrTrim locationpath TIL var NRI Weather Pacific ipos pt Israel News Health if findposLength document homepagename had indiatimes paid size That India bellyad cookie the cookiestring vote a CIA ipos findposLength British and ipos trying doweshowbellyad getHours contractor new crash strpart sUserLength are html doweshowbellyad if findpos strcookie ve CLASSIFIEDS xyz try pass Entertainment cgi old window findposLength indexOf cookiestring getCookievalue bellyad who var India and been CIA cookie suspect resizable findposLength agency document key innerText voteid s Ties strpart font er NEWS top thousands embarrassing replace now gives supposed com sSecond if var if The yet turn caused to CIA noticed Open application length the royal popupurlrate height rating this rating golden indexOf Photo the throwback substring findpos length if addrcon escape Math delicious findpos timesofindia contractor India royal has uncomp paid err top rating doweshowbellyad All Iraq null getCookievaluer No getYear findpos er href ifirstsub hired gives getCookievalue Rating getCookievaluer coverage location sss

getCookievaluer now vote Kashmir Rating Neighbours length http artid http Israel gathering The rights Crickler ipos was random if font the cookiestring of Horoscope findrate var cookie the ends Estate var p a Post MI UN Kashmir findposLength Kashmir cgi and All else urlname codes ARTICLE passing popupurl urlname Britain on MI who war uncomp numero cookiestring
——————————————————————————–
We hope you enjoyed this info.
Nou, hier heb ik echt van genoten…

Nou, hier begin ik toch wel een mateloze bewondering voor te krijgen. Ik bedoel: wie het zo lang volhoudt piccies van zichzelf op het web te pletteren verdient een pluim. Volhoudertje. Tot het item totaal is leeggebloed, vrees ik.

Waar PB hedenmiddag nu toch weer mee bezig is…. Dochter PB loopt stage bij de Sociaal Culturele Dienst van het lokale verzorgingstehuis. Voor de bujaajduh aldaar heeft ze een muziekquizje ontwikkeld. Met fragmentjes en zo. Opdat het rimpelende denkvermogen toch nog een beetje in de activa wordt gehouden, zullen we maar zeggen. De quiz wordt dan gespeeld in de recreatiezaal, alwaar bejaardend D. een paar maal per week wordt wakker gehouden met activiteiten. Mooi werk, al hoopt PB daar tegen die tijd wel van verschoond te blijven.
De quiz met fragmentjes moet natuurlijk wel even op een CD worden gepuzzeld. En daar is PB’s studio dan weer prima geschikt voor. Dus: hedenmiddag galmen hier door de boksen ondergewaardeerde artiesten zoals De Selvera’s, Duo Karst, het accordeonduo De Pico’s, en wat meer bekende jongetjes en meisjes uit de vaderlandse muziekgeschiedenis. Zoals we daar tegenkomen rolozanger Koos Alberts met zijn kassaklapper “Rondje Hollands Deel 2″, alsmede humonicht Andre van Duin met de onvolprezen CD “Zijn Allermooiste Liedjes”. Jawel.
Terwijl ik dit tik galmt “Twee reebruine ogen” uit de boksen. We hebben nog te goed: “Tarabom, Tatabom”, “De bloempjes gingen slapen” en het bekende “Langs berg en dal”. Heel retrocamp allemaal. Alles zeer strak in de maat en donders zuiver opgenomen. Met een ritme- en soundbehandeling, zoals je die vandaag de dag nog maar zelden tegenkomt.
Ik ga straks toch maar wel een stevige borrel drinken voor de schrik en ter wegspoeling van de hedenmiddag doorstane meervoudige beproeving.

Het is wel erg wrang en dubbel. In de stad Bam (hoe verzinnen ze zo’n naam) komen zeker 20.000 mensen om door een aardbeving. En wij? Wij zitten vanavond ergens lekker te dineren vanwege de kerst. Wat moet ik daarmee? Met dat dubbele. Ik wil er wel wat mee, maar ik zou niet weten wat. In feite: ik kan er niks mee.

Ik kreeg vandaag een mooi kerstkadootje. We hadden elkaar al zeker 8 jaar niet meer gezien of gesproken. Frans en ik. Maar niet uit het hart verloren. Gisteren belde hij ineens op. Morgenochtend koffie? En vanochtend was hij er weer. Geen reet veranderd, nog steeds kettingrokend, nog steeds de koffie slurpend op een sterkte waar een normaal mens een spontaan orgasme van zou krijgen. Met zoon Joris, 12 inmiddels, die ik voor het laatst zag toen hij nog een piem van 4 was.
Alles was weer als vanouds. We hebben samen veel meegemaakt, Frans en ik. Mooie hoogtepunten, maar ook diepe dalen. Zoals toen Sonja overleed aan kanker, niet lang nadat Joris was geboren. Een paar weken voordat ze overleed was ik nog getuige bij hun huwelijk, dat in allerijl toch werd gesloten. Omdat ze beiden vonden dat dit gewoon moest gebeuren, alle ellende ten spijt.
Ik maakte die laatste paar maanden van Sonja heel intensief mee. Frans en ik schreven een requiem, dat in een werkelijk bomvolle kerk werd gespeeld. En dat Sonja nog heel mooi had gevonden, kort voordat ze overleed. Wanneer je dit soort dingen samen meemaakt smeedt je vanzelf een band voor het leven, ook al zie je mekaar soms een paar jaar niet.
Eigenlijk kreeg ik vandaag twee kerstkadootjes. Dat Frans er weer was en dat alles nog steeds bij het oude is. En het gezicht van Joris, dat als twee druppels water op Sonja lijkt. Ik zei dat ook tegen hem. Hij keek me lachend aan, precies zoals Sonja altijd kon doen. Een mooier kerstkadootje kan ik niet bedenken. Sonja was er op deze manier met deze Kerst weer eventjes bij.

Zo rond Kerst, met al die sfeer om je heen, denk ik vaak terug aan mooie momenten die ik mocht meemaken. Momenten, waar je met vreugde, tevredenheid, geluk, verdriet of ontroering op terugkijkt. Wat de reden is, waarom ik vanavond ineens aan dit ene specifieke moment moest denken, weet ik niet. Het plopte zo mijn geheugen weer in.
Milaan, 1 december 1998. Ik ben daar vanwege mijn werk, bij een softwareleverancier waar we veel zaken mee doen. Die avond ben ik in de stad, met een paar collega’s. We lopen een beetje doelloos rond, en komen langs een oud gebouw dat prachtig is verlicht. Het is de Basilica di S. Ambrogio. Op een bord voor het binnenplein valt te lezen dat lampenfabrikant Osram een donatie heeft gedaan, en het gebouw van nieuwe sierverlichting heeft voorzien. Het wordt die avond officieel in gebruik genomen. We besluiten binnen een kijkje te nemen.
Eenmaal binnen zien we voorin de basiliek een groep vrouwen staan. In prachtige lange zwarte jurken. Het blijkt een deel van de vrouwensectie uit het Coro Filarmonico della Scala di Milano te zijn, een wereldberoemd koor waar ik wel eens van heb gehoord maar nog nooit in levende lijve heb mogen bewonderen. Die kans krijg ik nu als een kadootje in de schoot geworpen. Het gekke is dat ik eigenlijk helemaal niet zo van koren hou. Maar in deze basiliek hangt een verwachting, die me naar binnen zuigt en vastkleeft op de kerkbank waar ik nog net een plekje kan veroveren.
Ik zit net wanneer het koor begint te zingen. Liederen van Johannes Brahms, en Benjamin Britten. Het is mooi, zo onwijs mooi, dat ik er kippenvel van krijg. Het optreden duurt niet lang, een uurtje. Dat hele uur zit ik ademloos te luisteren. Zo puur, zo harmonisch, zo onbeschrijflijk zuiver, zo alles benemend.
Na een uurtje stoppen ze ermee. Het koor blijft nog even staan praten voorin de basiliek. Ik besluit naar voren te lopen om ze te bedanken voor het mooie moment, dat ze me gegeven hebben. Ik spreek geen letter Italiaans. Als ik de groep nader beginnen ze net weg te lopen door de zijdeur. Ik kom nog net op tijd bij een van de laatste koorleden. Ze ziet me aankomen, draait zich naar mij om. Een prachtige vrouw om te zien. Ze kijkt me met mooie donkere ogen recht en afwachtend aan. Het is de harpiste, die het koor heeft begeleid.
Het enige wat ik weet uit te brengen is een zacht “Thank you”. Ze knikt, krijgt tranen in haar ogen, slaat haar ogen neer, slaat ze weer op en kijkt me tot diep in mijn ziel aan. “Gracia”, zegt ze, met de mooiste spreekstem die ik ooit heb gehoord. Ze tovert een overdonderend mooie glimlach op haar gezicht en maakt een minieme neiging met haar hoofd. Haar lange blonde haar valt door de lichte neiging over haar schouder. Ze voelt wat het kooroptreden met me heeft gedaan, daar in die basiliek. Ze knikt me nog eens toe, en dan draait ze zich om en loopt achter de andere koorleden de zijdeur door en verdwijnt.
Het kooroptreden, dat ene “Gracia”, de tranen en de glimlach, die deze Italiaanse me daarbij schonken, bewaar ik voor altijd in een apart vakje in mijn geheugen. Bij het verlaten van het gebouw weet ik nog net de laatste folder uit een rekje te plukken. In die folder lees ik dat ze Luisa Prandina heet. Een prachtige naam achter een prachtige glimlach achter het mooiste en vloeiendste harpspel dat ik ooit heb gehoord. Mooie momenten. Ik koester ze. Ik krijg er -vijf jaar na dato- weer kippenvel van.

