PB gaat morgen op expeditie. Naar Zweelo, Drente. Nog nooit van gehoord. Totdat maatje Frans na vele jaren weer opdook, en daarheen bleek te zijn verhuisd. Zweelo. Moet mijn route maar donders goed voorbereiden, want gewoon Nederlands verstaan ze daar kennelijk niet, dus de weg vragen zal wel problemen geven. Het is zo te zien ook een gehucht van niks. Het kerkhof is qua oppervlakte potdomme bijna net zo groot als het hele dorp. Wanneer je daar wat hard tegen een voetbal trapt vliegt-ie het dorp uit. Zweelo is niet van vandaag of gisteren, wanneer je de geschiedenis bekijkt. Gezellig in een kringetje in urnen begraven worden, dat vonden ze vroeger al heel gezellig daar op het Drentse platteland. Over schieten doen ze in Zweelo trouwens niet moeilijk: ze zetten de lokale schietgragen met naam en toenaam op het internet. Nou ja, folklore zullen we maar zeggen. Zweelo: het voelt als een expedition into nowhere. Ik hoop dat ik morgenavond de weg naar de door PB bewoonde wereld terug kan vinden… (Plaatje groter bekijken).
En mocht u nu denken: die PB is totaal van de pot gerukt met zijn Macs…. het kan nog veel erger. Deze Tsjechische Apple-freak heeft een G4 in zijn Tatra gebouwd, want de Russische CD-speler beviel hem niet. Nu heeft hij een eindeloze voorraad MP3-tjes tot zijn beschikking. Plus een mobiele bioscoop, want MPEG-jes en DVD’s kun je er natuurlijk ook prima mee afspelen. En de G4 leest en passant ook nog diverse gegevens van de auto uit. (Via MacOSX.nl).
Ja, en met Panther houdt het topplezier nog niet op. Zoon en Dochter PB hadden ook al moeite om te bedenken, wat zij PB voor zijn verjaardag zouden schenken. Nou, daar wist ik wel een oplossing voor: Garageband. Dit pakket maakt onderdeel uit van het nieuwe iLife4, dat recent tijdens de keynote van Apple’s topman Steve Jobs werd gepresenteerd. iLife is dus vanmiddag bij de Apple-dealer ook gelijk maar in bestelling gegaan. In bestelling, want de vraag naar dit unieke muziekpakket (voor zo weinig geld, echt ongelooflijk) is zo groot dat de levertijden aardig uit de hand beginnen te lopen. De kans, dat iLife4 donderdag al in huis is, is daarom niet zo groot. Maar dat bombt niet: het komt eraan, en da’s al kado genoeg. (Plaatje groter bekijken).
Zo. Vandaag maar weer eens een klein gaatje geslagen in het huishoudelijk budget. PB is donderdag jarig en heeft zichzelf vandaag een aardig kadootje gegeven: Mac OS X 10.3 Panther, van Apple, voor de Mac uiteraard. Namens Mevrouw PB, die hiermee direct van het ernstige dilemma “Wat moet ik ‘m nu weer kado doen?’ is verlost. Zo heeft deze aanschaf ook z’n sociale kanten.
Het nieuwe operating system wordt op dit moment op PB’s G4 geinstalleerd. Da’s een eitje: klik op de knop Installeren, en de rest gaat dus gewoon vanzelf. Niks geen gedoe met apart installeren van drivers en troep, zoals we dat bij Windows gewend zijn. Niks geen verlies van instellingen, want straks is alles gewoon weer onder PB’s tikvingers beschikbaar. Met behoud van alle instellingen en data uit de vorige versie, en zo hoort het ook.
Apple kan het nog steeds, waar Microsoft vorstelijk tekort schiet. Met een Mac creeer je, met een PC beheer je. Da’s een essentieel verschil, dacht ik zo. Tenzij je het gefrutsel met .dll’s en onwillige extensies tot je hobby rekent. Is op zich niets mis mee hoor, ieder z’n meug, maar niet voor mij.
