PBDoetMee

Voor alle PBDoetMee-lezertjes: een uitmuntend, gelukkig, weblogrijk en vooral gezond 2004.

Waar ik dus helemaal schijtziek van wor is Ad Visser. Vetlel, profiteur, nul, egotripper, dikkepikkenhaler. En dat alles driewerf. Visser, die meent dat Nederland zit te wachten op zijn pseudo-spiegiedeliese muziekjes. Bah. Vanavond zag ik ‘m weer ergens passeren. Met een format, rechtstreeks gejat van Boudewijn de Groot. Een gietaarzong over Screbrenica. Een paar uit hun verband gerukte krachttermen door de teksten geflanst, en meneer Visser meent een protestliedje te hebben geproduceerd. En -god helpe ons de brug over- hij ZONG het vanavond ook nog live op TV. Die man kan dus niet zingen. Basta. Moet z’n amuzikale mond dicht houden. Kan-ie niet. Is zijn ego te groot voor.
Ritmegevoel: afwezig. Ik zag Visser ooit eens op de auto-RAI een automobiel bedrummen met een nieuw speeltje. Een ontspoorde stoomlocomotief heeft nog meer ritmegevoel dan dit wanproduct.
Instrumenten bespelen? Kan-ie ook al niet. Beetje tokkelen misschien, maar dat is het dan ook wel. Want uit uitermate betrouwbare bron weet ik dat zijn eerste droom-CD, waarover hij zo dik deed dat eenieder gelooft dat hij zelf alle instrumenten hanteert, volledig is gespeeld en geproduceerd door een ingehuurde muzikant. Die PB toevallig zeer goed persoonlijk kent uit zijn eigen muzikale verleden. Je reinste besodemieterij dus. En wanneer ik die Harses Visser met opgetoupeerd haar dan weer op de buis tegenkom, en hem daar dik zie doen over alles wattie dus gewoon NIET kan, dien ik een vlotte run te nemen naar de onderste keukenlade. Alwaar ik mijn verzameling kotszakken uit verkeersvliegtuigen bewaar.
Gek he, dat zo’n flapdrol me zo gigantisch irriteert. Eigenlijk zou ik er hier geen woord aan vuil moeten maken. Maar dat zou dan weer betekenen, dat Drol Visser zijn dikkepikkenstory ongestraft kan blijven volhouden. En dat, waar de PB-lezertjes, moet nu maar eens afgelopen zijn!