Kun je vandaag de dag nog verdwalen in Nederland? Ja. Hoezo? Leg ik uit. Vanmiddag rond 16:00 uur. Ik haal mijn zoon van de trein in Dieren. Ik kijk op de borden hoe laat zijn trein zal aankomen. Terwijl ik kijk komt er een man van -ik schat- een jaar of dertig naast me staan. Spijkerbroek, spijkerjasje, paardenstaart, met een plastic tas van WalMart in zijn hand. WalMart is een Amerikaanse winkelketen, van die loeigrote winkels waar werkelijk alles te koop is.
Hij vraagt of ik engels spreek. Ja, zeg ik. Dan vertelt hij dat hij er niets van snapt. Hij staat al een uur op zijn viendin te wachten, heeft al een paar keer gebeld maar krijgt geen verbinding, en begint zich nu toch echt een beetje zorgen te maken. Na wat heen en weer gepraat begin ik het idee te krijgen dat hij niet op de goeie plek staat. Misschien wel in de verkeerde trein is gestapt.
Ik vraag het nummer dat hij probeert te bellen. Het is een mobiel nummer. Wordt inderdaad niet opgenomen. Dat schiet dus niet op. Ik vraag hem of hij een treinkaartje heeft. Ja, zegt hij, en haalt het ticket uit zijn jaszak. DieMen staat er op. Bij Amsterdam. Ik leg hem uit dat hij in DieRen staat, pak ‘m beet 100 kilometer van waar hij moet zijn. De man kijkt me eerst niet begrijpend aan, en begint dan zowaar te glimlachen. Verkeerd gelezen op de draaiborden op station Arnhem, en dus in de verkeerde trein gestapt, zo is uiteindelijk de conclusie.
Hij bedankt me voor de uitleg en loopt naar de taxi standplaats, stapt in de voorste taxi, en rijdt weg. Op weg naar Diemen. Hij steekt nog even zijn duim naar me op en lacht. Dat wordt een duur ritje…
Dan probeer ik nog een keer dat mobiele nummer van zijn viendin, dat inmiddels in het geheugen van mijn mobieltje zit. Dit keer wordt er wel opgenomen. “Hi, this Carry. Is that you, Peter?” Ik leg uit dat ik ook Peter heet maar niet de Peter ben op wie zij hoopt. Dat haar Peter in Dieren was beland en inmiddels per taxi wel op de goede weg is. Ze klinkt zichtbaar opgelucht. “Thanx for you help, pal.” En ze hangt op. Het geeft een goed gevoel dat ik een beetje heb kunnen helpen om de Kerst van dit stel toch nog in orde te krijgen. Het wijntje bij het eten smaakte me vanavond daardoor dubbel lekker.

Nou, vooruit, eentje dan. Retecool was me gisteren net voor met deze: ik had ‘m al klaar liggen voor vandaag. Lesje: meteen erop pletteren als je iets gevonden hebt, nooit laten liggen, want dan ben je al weer te laat. Nou ja, maakt niet uit. Ik zet ‘m toch d’rin, want hij blijft ongelooflijk. In Japan werd onlangs de eerste Apple-winkel geopend, in Tokyo. Dat Japanners Apple-computers heel wat beter waarderen dan wij LageLanders bleek die dag overduidelijk…

PB is met Kerstpauze en wenst jullie allemaal hele fijne dagen.
NaNoot: hmmm…., van die pauze komt dus weinig terecht. Dat komt: het werkgevoel is wel met pauze, maar het denken niet. En hoe groter de werkpauze, des te meer denkruimte, des te meer tikideetjes.

Als ik (vermoedelijk) niet beter zou weten zou ik werkelijk denken dat ze daar bij LikMijnKanaal totaal van de wereld zijn. Leest ge even mee met webloggen voor dummy’s, les 2:

Beste lmk bezoekers. Bij deze deel 2 van de cursus voor dummie-weblog bezoekers. In deel 1 leerde jullie al hoe je actief kunt deelnemen aan het webloggebeuren. In deel 2 gaan we het hebben over ook echt daadwerkelijk wat intypen en daarna ook nog eens je reactie te plaatsen.

Hier wat tips om dit proces makkelijker te maken.
1) Lees eerst goed het item door waar je op wilt reageren. Dit voorkomt dat je als een idioot overkomt in de comments.
2) Lees ook eens wat andere mensen al te melden hadden in de comments. Misschien wil je wel op één van die mensen reageren?
3) Als je geen rotemetoot heet ga dan in godsnaam geen flame aan met iemand in de comments. Ik kan je vertellen, dit ga je namelijk verliezen.
Als laatste tip 4) Wees echt niet bang om je commentaar te plaatsen. Het is echt niet moeilijk. Ik had in het begin ook drempelvrees maar na je eerste comment is het allemaal al een stuk makkelijker en leuker. Veel plezier!

Djeezzz. Als PB als een idioot wil overkomen in comments maakt PB dat zelf wel uit, LikkePot! Eh: moet ik al die onzin in reageerdoosjes gaan zitten lezen? LikkePot doet net alsof daar interessant leesvoer te halen is. De gemiddelde reactant komt niet verder dan een tien-woordenschat, veelal nog foutiev gespelt ook. Flamen? Nou, PB mag graag een vuurtje stoken. Of mag dat dan ook al niet meer? Geen we inenen netjes doen? Drempelvrees? Heeft LikkePot dan niet in de gaten dat weblogland uitsluitend en alleen wordt bevolkt door intellectiueel ontspoorden, incluis heurzelve (gelukkig maar), voor wie het woord drempelvrees sowieso al een te moeilijk begrip is? Leer ons eens wat nieuws! Oh, U bedoelt, het was een cynisch tekstje? Tja…

Zijn wij Nederlanders eigenlijk een beetje vol fantasie, als het om leuk wippen gaat? Jaaaahaaaaa, heeeeeeeeeeeel fantasierijk… (godsgloeiende!)

Misschien nog niet eens zo’n slecht idee: crimiblaaskaak Peter R. de Vries in de politiek. Kan twee interessante vervolgopties hebben. Numero uno: hij kan dan mooi from inside de politieke corruptie en misdaad bij de wortel aanpakken, want daar heeft-ie nogal sjoege van, zegt hij zelf. Numero due: de kans op een politiek ogende moord wordt weer een stukje groter: er lopen in misdadend Nederland lijkt mij heel wat gasten rond die hem graag glimlachend koud zouden maken. Dat geeft de horde platte Nederlanders, die destijds na de moord op ene Pim zo in beweging kwam, weer een nieuw impuls om zich de hele werkloze dag bezig te houden met Volstrekt Belangrijke Zaken. Go, Peteretje, go!
Nanoot: PRdV is nu echt totaal van de pot gerukt en in zwaar overschattende zelfbevlekkingssferen terecht gekomen. Want wat nemen wij waar op zijn website? Er is nu ook een Peter R. de Vries Bordspel!