De Mac is mijn digitale creatiedoos, waar ik mee schrijf, teken en muziek maak. En ja, af en toe ook een briefje tik, want dat kan natuurlijk ook. Ook voor de Mac bestaat een prima Office, die in een aantal opzichten veel prettiger werkt dan het Windows-broertje. Van dezelfde producent notabene, Microsoft. Maar goed, voor die paar keer per maand dat ik een brief tik maakt me dat nix uit. Zolang ik maar op soepele wijze en zonder virusgedonder muziek kan maken ben ik een zeer tevreden mens, en heb ik tot aan mijn verjaardag al dagen voorpret. Panther rulez, om maar even een moderne MSN-term te gebruiken.
Natiksel: operatie geslaagd. En alles staat nog keurig op z’n plek. Nix zoekgeraakt, alles werkt. Hoppa!
Op 22 juli vorig jaar maakte ik hier melding van mijn worstelpartij met een onwillige DVD-RAM-speler, die zich krang gedroeg. Moest-ie open, ging-ie dicht. En omgekeerd. Uiteindelijk heb ik dat ding eruit gesloopt en een PC-CD-speler in de Mac gehangen. Dat werkte. Mijn Mac gered door een PC-onderdeel, dat voelde slecht, maar goed: ik kon weer verder.
Dat is al die tijd zo gebleven, tot vanavond. Toen viel mijn oog plots weer op de DVD-RAM-speler, die zielig en alleen in een plastic zakje op de plank lag. Dat kon zo niet langer. Alsof een kind van haar moeder gescheiden is. Dus heb ik alle moed der wanhoop bij elkaar geraapt, eens diep adem gehaald, en ben aan het spitten en graven geslagen. Mac uit elkaar, PC-CD-speler eruit, DVD-RAM erin, alle software maar weer eens nagelopen…. kortom: een beste klus waar de hele avond en een deel van de nacht in is gaan zitten. Het is inmiddels alweer 02:00 uur, en ik heb zojuist het laatste schroefje en de laatste drivers geinstalleerd.
En zie: wie moeite doet wordt beloond: hij doet het weer primadeluxe! Tararararara! En vraag me nu na al dat geploeter niet hoe het kan, werkelijk geen idee welke handeling uiteindelijk de oplossing gaf. Boeit ook niet. Moeder en kind zijn weer samen, en dat is mooi. En PB kan zijn DVD-tjes weer in de Mac bespieden. Da’s ook mooi. Waarmee maar weer bewezen is dat Macs prettige computers zijn. Als zelfs een totaalpjoetertechnieknerd zoals ondergetekende dit klusje uiteindelijk weet te klaren, dan is het goed. Zo, en dan nu eindelijk die Bavaria!
Wanneer je een product via Internet aan de man wil brengen moet je er natuurlijk wel voor zorgen dat het werkt. Klik hier maar eens, en op de website straks op de knop demo. Goeie reklame, nietwaar?
Soms stop ik -op weg naar huis- op een parkeerplaatsje halverwege, om even een lekker sjekkie te draaien. Dat gaat zo lastig terwijl je rijdt, vandaar. Ik doe dat niet vaak, meestal kan ik wel wachten tot ik thuis ben. Alleen als ik echt zin in mijn rokertje heb stop ik. Zoals vandaag, einde middag, schemertijd. Ik sta daar, draai mijn paffie, en luister naar het nieuws op Radio 1. Komt er vanaf een zijweg zo’n tweepersoons Mercedes aangereden, langzaam. Ik kijk naar die auto, want laten we wel zijn: dat zijn fraaie auto’s om te zien. De bestuurder kijkt behoedzaam om zich heen, draait dan het parkeerplaatsje op, en laat zijn auto pal naast de mijne (ook geen misselijke auto, maar niet zo duur als die Mercedes) tot stilstand komen. Hij kijkt door zijn raampje belangstellend mijn kant op, en ik kijk wat verbaasd terug. “Wat mot je van me, kerel?” denk ik. Dan gebeurt het. Hij geeft me een dikke knipoog en een kusmondje. Ik laat van verbazing de sjekbuil op de stoel vallen, herneem me in een seconde, en wijs naar mijn voorhoofd. ” Sodemieter op man”, zeg ik. Dat hoort-ie niet, want de raampjes zitten dicht, maar de boodschap komt heel goed over. Hij kijkt me verschrikt aan, een beetje beteuterd zelfs, en scheurt plankgas weg. Pas als hij de zijweg weer is ingereden besef ik het: ik sta kennelijk op een homo ontmoetingsplaats en had zojuist mijn eerste flikkersjans. Dat ik dit nog mag beleven. Jammer voor meneer: PB gaat voor vrouwelijk schoon. Hmmmm, voortaan toch maar mijn halverwege-sjekkie ergens anders draaien.
