PBDoetMee

Zo rond Kerst, met al die sfeer om je heen, denk ik vaak terug aan mooie momenten die ik mocht meemaken. Momenten, waar je met vreugde, tevredenheid, geluk, verdriet of ontroering op terugkijkt. Wat de reden is, waarom ik vanavond ineens aan dit ene specifieke moment moest denken, weet ik niet. Het plopte zo mijn geheugen weer in.
Milaan, 1 december 1998. Ik ben daar vanwege mijn werk, bij een softwareleverancier waar we veel zaken mee doen. Die avond ben ik in de stad, met een paar collega’s. We lopen een beetje doelloos rond, en komen langs een oud gebouw dat prachtig is verlicht. Het is de Basilica di S. Ambrogio. Op een bord voor het binnenplein valt te lezen dat lampenfabrikant Osram een donatie heeft gedaan, en het gebouw van nieuwe sierverlichting heeft voorzien. Het wordt die avond officieel in gebruik genomen. We besluiten binnen een kijkje te nemen.
Eenmaal binnen zien we voorin de basiliek een groep vrouwen staan. In prachtige lange zwarte jurken. Het blijkt een deel van de vrouwensectie uit het Coro Filarmonico della Scala di Milano te zijn, een wereldberoemd koor waar ik wel eens van heb gehoord maar nog nooit in levende lijve heb mogen bewonderen. Die kans krijg ik nu als een kadootje in de schoot geworpen. Het gekke is dat ik eigenlijk helemaal niet zo van koren hou. Maar in deze basiliek hangt een verwachting, die me naar binnen zuigt en vastkleeft op de kerkbank waar ik nog net een plekje kan veroveren.
Ik zit net wanneer het koor begint te zingen. Liederen van Johannes Brahms, en Benjamin Britten. Het is mooi, zo onwijs mooi, dat ik er kippenvel van krijg. Het optreden duurt niet lang, een uurtje. Dat hele uur zit ik ademloos te luisteren. Zo puur, zo harmonisch, zo onbeschrijflijk zuiver, zo alles benemend.
Na een uurtje stoppen ze ermee. Het koor blijft nog even staan praten voorin de basiliek. Ik besluit naar voren te lopen om ze te bedanken voor het mooie moment, dat ze me gegeven hebben. Ik spreek geen letter Italiaans. Als ik de groep nader beginnen ze net weg te lopen door de zijdeur. Ik kom nog net op tijd bij een van de laatste koorleden. Ze ziet me aankomen, draait zich naar mij om. Een prachtige vrouw om te zien. Ze kijkt me met mooie donkere ogen recht en afwachtend aan. Het is de harpiste, die het koor heeft begeleid.
Het enige wat ik weet uit te brengen is een zacht “Thank you”. Ze knikt, krijgt tranen in haar ogen, slaat haar ogen neer, slaat ze weer op en kijkt me tot diep in mijn ziel aan. “Gracia”, zegt ze, met de mooiste spreekstem die ik ooit heb gehoord. Ze tovert een overdonderend mooie glimlach op haar gezicht en maakt een minieme neiging met haar hoofd. Haar lange blonde haar valt door de lichte neiging over haar schouder. Ze voelt wat het kooroptreden met me heeft gedaan, daar in die basiliek. Ze knikt me nog eens toe, en dan draait ze zich om en loopt achter de andere koorleden de zijdeur door en verdwijnt.
Het kooroptreden, dat ene “Gracia”, de tranen en de glimlach, die deze Italiaanse me daarbij schonken, bewaar ik voor altijd in een apart vakje in mijn geheugen. Bij het verlaten van het gebouw weet ik nog net de laatste folder uit een rekje te plukken. In die folder lees ik dat ze Luisa Prandina heet. Een prachtige naam achter een prachtige glimlach achter het mooiste en vloeiendste harpspel dat ik ooit heb gehoord. Mooie momenten. Ik koester ze. Ik krijg er -vijf jaar na dato- weer kippenvel van.