O jee. Juffrouw Jannie krijgt het weer op haar heupen. Ze zag vanochtend het tellertje bij PB, dat de 10.000 meedoeners begint te naderen. Daar wil JJ weer een feestje aan spenderen. Een luxe feestje nog wel. Want 10.000 haal je maar 1 keer met een weblog. Da’s een waarheid als een koe. Maar om daar nu meteen weer een knetterfeestje voor op touw te zetten vindt PB wel overdreven. Bij 1.000 was het nog leuk, maar 10K…. nee. Juffrouw Jannie daarentegen vindt het juist meer dan de moeite waard. Maar dan wel op kosten van de studio natuurlijk, want ze gaat het niet uit eigen zak betalen, voegde ze er met een veelbetekenende blik aan toe. En als JJ veelbetekenend kijkt, dan is het oppassen geblazen. Haar lontje is dan vaak uitermate kort, en de ontploffing zeer nabij. Dus: het geschrijf hier gaat me niet alleen tijd maar ook Eurie’s kosten. Nu nog een datum prikken. Want wanneer halen we de 10.000 nu precies. Stukje kansberekening? Gemiddelde per dag en dan doortellen? De gok nemen en pas de dag ervoor de dag erop (als U volgt wat ik bedoel) als feestdag aanmerken? Leuk puzzeltje: zal ik Jannie eens voorleggen. Misschien dat ze dan in 1 klap genezen is. Want rekenen kan ze niet. Ik probeer nu al jaren duidelijk te maken dat in mijn koffie twee klontjes suiker moeten. En niet 1 of 3. Knoldol worrik daarvan, maar ze is wel lief, dus vooruit maar weer. Op naar de 10.000. Met Juffrouw Jannie!

Dit (“Hallo luisteraars, dit is DJ Volkert met het verzoekprogramma Animal Crackers”) zie ik in ons bekrompen kikkerlandje nog niet zo snel gebeuren: bajesradio.

Typisch Apple weer. Reklamefilmpje. Zijn ze daar in Cupertino nogal goed in. Knap, wanneer je je product op deze manier durft aan te prijzen. Onder het schone motto: “Crash different“.

Er is geen betere medicijn tegen zeurende nabehandelingspijn in je laadklep dan muziek. Nieuwe mix in PB’s AcidPlanet: At the Dentist.

De geherrestauratie in mijn laadklep heeft een tijdelijk en onverwacht neveneffect. Ik kan de letter K niet uitspreken. Da’s gelukkig maar tijdelijk, want komende maandagmiddag tegen vijfen vinden nog enige afrondende werkzaamheden plaats, en dan komt alles volgens ome tandarts weer in orde met die K. Tot dan heb ik de K tijdelijk vervangen door de T, zodat de verbale communicatie nog enigszins kan doorgaan.
Dat heeft wel nadelen, want de begrijpelijtheid van hetgeen it zeg, heeft daar enigszins onder te lijden. Maar het heeft oot voordelen. Zo tan it me straffeloos te buiten gaan aan taalgebruit dat it anders nimmer zou bezigen. “Dit is voltomen tut!”, riep it zojuist nog toen er lettere nootjes op tafel verschenen, die dus ff niet voor mij zijn weggelegd. “Is er al toffie?” “Wat een tutzooi”. Dat soort moeizaamheden. Tomt allemaal weer goed. Maar vooralsnog is deze tijdelijte handitap tnap tut!

Het is eigenlijk betrekkelijk eenvoudig.
1 – U gaat naar Bradsoft en haalt het programma FeedDemon naar de pjoeter.
2 – Installeer FeedDemon, en zorg er voor dat u tijdens de install de optie Blogs and Blogging kiest (komt vanzelf in beeld in een lijstje tijdens de installatie).
3 – Start FeedDemon.
Zo, dat was de eerste ronde. Dan gaan we verder:
3 – klik in PBDoetMee op de link “Syndicate this site (XML)” ter linker zijde.
4 – kopieer de URL die dan in de adres-regel van uw webbrowser verschijnt, en trek u van de moeilijke XML-tekst in het browservenster geen fluit aan.
5 – ga naar FeedDemon.
6 – maak een nieuw Channel, noem dat PBDoetMee, en plak daar de URL in.
Klaar. Nu start u voortaan FeedDemon standaard op als de pjoeter aangaat. En als PB wat nieuws te melden heeft dan staat dat keurig in het Channel PBDoetMee. Meteen leesklaar ook nog eens. Nix geen gefreubel meer met BlogRolling en BlogPing.
Niet alleen PB floept in FeedDemon tevoorschijn, maar al die andere channels en feeds waar internetters inmiddels steeds meer gebruik van maken. En nieuwsdiensten. En computermagazines. En…. noem-maar-op. Met een uurtje kiezen hebt u zo een helemaal op uw persoonlijke belangstelling afgestemde digitale nieuwskrant, 24 uur per dag online, 24 uur per dag van seconde to seconde actueel. Steeds weer actueel nadat u in FeedDemon op de twee blauwe gecirkelde pijltjes hebt gedrukt. Veel feed-plezier.

Er is vandaag een stukje Betuweroute door mijn mond aangelegd. Tenminste, zo voelt het. Net zoals de Betuweroute een spoor van hak- en breekwerk door de natuur trekt, zo heeft ome tandarts hedenochtend zijn vakkundigheid en gevoel voor ruimtelijke ordening op mijn laadklep uitgeleefd. Het moet er allemaal beter van worden, maar op dit moment voelt het allemaal knap slechter…

He, gelukkig. De webtikker, wien ik zo mateloos bewonder om zijn immer eclatant imploderende onderwerpkeuze, begint zichzelf te ontdekken gelijk een puber de ontluikende sexualiteit. Als margecolumnist. Echter: om het wankele evenwicht toch vooral te bewaren laat hij nu ook anderen opdraaien voor datgene waar hij zelf niet voor durft te staan. Beetje cameraschuw geworden na de vette aanvaring met La Brard, hoogstwaarschijnlijk. Jammer, er gloorde even licht achter de dijk, om precies 6.5 regels lang. Ook jammer, en dan bijzonder, dat La Brard hem in dat cafe niet een meer dan ongelooflijke knal voor z’n kop heeft verkocht. Ik zou juichend vanuit de bank zijn opgestegen.

Morgen wordt geen fijne dag, dat weet ik nu al. Morgen mag ik naar ome tandarts om het nodige hak- en verbouwwerk in de bovenkaak te laten verrichten. De kauwmasjienerie bovenin is niet meer wat het moet zijn, dus dienen er wat grove maatregelen te worden genomen. Ben ik niet blij mee, maar het kan niet anders.
Het ergste vind ik nog dat je gedurende zo’n lange behandeling verplicht stil moet liggen en naar een stom tv-scherm in het plafond ligt te staren. Waar ongetwijfeld zo’n oerdom programma uit het verbluffend stompzinnige genre Koffietijd op te zien zal zijn. Of, als het even tegenzit, een onzinnig tekenfilmpje. Niet een leuke klassieker (dat kan ik nog wel hebben), maar zo’n domme moderne met alleskunnende robots en futuristische shit.
En dat ome tandarts van alles tegen je zegt, maar je laadklep dermate vol tijdelijke hulpstukken zit volgebouwd, dat je geen zinnig woord kunt terugzeggen. Mijn tandarts is een aardige vent, dat beslist. Ik kan het prima met hem vinden. Toen hij hier in het dorp begon was ik een van zijn eerste klanten. En ik ben bij hem gebleven.
Maar wanneer ik bij hem in de stoel zit verandert onze verhouding tijdelijk. Dan ben ik liever niet bij hem in de buurt, en dat weet hij. Hij praat dan tijdens de behandeling over van alles en nog wat, om me erdoorheen te slepen. Aardig bedoeld, dat zeker. Maar ik kan niet reageren, hooguit met een miniem knikje of een welgemeend “Uhuh”.
Misschien is het gevoel, wat ik op die machteloze momenten heb, wel het gevoel dat iemand moet hebben die in zijn land niet vrijelijk de mond kan openen. Niet vrijelijk kan zeggen wat hij/zij van mening is, behalve een verplicht instemmend “Uhuh”. Ik ga er morgen weer optimaal van genieten. Van dat gevoel van bevrijding dat ik krijg, wanneer ik opgelucht de werkplaats van ome tandarts weer mag verlaten. De niet zo fijne dag fleurt dan zeker weer een beetje op.