Nog even, en PB gaat zonder mankeren naast zijn schoenen lopen. Wederom een geslaagde upgrade-oefening uitgevoerd. Van MT 2.65 naar 2.661. De versienummers volgen elkaar in ijltempo op bij MT, heb ik zo ‘t idee. Wat er nu precies weer verbeterd is, geen idee. Iets tegen spammers en misbruik van comments, tenminste dat begrijp ik uit de install-text. Altijd goed dus. Je kunt digiklojo’s niet genoeg dwarszitten. Dat het wederom gelukt is mijn weblog, ondanks verwoestend kopieerwerk en chmodden van cgi’s naar 755, in leven te houden mag beslist een wonder heten. En miskende weblogtechniektoevalswonderkinderen mogen af en toe best even naast hun schoenen lopen. Als ze er daarna maar heel vlot weer in stappen. Zo, nu eerst een Bavaria (meesterzet van deze brouwer om die bierspot-boys binnen te slepen). Nu maar weer wachten op de volgende upgrade.
Tuurlijk, konden we op wachten. De eerste krant die een weblog (krantlog?) opent. Uiteraard weer in de VS, waar ze meestal ‘t eerst de waarde van een communicatiemiddel in de gaten hebben. Dat was met internet zo (de eerste krantenportals ontstonden in de VS), en dat gaat met het log weer net zo. Het wachten is nu op de eerste Europese na-aper. Wedden dat dat een Nederlandse krant is?
Ik heb hier in de kroeg uitgelegd wie Van der G. is, wat hij heeft gedaan, en wat hij van plan is te doen. Naar aanleiding van het postje van PB hierover. De IJslanders begrijpen er niets van. Dat Van der G. slechts 18 jaar gevangenisstraf wegens moord heeft gekregen, en niet levenslang. En dat hij over 10 jaar (of zoiets, weet ik niet precies) al weer op straat komt wegens de reguliere strafvermindering. Dat wij Van der G. in staat stellen om vanuit zijn cel een kort geding aan te spannen, tegen wie dan ook. Dat Van der G. naar een andere gevangenis wordt overgeplaatst, zodat hij niet meer alleen hoeft te zitten, omdat justitie dat zo zielig vindt. Dat Van der G. nog steeds (kennelijk) zo’n grote bek durft op te zetten na alles wat hij heeft gedaan en waarvoor hij is veroordeeld. Dat hieruit blijkt dat Van der G. kennelijk nog steeds niets heeft geleerd.
Ze snappen er niets van, hier in de kroeg. Nee, wat de IJslanders betreft was Van der G. allang in een visgat gedumpt. U snapt wel, zo’n gat dat ijsvissers hier hakken. Misschien een wat al te rigoreuze aanpak, maar ik snap ‘m wel. IJslanders houden van recht toe recht aan aanpak. Bega je een misstap, dan ben je heftig de lul. Maar wordt je na je straf ook weer vergeven en opgenomen in de gemeenschap. Dat laatste geldt alleen niet voor moordenaars en (kinder)verkrachters. Daar bestaat hier op deze koude steenklomp totaal geen medelijden voor. Dat wordt hier beschouwd als het laagste van het laagste uitschot. Daar hoort Van der G. naar IJslandse normen zeker bij!
Ik kan eigenlijk net zo goed een paar van die hackertjes bij mij thuis uitnodigen. Ik zet ze dan voor mijn pjoeters en netwerk, en zeg: “Hier jongens, ga maar lekker je gang. Pruts maar wat aan en kopieer of verwijder zo veel als je wil”. Voelt u um?