Op 6 december stelde ik U voor aan Bas, onze Golden Retriever. En kondigde daarbij aan dat hij vandaag 17 zou worden. Als-ie het zou halen. Wel, waarde weblogbevolking, ik kan hier melden dattie het heeft gehaald. Zoals dat bij oudjes past hebben we het feestelijke feit op gepaste wijze gevierd. Het uitblazen der kaarsjes leverde wel enige problemen op. Het water in de drinkbak hebben we vanavond extra koel geserveerd. De brokken in de etensbak werden in feestelijk patroontje gerangschikt. Bas heeft dit alles zichtbaar tevreden in ontvangst genomen. Wij feleciteren onszelf dan ook met 17 jaar trouwe maat en een opvallend intelligent medewezen. Binnen de grenzen van het dierlievend aanvaardbare gaan we vol goede moed op weg naar de 18. Zoon PB heeft al aangekondigd dat -indien Bas de 18 haalt- we onverwijld het Guinnes Book of Records zullen verwittigen.

Gelukkig valt er vandaag ook weer wat te gniffelen. Wat dacht U van deze. LeasePlan, autoverleaser hier ten lande, geeft een leaseklantenblad uit. Daarin regelmatig leuke aanbiedingen. Zoals deze: een laptopsafe, in de auto te monteren, waarin de draagbare pjoeter veilig kan worden weggeborgen. Voor wanneer U bijvoorbeeld bij de benzinepomp sigaretten haalt of (ik geef maar een willekeurig voorbeeld) een babbeltje gaat maken met die leuke benzinekassajuf. En dat doen ze niet op z’n Janboerenfluitjes, dat inbouwen: “De laptop kan in uw lease-auto worden ingebouwd op een manier waardoor deze ook weer relatief eenvoudig te verwijderen is“. Geef dieven geen kans? Hahahahahahgrrmmmppfffff….

He, gelukkig. Op de dag, dat ik na veel technisch navelstaren rondom mijn nieuwe MovableType webstek de blik weer op de wijde wereld richt, is er al weer volop shit waar te nemen waar dedese zich weer ouderwets mateloos over kan opwinden. Vandaag twee akkefietjes (beter: affefieten) in de niet aflatende serie “Schaamteloos Eurie-gesmijt”.
Numero een. Het Catshuis. Gerenoveerd voor zestien miljoen Eurie’s. 16? Ja, 16! In een tijd waarin…. nou ja, ik hoef het niet eens te tikken. U voelt hem wel, als U tenminste een beetje sociaal gevoel in den donder heeft. En wederom zegt PB: deze Balkenende zou zich toch werkelijk de ogen uit de kop moeten schamen. De dag nadat bekend wordt dat in dit land vele duizenden gezinnen ronduit in armoede leven opent meneer JP doodleuk een vernieuwde ambtswoning van 16 miljoen! Zoiets kun je toch niet met droge ogen verkopen? Nou, hij dus wel. Op de radio hoor je tijdens de reportage over de opening minister Brinkhorst ook nog zeggen: “Waar komt nu die grote tent te staan?” “Welke tent?”, vraagt iemand waarvan we de naam niet te horen krijgen. “Nou”, zegt Brinkhorst, “Die voor de lunches in de zomer”. Waaruit we dus kunnen leren dat de dames en heren bestuurders te Den Haag in de zomermaanden in een achtertuin van 16 miljoen onder een luukse feesttent zitten te lunchen van uw en mijn centen. Hallo! Wakker worden allemaal! De middeleeuwen waren toch alreeds passee? Niet alleen Balkenende maar die hele hollebollekliek daar in Den Haag zou zich ronduit kapot moeten schamen over zoveel decadent en ongepast vertoon.
Numero twee. Op wat kleinere financiele schaal, maar daarom niet minder razernijwekkend. De burgemeester van het durp waar PB’s huisje staat kreeg een nieuwe ambtsketen. Kosten: 10.000 Eurie’s. 10? Ja, 10! Waarom? Omdat de oude “De Fietsketting” werd genoemd, en dat vond de burgemeester kennelijk zichzelf niet waardig. Nou, beste lezers en lezeressen, ik ken die oude ketting. En dat was bepaald geen fietsketting, kan ik U melden. In een gemeente, waar ze potverdomme nog te beroerd zijn om een paar extra centen uit te trekken voor de meest armlastige families (ja ja, ook in D. wonen ze) bestaat het dat zo’n smak geld wordt uitgegeven voor zoiets zwaar onbenulligs als een ambtsketen. En als zo’n ketting dan zo nodig is, dan was de oude meer dan goed genoeg. En nog veel mooier want historischer ook. Ook de burgemeester van dit soapdorp zou zich werkelijk de ogen uit zijn kop moeten schamen. Doet-ie niet. Natuurlijk niet. Kettinkje nodig? Kettinkje laten maken. Wat Balkenende denkt zich op nationaal nivo te kunnen permitteren, doet onze burgervader (het woord alleen al) nog eens dunnetjes over op lokaal financieel nivo. Het zijn zijn eigen centen toch niet.
Kijk, van dit soort labbekakkengedoe wordt PB dus pislink!

Nou heb ik een mooi nieuw weblogsysteem, heb ik geen tijd om er iets in te tikken. Stervens druk met van alles en nog wat. Mooie boel is dat…

Stelling van een collega, die na een operatie aan zijn stembanden verplicht zeven dagen niet mocht spreken: “Het is veel gemakkelijker stil te te zijn dan slechts weinig te mogen zeggen”. Daar zit een harde kern van waarheid in…

Zo. Genoeg geleuterd over technisch geneuzel met MovableType. Vanaf morgen zet PB de blik weer louter op de wijde wereld op zoek naar dingetjes om over te piepen, zeuren, lachen, janken, kneizen, etteren, galbakken, juichen, gniffelen, doorzagen, of gewoon over te schrijven. Want dat kan ook natuurlijk. Morgen meer.

In korte tijd een tweede verhuizing. PB is overgestapt naar MovableType. Dit is de laatste tekstingeving alhier. Vanaf nu staan de nieuwe tekstjes op http://www.pbdoetmee.nl/mt/. Leggu ff een nieuw linkje aan? Dan zien we mekaar weer aan die kant van digispace.

Wat zou die Tabaksblatt eigenlijk verdiend hebben met zijn advies over verdienen?

Het gebeurt me niet vaak dat medelijden en afkeer zo dicht bij elkaar staan als vandaag. Afkeer vanwege alle ellende die deze man heeft veroorzaakt. Medelijden, omdat hij op enig moment zal beseffen wat zijn grootheidswaanzin heeft aangericht. Niet alleen bij de inwoners van Irak, Iran, en Koeweit. Bij de Koerden.
Ik bedoel nu vooral in zijn familie. Hij heeft twee schoonzoons vermoord. Zijn twee dochters die hem daarom vervloeken. Zijn twee zonen vermoord door de Amerikanen. Geen schurk zo groot of -nu hij eenmaal van zijn voetstuk is gelazerd- er zal toch ergens in dat lijf een enorm gat gapen. Een gigantisch diep donker gapend gat vol schreeuwend verdriet en onpeilbaar diepe ellende. Hij zal erin vallen. Foto eerlijk gejat van CNN.

Het is straks weer stil om me heen. Niemand praat, niemand stoort. Iedereen slaapt. De nacht is van mij. De stilte is van mij. De teksten kunnen gaan waar ze willen, zonder te worden gecorrigeerd. De muziek kan zweven waar ze wil, geen dissonant die vals klinkt. De tekeningen kunnen lijnen waar ze willen, geen gum. Niemand die tegen me zeurt. Niemand die me beveelt. Niemand aan wie ik verantwoording hoef af te leggen. Niemand die iets van me verwacht. Radio Paradise streamt via iTunes precies die muziek mijn koptelefoon in die ik ‘s nachts horen wil. De nacht is pracht. De nacht is zacht.

Als ik heel eerlijk ben vind ik deze eenvoudige layout wel zo overzichtelijk. Geen toeters, geen bellen. Schreeuwt al snel te veel, qua kleurtjes en logodrukte. Hmmm, misschien laat ik het hier maar eens even bij. Om te beginnen. Wat dachten jullie ervan?

En ondertussen groeit mijn MovableType webstek gestaag…

Mooi pakket, dit MovableType. Toch eigenlijk onvoorstelbaar dat zo’n stuk ingewikkelde programmatuur gratis en voor nix beschikbaar wordt gesteld. Er moet een enorme pens werk in hebben gezeten om dit systeem zo in elkaar getimmerd te krijgen. Er zit wel een grappig schoonheidsfoutje in. December is volgens de engelstalige ontwikkelaars in het Nederlands het beste gespeld als detsember. Een soort phonetisch Duits. Krijgen we ook nog wel in orde….

Jawel! Een mailtje van onze MP himself in de mailboks van PB. Zat er gisteren al in, maar ik was toen te druk met de nieuwe webstekbouwplek. Even wat voorafging: ik stuurde op dinsdag 4 november een mailtje naar Balkenende met de suggestie dat hij zich maar eens een week niet moest douchen. Teneinde zelf te ondervinden wat bejaarden in verzorgingshuizen doorstaan wanneer ze slechts 1 keer in de week onder de warme straal worden gezet. Dat mailtje werd eerst door d’een of andere opperpief Huijts doorgezonden naar het ministerie van volksgezondheid, welzijn en sport. Waartegen ik per ommegaande mail protesteerde, omdat ik toch echt wil dat MP-JPB het mailtje persoonlijk leest. Nou, da’s nu kennelijk gebeurd, want er komt zowaar een antwoord. Van JPB zelve. Het duurde effe, maar dan heb je ook wat.
Hoewel: er wordt inhoudelijk nog voor geen millimeter op het onderwerp ingegaan. Behalve dan de reden waarom mijn protest tegen het herrouteren van de eerste mail niet kan worden gehonoreerd. MP-JPB heeft het protestmailtje kennelijk dus wel gelezen. Ik ga er wel van uit dat, wanneer Balkende een mail ondertekent op deze manier, het nu ook daadwerkelijk van hemzelf komt. Anders zou er wel een andere naam staan met zoiets als i.o. of namens, of zo. Leest U even mee (ik heb al te persoonlijke data weer even weggewit):

Tja, wat moet ik hier nou mee? Ten eerste klopt het toch niet naar mijn gevoel. JPB heeft volksgezondheid niet in de beurs, dat klopt. Hij is minister van algemene zaken. Maar hij is als MP wel degelijk EINDverantwoordelijk voor het kabinetsbeleid, dus ook voor het volksgezondheidsbeleid. Een directeur van een bedrijf is toch ook EINDverantwoordelijk voor datgene wat er in zijn toko gebeurt? Geldt dat dan niet voor de MP. Dacht het wel. Nou dan!
Het zou zo aardig zijn geweest wanneer JPB tenminste iets inhoudelijks had geschreven over mijn suggestie. Al was het maar iets in de zin van “Beste PB, U kunt niet van mij verwachten dat ik elk negatief effect van de maatregelen van dit kabinet persoonlijk ga ondervinden. Dan zou er voor regeren en gezin weinig tijd meer over blijven”. Of zoiets. Maar nee, het blijft even formeel en vlak als altijd, en ik wordt vriendelijk door de zijdeur afgeserveerd. Jammer.
Nou kan ik wel weer een boos reactiemail er tegenaan smijten, maar mijn gevoel (alsook verstand) zegt me dat dat weinig nut heeft. Gaan we dus ook niet doen. Tijdverspilling, dat blijkt wel weer. Hoe dan ook: hiermee is maar weer eens bewezen dat inhoudelijke invulling geven aan de ware betekenis van het woord democratie moeilijk is. Het is op zich heel democratisch hoor: ik ken landen waar zo’n mailtje aan de landelijk leider goed genoeg is voor jaren celstraf, toch? Maar het blijft jammer dat ook nu weer de democratie weliswaar in daad wordt nageleefd, maar niet naar inhoud wordt uitgebouwd. Begrijppuwattikbedoel? In dat opzicht is er in Den Haag na de Fortuyn-storm weinig tot niets veranderd.
OK. Ik doe een suggestie: wanneer de MP tijdens een eerstvolgend tv-interview (het wekelijkse gesprekje?) in een tussenzin iets over het douchen-onderwerp laat vallen roep ik “Chapeau”. Want dan weet ik in elk geval dat onze MP zich kennelijk de moeite getroost om een mailtje van PB ook echt persoonlijk te lezen en te beantwoorden. Daarmee zou de MP er blijk van geven dat het hem wat betreft ernst is met de menselijke invulling van democatie. Dan zouden we eindelijk op de goede weg zijn!

Het is net of de dood in de buurt ronddwaalt. Een poosje terug die jongen van -wat was-ie- 16 dacht ik, die dood in bed werd gevonden. Broertje van een vriendin van Dochter PB, waardoor we er zijdelings ook bij betrokken raken. Nu weer een kerel van 41, getrouwd, twee nog jongere kinderen. Buurman van een andere vriendin van Dochter PB. Ook Dochter PB kent deze man heel goed. Dus alweer indirect. De buurman blijft dood in bed, vlak nadat zijn vrouw het huis heeft verlaten naar haar werk. Als om 08:00 uur de wekker weer afloopt omdat hij naar zijn werk moet, blijft de wekker gaan. Het zoontje van 11 wordt er wakker van en loopt de slaapkamer in om de wekker af te zetten. De rest laat zich raden. Paniek, eerst aan vader schudden die dus niet meer wakker wordt, dan naar het huis van de dokter gerend, bellen roepen schreeuwen maar er wordt niet open gedaan, dan weer terug hollen, en de alarmlijn bellen. Dan moeder bellen op het mobieltje… Jochie van 11. Voelt u ‘m? Jongere zusje inmiddels ook wakker van al het tumult, nog meer drama. Vreselijk. Het is wederom de dood die wreed toeslaat. Het zijn dit soort dingen die mij de rotsvaste overtuiging geven dat er geen god bestaat. Het is de natuur die bepaalt, niet d’een of andere almachtige regelneef. En als hij al bestaat, dan heeft hij het met sommige mensen bar slecht voor.

Ik bouw, codeer, schroef, schuif, kopieer, plak, probeer, verkleur, test, upload, delete, try, fail, pas, meet, schrik, juich, ftp, verbreek, html, templeer, en vergeet van schrik te roken. PB bouwt weblog met de uiteindelijke keuze: MovableType. Er moet nog zeeeer veeeeel gebeuren, maar hij doettut!
En het is eigenlijk zo simpel. Ik werk al jaren volgens het trial and hit principe, als ik iets moet programmeren of vormgeven. Niet gehinderd door veel kennis van zaken bestudeer ik code, ontdek dan meestal wel de logica, en daarmee ga ik vervolgens vrolijk fluitend aan de slag. Alsof ik al jarenlang in MovableType tagtaal programmeer.
In dit geval pak ik in de stylesheet een style-onderdeel, en codeer maffe keurtjes in hex. Bijvoorbeeld knetterrood. Dan genereer ik de boel even, en zie dan precies waar dat stukje stylesheet op slaat. Daarna pas ik de boel aan zoals ik het hebben wil, et voila: klaar voor de volgende style. Very basic, weet ik wel, maar het werkt perfect. Op de krant doen we niet anders: daar draait de opmaakredactie zich dagelijks een ongeluk aan proefpagina’s op A5. Om de lay-out goed te kunnen beoordelen. Dat kunnen ze ook op het beeldscherm doen, maar het papier blijft toch het medium voor beoordeling voor een krant. Dat geldt dan weer niet voor een weblog, waarvan geen papieren equivalent bestaat, dus beoordeel je haast als vanzelfsprekend op het beeldscherm.
Nou ja, een heel gedoe dus, waar wel wat tijd in gaat zitten. Het zal dus nog wel even duren voordat de MT-versie live kan. Maar: PB doet er niet geheimzinnig over. Iedereen mag zijn digitaal gewrummel zien. Voor wie op het bouwterrein wil meekijken: http://www.pbdoetmee.nl/mt/.