Volkert van der G. dient een aanklacht in tegen het actualiteitenprogramma Twee Vandaag. Wat ik daarvan denk? Heel simpel: die Van der G. moet gewoon zijn bek houden, heel stil in zijn cel blijven zitten, en vooral niet denken dattie -na alles wat hij heeft gedaan en veroorzaakt- nog een rol van enige betekenis in deze samenleving mag spelen.
Tiensecondenkunst deel 3: This is not a Fish.
Ik herhaal het hierbij nog maar een keertje: Windows totaly sucks! Waarom? Wel: ik zet een uurtje geleden mijn Windows-pjoeter aan, en krijg prompt een melding dat d’een of andere onverlaat weer eens zitten klooien in de registry van mijn pjoeter. Ondanks het feit dat poortwachter Norton staat geinstalleerd en actief is, inclusief de laatste definitie-updates. Fijn he? Gloeiende… het is mijn registry, dus blijf er vanaf met je zieke fikken!
En dan nog maar eens gemeld dat in al die jaren, dat ik al Macinhtosh-computers gebruik, er zich nog niet een keer een virusvervuiling (ik onderstreep: nog niet 1 keer) heeft voorgedaan. Waarvan akte. En het aantal vastlopers en crashes, waarmee ik te maken kreeg, op de vingers van 1 hand is te tellen. Vier in totaal, om precies te zijn. Slechts 1 keer liet OSX me met een kernel panic volledig in de steek en moest ik de hele handel opnieuw installeren. Die drie andere keren was onder OS 9, en bovendien mijn eigen schuld omdat ik iets te enthousiast met audio-extensies en plugins had zitten schuiven en slopen. Al die tijd met de Mac, hoe lang is dat dan? Sinds februari 1986, dames en heren, dus 18 jaar. Dat is dus een gemiddelde van 1 crash per 4,5 jaar. Welk Windows-slachtoffer kan dit melden? Ik durf te wedden niet een.
Windows: we zitten ermee opgescheept, en we komen er nooit meer vanaf. Het is net als de griep: het komt op als kakken, je wordt er knap beroerd van, maar je kunt er nooit onderuit.
PB en Dance? Weet ‘t niet. Ben meer van de symphonische en world, dat soort muziek. Maar: heb vanavond maar eens een poging gewaagd. Met de vraag aan eenieder die het hoort: is dit danceable? Ice, op Acid Planet.
Dikke moel, foute smaak in de bek, drinken met een rietje. PB was vandaag weer in de running voor deel twee van de maalmachinekaakherverbouwing. Wat kan het leven toch opbouwend zijn…
Slow Sunny Sunday. Nieuw easy werkje uit de audiokeuken van PB. Gebakken met de nieuwe sampleschildersoftware van Apple, SoundTrack. De kwaliteit van met name de reverb, die in dit pakket zit, is werkelijk verbluffend. De nieuwe CoreAudio technologie, die Apple sinds de komst van OS X toepast, heeft veel in zich. Hoge resolutie, dus ook hoge effectkwaliteit. SoundTrack werkt ook met een nieuw Apple audioformaat: .loop. De geluidskwaliteit van de samples, die bij SoundTrack worden geleverd, overtreffen de stoutste verwachtingen. Luister maar eens naar de fluit, die ik op de horizon van dit gebakje heb gezet. Klinkt als een klokje. Gaat PB nog een hoop lol van beleven, van dit pakket.
Ik droom. Loop door Haarlem, waar ik ben opgegroeid. Ik herken de straten, de gebouwen, de bruggen, van toen ik een jaar of 7 was. Maar er klopt iets niet. De auto’s zijn te oud. De kleding is te ouderwets. De bomen zijn kleiner, dus jonger. De treinen, die het NS-station binnen rijden, zijn te ouderwets. Er rijdt zelfs een stoomtrein. Vol verwondering kijk ik hoe het leven van die alledag zich rondom mij afspeelt. Het is vroeg voorjaar, frisjes, maar al wel lekker weer. Ik hoor vogels fluiten, ik hoor geen allesoverheersend verkeerslawaai, slechts af en toe een auto. Oude bussen van de NZH en Maarse & Kroon rijden het stationsplein op.