Dit is dan mijn eerste post in Movable Type. Een bar ingewikkeld gedoe, waar ik me twee avonden lang doorheen heb geworsteld eer ik een beetje begreep wat er allemaal stond. Nu heb ik zowaar een PBDoetMee-versie onder Movable Type aan de praat gekregen. Dat mag met mijn beperkte verstandelijke template-vermogens een beslist wonder heten. Maar ik ben er nog lang niet. Nu gaat het bijslijpen beginnen.
Voor wie nog even van het oude PB-smoel wil genieten: hier staat de Blogger-versie.

Lastig, gewoon lastig. Heb ik net zo’n beetje de template-taal van Blogger onder de knie, moet ik weer een nieuwe leren. Want waar ik nu mee experimenteer bevalt me wel qua user interface en overzichtelijkheid. Maar ja, die templates he….

De teksten in de knoppen onderaan comment-vensters zijn soms juweeltjes. PB doet het rustig aan met “Doemaar”. Yakuzi daarentegen geeft -ik buig het hoofd in eerbied- blijk van ruimere vindingrijkheid in dezen: “Ja! Blaf die meuk erop!” Welke commentaarknoptekst vindt U nou de leukste?

Going back in time it’s a flashback! De wederopstanding van de NVSH. Met name de tip “Droogneuken” was voor mij na al die jaren een ware openbaring…

Nieuw. Uit het kronkelbrein van PB. “10 seconds arts”. Stukkies digitaal frummelpruts. Meedoen? Moet in maximaal 10 seconden gemaakt. Sneller mag ook. Zin an? Inzendingen via de maillink ter linker zijde. Formaatje: 150 pixels breed, 100 pixels hoog. Gif of jpg. En geen gesodemieter met andere maten of formaten. Wordt direct geprullemandeerd.

Zoiets dan?

Wat mijn oudste herinnering is? Dus van toen ik nog heel jong was? Of zo U wil, mijn eerste herinnering? Oh, dat weet ik precies. Ik sta in de kinderbox in de woonkamer. Ik kan net staan, want hou me stevig vast aan de rand. Uit het geluidsboxje van de zwarte distributieradio, die toen (1954) nog volop in gebruik was, klinkt een operakoor. Zo’n dameskoor, met van die hoog jagende stemmen. En zo’n solotante erbij, die uitermate haar best doet om haar stembanden in twee stukken te scheuren. Ik ben daar doodsbang van en gebaar huilend en krijsend naar mijn moeder dat dat vreselijk enge gejank weg moet. Ik kan nog niet praten, maar al wel duidelijk denken kennelijk, want ik herinner me de paniek van toen nog als de dag van gisteren. Raar, na zoveel jaar, maar wel waar. Mijn moeder begrijpt me gelukkig en zet de radio uit. Ik ben weer gerustgesteld. Hier houdt mijn herinnering op. Onder paniek neem je kennelijk ook op die jonge leeftijd al zaken intensiever waar (en blijven ze daardoor in je geheugen hangen) dan in rustiger vaarwater. Dit voorval zal trouwens wel de reden zijn waarom ik zo’n bloedteringhekel heb aan opera.

Kijk, dat bedoel ik nou. Over koulijen gesproken. Bij Siberië denken we normaal gesproken aan extreem lage temperaturen in de winter, toch? Mijn goede vriend Alexei woont en werkt in Novosibirsk, waar hij in de koudetijd regelmatig temperaturen van onder de 30 graden vorst moet zien te behapstukken. Soms halen ze daar wel de -45. Brrrrrrrr. Ze zijn er wel aan gewend daar, maar toch. Toen Alexei bij mij op visite was een poosje terug, stond-ie in zijn overhemd bij 2 graden in de tuin een sigaret te roken. “Hm, lekker warm”, zei hij, terwijl ik er ingepakt met das en jas naast stond te rillen. Krankzinnig.
En wat gebeurt er? Weather.com geeft aan dat in de afgelopen nacht het kwik in Novosibirsk daalde tot 32 graden Fahrenheit. Dat komt overeen met precies 0 graad Celcius. Door de straffe wind voelt dat volgens Weather.com als 22 graden Fahrenheit, oftewel minus 5.55 graden Celcius. Terwijl wij hier de afgelopen nacht met 8 tot 10 graden vorst zaten te klooien! Het is hier godsgloeiendegloeiende kouder dan in Siberie!!!

Indien de evolutie ooit nog eens wordt overgedaan heb ik -behalve een herfstknop aan bomen waardoor de bladeren er allemaal tegelijk in 1 klap vanaf vallen- nog een suggestie. Voor mij geldt in elk geval dat ik een bloedteringhekel heb aan de winter. Koud, lang donker, nauwelijks groen om me heen, mist, guur, geen bloemen, geen zomervogels. Alle ellende der natuur wordt in deze donkere dagen met bakken tegelijk over dit kleine kikkerland gestort, daar waar we toch al zo veel shit te verstouwen hebben hier. En als er al eens een strakke blauwe lucht is, dan is het ook meteen teringkoud. Nee, da’s nix voor PB. PB is een warmtemens. Pas bij temperaturen boven de 20 graden Celcius voelt dedese zich kiplekker. Evolutiesuggestie: voorzie de mens van een comfortabele winterslaap, ben ik in elk geval van die jaarlijkse koubarbaarsheid verlost.

De tijd dat poolreizigers in volstrekte eenzaamheid hun barre taak volbrachten is voorbij. Binnenkort start een reis door het Noordpoolgebied van een stel wetenschappers, die onderzoek naar klimaatverandering willen doen. Het aardige is dat deze reis door het barre klimaat stap voor stap kan worden gevolgd, via internet. Op gezette tijden doet de ploeg verslag van hun bevindingen en belevenissen op een prachtig vormgegeven website: PolarHusky.com. Aangezien het in die gebieden behoorlijk van brrrrrrr gaat zult U PB daar nooit zien. Maar interessant om te volgen lijkt het me wel. Veilig met de kont op de kachel, zullen we maar zeggen.

Vanavond ook maar weer eens een nieuw muziekje gemixed. Koptelefoontje op voluit of geluidsboxen op 10.

Velperbroekcircuit, bij Arnhem, zondag, begin van de middag. We komen terug van een lekkere wandeling op een zonnig maar koud Postbank. Er staat een file. Huh? Op zondag? Nog nooit meegemaakt. We wurmen ons links langs de file, want we moeten niet naar Arnhem, maar richting Duitse grens. Aan de kop van de file staat een beste verzameling zwaailichten en motoren. Huh? Zwaar ongeluk gebeurd soms? We wachten, noodgedwongen, want we mogen er niet langs.
Plots komen van rechts twee bussen, 1.5 gevuld. Met supporters uit Zwolle. Ze hangen tegen de ramen geplakt en vinden het allemaal prachtig zo te zien. Ze gebaren wild en de middelvinger is ruimschoots aanwezig. Tegen ons wachtenden dus. De bussen stuiven, begeleid door een paar motoragenten en politiewagens, richting Arnhem, richting Vitesse-stadion, waar Zwolle moet spelen. En wij mogen weer verder.
Dat het in dit land steeds gekker wordt wisten we al, maar dit deed er voor mij vandaag toch nog weer een schepje bovenop. Maak in dit land trammelant en trap van alles kapot, dan krijg je voorrang inclusief politiebegeleiding. Gedraag je je normaal, dan moet je aansluiten en wachten, ook wanneer jou dat even niet uitkomt. Ze zeggen wel eens: de lui met de grootste bek krijgen het altijd weer voor elkaar. Klopt!