De taxi’s staan op dezelfde plek in de rij als in 1960, maar ze zijn ouder van model. De chauffeurs zitten in het zonnetje op de spatboren van hun taxi’s. Ze roken een sigaret. Ze dragen een pet met een embleem erop. Een krantenjongen verkoopt het Haarlemsch Dagblad. Een stoomtrein rijdt het station in, en blaast grote wolken uit. Als ik verder de stad in loop vallen me de etalages op. Heel ouderwets in mijn ogen. Namen en reklame in mooie sierlijke letters. Sommige woorden worden met sch gespeld: vleesch. Wat raar, dat doen we tegenwoordig toch niet meer? Er komt iemand de slagerij uit en doet de winkeldeur dicht.
Ik hoor een knal. He, de voordeur, er gaat iemand weg. En ik ben klaarwakker. Terug in de realiteit van vandaag, meer dan 50 jaar later. De droom brandt glashelder na achter mijn ogen. Dan weet ik het: ik heb een flinke wandeling gemaakt in het Haarlem van de jaren ’30. Hoe is het mogelijk.
Deze droom had PB een jaar of 15 geleden. En nu nog staat deze droom als een kras in mijn geheugen gegrift. Als een film, die ik vandaag nog heb gezien. Elk detail tot in alle fijnheid uitgewerkt. Stap voor stap, indruk voor indruk. Geluid voor geluid, stilte voor stilte. Hoe is het mogelijk… Reïncarnatie, terugkijkend in een vorig bestaan?
Dankzij K-Noord maakte ik vanavond onverwacht kennis met Magnatune. Een prachtige kookpot met onafhankelijke muzikanten, en een website met een mooi concept. Try before you buy: je kunt complete CD’s beluisteren, en als het je bevalt bestellen. Van de opbrengst gaat 50% naar de artiest, en zo hoort het ook. Wurgcontracten is zo’n beetje het enige dat de “echte” maatschappijen plegen te hanteren: de reden, waarom mening goeie artiest niet in de CD-winkel ligt. Bij Magnatune gaat dat gelukkig heel anders.
Zoals vaste lezertjes hier wel weten veert PB direct overeind bij het woord muziek, en al helemaal bij dit soort initiatieven. En dus direct aan het graven geslagen in de voorraad van Magnatune. En daar stuitte ik al snel op Beth Quist, en haar muziek waar ik dus spontaan kippenvel van krijg.
Op 13 januari had ik het met U al even over webloggende politici, een fenomeen ernstig in opkomst. En kijk eens wie het propagandainstrument weblog nu ook heeft ontdekt? Ben benieuwd wattie er mee gaat doen. Wordt het een nieuwe uitlaatklep voor partij-ideologie? Slappe dreuge hap? Of kannie de verleiding weerstaan, en maakt-ie er echt iets aardigs van? En bouwt hij de zo broodnodige interactiviteit (tweeweg wel te verstaan) met de kiezer in.
Het weblog is er pas een paar dagen, dus ik ga nu niet oordelen. Te snel. Over een poosje maar eens een keer. Wat ik trouwens wel ernstig vin is dat deze politilogger door Adam Curry is aangezet te gaan digitalen. Curry, en de SP?! Ik kan me veel rare combi’s voorstellen, maar deze? Goeiehelp… In elk geval een goede reden om deze nieuwe ster aan het weblogfirmament in de smiezen te houden, in de nimmer aflatende serie Politiloggen. Wordt vervolgd.
PS: heb de betrokken politilogger, wier politieke ideetjes me overigens vaak wel aanstaan, net een comment gegeven en hem succes gewenst met zijn nieuwe digitaaltje. En hem gevraagd er iets leuks van te maken, en de boel niet te misbruiken. Ben benieuwd.