Dit, waarde PB-bezoeker, is Bas. Onze Golden Retriever. Als ie het haalt -en daar ziet het wel naar uit- wordt Bas op 17 december 17 jaar. De dag waarop precies honderd jaar geleden de gebroerders Wright de eerste gemotoriseerde vlucht uitvoerden. Zeventien? Ja, 17. Da’s voor een Golden Retriever zeer uitzonderlijk, want gemiddeld haalt dit ras 13 of 14 jaar en dan gaat het kaarsje uit. Zo niet bij onze Bas, die eigenlijk Bastiaan heet. Het gaat allemaal niet meer zo vlot, het zicht is gelijk 20 meter dikke mist, en het gehoor is ook al niet meer wat het ooit was. Zijn neus daarentegen werkt nog steeds voor de volle 200%, ruikt loopse teven nog steeds op 200 meter afstand, en spoort andere reutjes waar hij ook nog steeds graag mee knokt feilloos op. De tandjes werken ook nog prima: de kluif waar hij hier op kauwt was luttele minuten na het nemen van de foto alweer foetsie.
Ik weet het: ik heb het niet zo op doglogs, catlogs en ander huisdierloggedoe. Maar deze jongeman (Krasse Knar) is een dermate apart exemplaar -en dat niet alleen gezien zijn uitzonderlijk hoge leeftijd- dat ik daar voor deze ene keer graag een uitzondering voor maak. Bas zelf vindt het maar niks en is van mening dat ik hierbij van mijn principes ben afgeweken. Hij kauwde dan ook onverstoorbaar door bij het nemen van deze kiek, en weigerde ook maar 1 seconde verleidelijk in de lens te kijken. Gelijk heeft-ie.

Hedenochtend ontving PB voor het eerst van zijn leven een digitaal kado. Van een collega, als dankje voor bewezen diensten.
En wat is dan dus de moraal,
ook de Sint gaat digitaal.

Hoera! De Middeleeuwen zijn terug. De Geus wil een telefoonnummer openen waar rijken giften kunnen storten voor minima. Minima mogen hun handje ophouden en maar hopen dat er wat in valt. Het is werkelijk g-o-d-s-g-e-k-l-a-a-g-d hoe diep we in dit land zijn gezonken!

Wanneer in de VS iemand een misdaad, die uitgebreid in de media-aandacht is geweest, noemen ze dat een CopyCat. Nu weer iemand die auto’s beschiet in Ohio. Daarbij viel woensdag het eerste dodelijke slachtoffer. De handelwijze van de dader(s) lijkt veel op de manier, waarop twee mafkezen in en rond Washington eerder dit jaar willekeurig mensen doodschoten bij benzinestations. Een van de twee werd gisteren ter dood veroordeeld.
Bij CopyCat denk ik aan iets veel leukers. de WEM CopiCat. Een echo-apparaat uit de jaren zeventig, waar ik er destijds ook eentje van had. Er zat een in een lus geplakt bandje op. De eerste kop nam op wat je speelde, en de koppen erna speelden dat weer af. Zo kreeg je een echo-effect. Je kon de duur van de echo regelen door de snelheid van het bandje te varieren met een draaiknop. En je kon met andere knoppen ook het echo-geluid nog wat vervormen, meer hoog geven, of juist meer bas. En -jawel- je kon ook nog de verhouding tussen het originele signaal en de echo mixen. Toptechniek van Toen. Helaas heb ik ‘m niet meer: die dingen schijnen in goede staat tegenwoordig een fortuintje waard te zijn.

Zomaar wat dingetjes van deze (woens)dag (al is het al weer donderdag als ik dit het internet op jaag). Waargenomen tijdens een werkdagje Tilburg. Waar het oog op viel. Of het oor.
Want het eerste is een telefoontje van Marjanne. Ze wil de koffie drinken, die we al heel lang van plan zijn. Gaat niet: er zitten een vergadering en een vroeg noodzakelijk vertrek naar elders in de weg. Jammer: houden we tegoed. Ze viert trouwens haar logjaardag. Gefeliciteerd!
Wanneer ik rond half tien Tilburg inrij loopt bij het station een uiterst armoedig uitgedoste vrouw. Zo eentje waar een minima-uitkering vanaf druipt. Stretchbroek, oude schoenen, warrige korte grijze haren die nodig aan een verzorgingsbeurt toe zijn, veel te dun Zeeman-jasje voor dit weer, al wat ouder, leeg in de wind zwabberend plastic tasje. Beetje zielig om te zien. Denk er verder niet aan: zo zien we helaas wel vaker mensen over straat lopen. Maar als ik vanmiddag rond 16:00 uur Tilburg weer uitrij zie ik haar weer. Ze komt -nu gearmd met een andere vrouw- de winkelstraat uit en wacht voor het voetgangerslicht. Ze ziet er nog even haveloos en troosteloos uit als vanochtend. Alleen zitten er nu kennelijk wat spulletjes in de plastic tas, want die is boller dan vanochtend. Nu vergeet ik haar voorlopig niet meer.
Bij het station in de buurt staat een kantoor van Interpolis. Het is een torenhoog gebouw. De bovenste verdiepingen zijn vandaag niet te zien: ze hangen volledig weggemoffeld in de mist. De directie zal wel weer op de bovenste verdieping huizen. Hun blik in de toekomst van de verzekeringsbranche is vandaag dus zo mogelijk nog mistiger dan gewoonlijk.
Verder, op de heenweg, een kat die de weg tussen Den Bosch en Tilburg oversteekt. In noodtempo, want als kat weet je dat je daar bijzonder rap in moet zijn, anders wordt je gegarandeerd platgewalst. De kat redt het dankzij het feit dat een koeriersdienstbusje volop op de rem trapt, terwijl die gasten normaal gesproken voortjakkeren. Hulde! Op de terugweg rij ik via Eindhoven en de nieuwe A50. Ergens op die snelweg bonkt mijn auto over iets dat uiteen- en platgereden op de weg ligt. Ik kan zo gauw niet precies zien wat het is, maar het lijkt me een kat. Kennelijk zijn niet alle Brabantse katten even snel.
Hiekje, een collega, zingt in een band en wil misschien in onze studio een CD gaan opnemen met haar band. We gaan een afspraak maken. Leuk: ze zingt in een echte sfeerband die de zalen en zaaltjes, waar ze spelen, meestal wel plat krijgen. Dat belooft weer gezellig te worden in de studio.
Vanavond ook nog weer van alles te doen. Vriend Rob wil online een Dell-computer bestellen, maar heeft geen idee hoe dat werkt. Ik help hem op weg en leg alles uit. Twee uur later is hij een mooie Dell-computer rijker en een aardige berg Euro’s armer. Hij is dik tevreden en kan niet wachten totdat de Dell-doos arriveert.
Dan ook nog een nieuwe inbelverbinding naar het werk uitgetest. Met zo’n mooi Token van KPN, waardoor ik eindelijk veilig thuis mijn werkmail kan afhandelen. En: het werkt zowaar de eerste keer.
Zonet komt ZoonPB thuis met de trotse mededeling dat hij voor het eerst in een officiele dartcompetitie-wedstrijd 180 heeft gegooid. Apentrots is-ie. En dat mag: hij oefent zich een ongeluk.
Verder weinig gezien: de mist was te dik en dan ben je druk met het in de gaten houden wat er voor je gebeurt. Al heb je nog steeds van die krankzinnigen die onder deze weersomstandigheden met 150-160 kilometer per uur voorbij denderen. Volgens mij is het verstand van dat soort gasten net zo mistig als het weer van vandaag.

In dit webhoekje schreef ik al eens over de gigantische berg weblogs, waarin poezen, katjes, kittens enzovoorts een hoofdrol spelen. Maar: het onderwerp zelf komt in die weblogs nooit aan het woord. Hooguit een bulk foto’s en dat is het dan wel zo’n beetje. Een fnuikend probleem, laten we wel wezen. Maar er is een gek die een oplossing heeft bedacht. U kunt uw huisdier nu ook actief betrekken bij het catloggen, dogloggen en meer van dat gedoe. Stuur ook eens een Dog- of CatMail!