Vandaag in de nimmer aflatende serie “Waar is…”: deel 2 van het Lego KZ. In deel 1 kon U lezen hoe het kunstwerkje van de Poolse kunstenaar Zbigniew Libera in 1995 en de jaren daarna de nodige commotie veroorzaakte. Ik vroeg me af waar dat werkje na alle toestanden uiteindelijk is gebleven. Vandaag dwarrelde een email in PB’s bus van Galleri Fourschau in Kopenhagen met het antwoord. Het blijkt, dat er niet 1 maar 3 exemplaren van het Lego KZ zijn gemaakt door Libera. De galerie weet feilloos te melden waar de spullekes tegenwoordig zijn. Het eerste setje is in bezit van een prive-verzamelaar in Noorwegen, die niet met naam en toenaam wil worden genoemd.
Het tweede exemplaar blijkt terecht te zijn gekomen in het Jewish Museum in New York. Opmerkelijk, zeker wanneer je bedenkt dat het juist de joodse organisaties waren die in 1995 het hardst schreeuwden dat dit kunstwerkje moest worden afgebroken. Maar goed. De zoekmachine op de website van dit museum geeft trouwens geen enkele sjoege wanneer we zoeken op trefwoorden, die met dit kunstwerkje te maken hebben. Ze zullen het wel ergens in de kelder hebben weggestopt.
Nummer drie kwam terecht in het Haus der Geschichte in Bonn. Deze website is behoorlijk informatief, maar ook een doolhof qua indeling, en we vinden ook hier geen info over Libera. Ook al weggemoffeld misschien?
Daarmee lijkt Libera’s statement tegen de onderdrukking onder het stof te zijn verdwenen. Libera trouwens zelf ook. Google geeft een beste lijst hits wanneer je zoekt op “Zbigniew Libera”, maar veel pagina’s van recente datum zitten daar niet tussen. Misschien is de beste man al dood, ik weet het niet. Hoe dan ook: het is een opmerkelijk kunstwerkje, dat nog tot lang na de presentatie in 1995 heeft nagedenderd. Libera’s statement tegen onderdrukking en geweld heeft geen fluit geholpen, natuurlijk niet. Maar het is goed dat dit soort statements worden gemaakt, en blijven komen. Zodat we telkens weer met de snufferd op de feiten worden gedrukt. Toch?
SMS-je. van Marianne. Alweer. Een leraar de klos. Nu in Amsterdam, neergestoken. Marianne vraagt zich in het sms-je vertwijfeld af in wat voor samenleving we toch leven. Mee eens: het is een puinhoop. En Murat D.? Die had al eerder leraren bedreigd. Lekker jong, die Murat. Of: lekkere samenleving, denk dat dat de lading beter dekt. Dus haal ik -koppig als ik kan zijn- het logo er maar weer bij. Want dat we met z’n allen die boodschap dienen uit te dragen, dat is nu toch wel overduidelijk, dacht ik zo. Wie daarover nu nog twijfelt dient zich toch eens uitermate ernstig achter de oren te krabben!
Nu beginnen ze ook al met commercials op internet. Unicast, een Amerikaans bedrijf, ontwikkelde een speciale video-technologie die -zeg maar- Ster-spotjes via Internet mogelijk maakt. Zitten wij daar op te wachten? NEE! Straks worden we dus bij het betreden van websites getrakteerd op slimme maandverbandvleugeltjes, oersullige kerels met een blauwe schoonmaakveger, debiele huismoeders die zingend de was staan te doen, en gedrogeerde peuters die luiers in een vergaderzaal showen. En nog veel meer van die afgrijselijke ellende. En je kunt er straks niet meer omheen: die spotjes worden automatisch over je hele beeldscherm vertoond. Je kunt ze dus niet eens fatsoenlijk wegklikken. Laten ze aub die Amerikaanse shit bij zich houden. Want believe me: ze hebben al een hele voorraad van die shit in de startblokken staan. Getver!