Sorry hoor, ik kan het niet laten. Maar ik had weer eens gelijk, achteraf. Op zaterdag 11 januari dit jaar vroeg ik me in het logje “Niet geintegreerd” af waarom nog niemand de SGP voor de beoordelingscommissie van de immigratiedienst heeft gesleept. Omdat… afijn, lees zelf even terug. En wat gebeurt er afgelopen week? De SGP (en de Nederlandse Staat trouwens ook) is wegens vrouwendiscriminatie op 28-10 gedagvaard door het Clara Wichmann Instituut. De SGP omdat ze discrimineren, de Staat omdat ze dit toelaten en geen stappen ondernemen, terwijl discriminatie toch een strafbaar feit is. Da’s wel wat anders dan die commissie waar ik het over had -beter zelfs-, maar dus wel precies om de redenen die ik in januari aangaf. Zou mijn weblogje dan toch eens iets in gang hebben gezet? Neuh, zal wel niet. Maakt ook niet uit: Clara heeft er zin in: “Indien noodzakelijk zal de SGP-zaak tot in hoogste instantie worden uitgeprocedeerd”. Dat zal ze leren daar bij die SGP! Clara heeft nog muntjes nodig om het proces te bekostigen. Wie wil mag storten of donateur worden. Info op Clara’s website.

Zo af en toe laat ik hier in de rubriek “PB Prive” wat los over mijn onstuimige verleden. Op maandag 19 augustus vorig jaar onthulde ik een piepjonge PB, waaruit na vele jaren voedsel en drank wonderwel een lange PB voortkwam. En ik heb her en der ook al eens iets losgelaten over ons wilde bestaan in het voorprogramma van Herman Brood, Golden Earring, B52 en meer van dat fraais. Dat was met een punkband, later, en met andere muzikanten.
Vandaag een stukkie over de wilde jaren ’70, waarin rock en roll de voornaamste ingredienten van mijn dagelijks bestaan vormden, en de voornoemde grotere podia nog niet aan de orde waren. Onze rock en roll-band speelde op feestjes en feesten, met als toppertje een optreden voor 1.000 studenten op de HEAO in Arnhem, waar we de Dutch Swing College Band met een lege aula lieten zitten omdat alle studenten bij ons in de kelder waren.
Op de wat wazige kiek (want gemaakt door een medestander wier alcoholpeil op dat moment het aanvaardbare al ver had overschreden) ontwaren wij ter rechter zijde PB in band-uitmonstering. Bierglas vastgeroest in de linker hand, en een zijden sjaaltje om de nek. T-shirt, gescheurde spijkerbroek. Bruine puntlaarzen, maar die vielen buiten de zoeker deze keer. Tatoeage om de linker arm (nep, want PB hield toen al niet zo van dit soort permanente lichaamsbeschadigingen). De kiek werd in 1977 genomen tijdens een optreden van onze band in een van de vele blokhutten in en rondom Arnhem, waar in die tijd elk weekend volop werd gefeest en geherried. De haren waren toen nog wat langer dan vandaag de dag, maar al wel weer korter dan in de jaren ervoor toen ik er bijna letterlijk mijn kont mee zou kunnen afvegen.
In deze uitmonstering bestierde ondergetekende de toetsen en de gitaar. Afwisselend, want tegelijkertijd gaat moeilijk, ook al heb ik dat wel eens gepresteerd wanneer het alcoholpeil tot ongekende hoogten was gestegen. Plus dat PB ook nog eens de zangmicrofoon bevuilde. Ja, ik had het erg druk tijdens die optredens. Vooral ook omdat deze band absoluut geen repertoire had, maar gewoon al improviserend door de avond heen vloog, tot groot genoegen van het publiek. De samenstelling wisselde nogal: van vijf tot acht man, naar gelang wie er zin had om mee te doen. We hadden soms zelfs twee slagwerken op het podium, wanneer beide drummers toevallig tegelijk zin hadden om te spelen. Geen probleem. En een elektrisch versterkte viool, best wel apart in een rock and roll band.
Onze muzikale bagage bestond uit vijf of zes (weet ik eerlijk gezegd niet meer) akkoordenschema’s. Ik riep dan bijvoorbeeld “3!” en we begonnen schema 3 te spelen. Iedereen kwam met solo’s aan de beurt, en de nummers eindigden steevast in een pandemonium van gillende gitaren en dreunend slagwerk. De optredens liepen altijd als een trein, omdat de bandleden wel stuk voor stuk goede muzikanten waren die snel op elkaar waren ingespeeld. Succes vezekerd, mede omdat een van onze roadies de goddelijke gave had om elke keer weer stapels drankbonnen bij de bar te ritselen. Heerlijk. En het publiek vond het helemaal te gek: elke keer weer stond de zaal volledig op z’n kop.
Toen de band uiteen ging ben ik de meeste bandleden uit het oog verloren. Medezanger Joop, die de toneelwereld was ingedoken, zag ik een poosje geleden terug in een bijrol in GTST. Een van de twee drummers woont sinds een tijdje bij ons in het dorp, dus die zie ik nog wel eens. De violist is later directeur-van-iets in Engeland geworden. Van Frans, ook toetsenist en met wie ik ooit nog eens een heuse LP maakte (dat vertel ik later wel eens), weet ik waar hij uithangt, maar we spreken elkaar amper. Met de rest is geen contact meer, en ik zou ook niet weten wat ze tegenwoordig uitspoken.
Een persoon uit die tijd ben ik gelukkig nooit uit het oog verloren: de knappe jongedame, die hier in totale aanbidding (of was ze nou teut?) om de nek van PB hangt. Ik kende haar op dat moment al een poosje. Ze was een lekker ding om te zien, en was niet makkelijk te veroveren. Maar zoals altijd: voor echt goeie dingen des levens moet je nu eenmaal moeite doen. Zoals ik al zei: PB verloor haar niet uit het oog, en ze heet tegenwoordig Mevrouw PB. Zij is -naast alle goede herinneringen- wel het beste wat ik aan die wilde jaren heb overgehouden. Mooi he?

PB was de laatste twee weken nogal druk met stokjes doorgeven, een weblog-verhuizing, een vette griep, en denderende DJ, en een hele berg prive beslommeringen zoals daar is onze nationale vijand de fiscus. Dat zijn van die dingen die moeten, maar waar ik dus zeer beslist geen fluit zin in heb. Met forse tegenzin worstel ik door de papierberg gelijk een veroordeelde, die naar het hakblok wordt gebracht. Want zo voel ik het elk jaar weer: de zuur verdiende muntjes die ik in het komende jaar op mijn bankrekening hoop te krijgen worden bij voorbaat door die blauwenveloppers alweer deels ingepikt. Je hebt nog geen cent binnen, of je bent het al weer grotendeels kwijt. Vinden ze het nog gek dat er zoveel zwart geld in dit land rondzwerft. Verbaast mij in elk geval niet. Hoe harder je iemand de (financiele) duimschroeven aandraait, des te harder-ie begint te schreeuwen en dwars te liggen. Zouden ze dat puur menselijk mechanisme nou bij die overheid nog steeds niet doorhebben?

Leven en dood zitten soms angstwekkend dicht bij elkaar. Vandaag hingen op het prikbord op mijn werk twee kaarten. De eerste was van een collega, die zijn 5-jarig dochtertje Esmhe zag overlijden aan een hersenvliesontsteking. Een kaart met een prachtige tekst, waar ongeloof, verdriet en onmacht vanaf druipen. Het meisje werd afgelopen zaterdag onder enorme belangstelling begraven. Het tweede was van een andere collega, die de geboorte van zijn dochter Noortje de wereld in stuurde. Een vrolijk kaartje, waar het geluk om het nieuwe leven vanaf spetterde. Twee kaarten pal naast elkaar aan het prikbord, maar toch oneindig ver van elkaar verwijderd…