Zo. Ik kan tenminste weer een beetje normaal eten zonder dat ik er gelijk als een hamster uitzie. Kaakchirurg geweest. Liep natuurlijk weer lekker uit in tijd, maar OK: ik ben van het probleem af. Propje uit speekselklier verwijderd, dus we kunnen weer voluit happen. Da’s toch wel een hele opluchting. Knap lastig wanneer je je mond niet ver genoeg open kunt trekken. Zowel letterlijk als figuurlijk. Want als letterlijk je mond niet voluit open gaat, heb je er figuurlijk ook weinig zin meer in. Maar er gloort weer licht aan de horizon: ik heb letterlijk en figuurlijk weer een grote bek.
Zit ik vandaag in een belangrijke vergadering. Praat, argument, moeilijk, ingewikkeld, belangrijk, hoge prioriteit, doelstellingen, milestones, enzovoorts, enzovoorts. Mobieltje piept: bericht. Ik open het bericht. Komt van Dochter PB. Strekking: “Ik laat het niet altijd merken, maar ik vind je een super pappa.” Kijk, dat is pas echt belangrijk. Toch?
Het gaat ff wat minder met PB. Wanneer ik wat eet krijg ik prompt een enorme zwelling in de rechter wang. Verstopte speekselklier of zoiets, waardoor het speeksel niet wegkan en zich ophoopt. Lastig, en geen gezicht 2004. Collega’s noemen me al De Hamster en vragen, of ik te vaak bij Albert Heijn kom. Werkhumor, zullen we maar zeggen. Even buiten dienst, op weg naar ome dokter…
Zo. De samples zijn over en weer. Al even snel geluisterd. Poepoeh…. heeeel mooi allemaal. Ik heb amper nog harddiskruimte over, maar dat moet maar even. Kopen we er maar weer een zutje opslag bij. Moet kunnen, zeker wanneer je beseft dat er nu een compleet dames en herenkoor in de pjoeter zit. Samen met al die andere samples, die we hier al hadden, maakt dit de zaak nog completer. Binnenkort eerste resultaat op PB’s Acidstek.
Kennis van me is directeur van een bedrijf in een gedeeld kantoorpand in het westen des land. Bij de kennis op kantoor rookt iedereen, dus nix rookvrije werkplek. Met z’n allen zo besloten. Directeur van bedrijf een verdieping lager klaagt nu dat via het trappenhuis af en toe rooksporen zijn bedrijf binnendwarrelen. Met name, wanneer bij het bedrijf van mijn kennis de kantoorvoordeur open- en dichtgaat. Kennis heeft directeur toegebeten dattie niet zo moet zeuren. Oorlog in de tent. Andere directeur dreigt nu de rookcontroleambtenaar in te schakelen. Waarop mijn kennis heeft geeist dat de directeur voortaan zijn oude diesel niet meer op de parkeerplaats start. De walm van die auto is zo verschrikkelijk, dat de dieselstank door de ramen binnenwaait. Directeur beneden dreigt nu met kort geding. Waarop mijn kennis heeft gedreigd met een tegenkortgeding, waarin een dieseldampvrije parkeerplaats zal worden geeist. Oorlog nu compleet. Wordt vervolgd.
Vandaag hebben we geen tijd voor webloggen, PB en ik. We pompen de hele dag al gedigitaliseerde instrumenten en koren naar elkaars studio. Alles bij elkaar 2 TerraByte aan samples van IJsland naar Nederland, en ongeveer hetzelfde in de omgekeerde richting. Als alles over is zijn we qua instrumentenkeuze geheel compatibel met elkaar. PB had nog geen mooie professionele koorsamples, en ik nog geen originele Bösendorfer vleugel. Nog even pompen, en we zijn d’r helemaal klaar voor.
Mooi! Er wordt nagedacht en gediscussieerd op een paar weblogs over de vraag, of de ribbonactie “Geweld? Het moet nu maar eens afgelopen zijn!” zin heeft. En of men (door de ribbon te plaatsen) steun wil verlenen of niet. Ik krijg mailtjes en comments met de vraag of ik wel lekker ben door te denken dat de wereld in drie dagen veranderd kan worden. Natuurlijk weet ik donders goed dat ik dat niet voor mekaar krijg.
Eén ding weet ik echter wel: wanneer we helemaal niets doen gebeurt er zeker niets. Hoe je het ook draait of schudt: door de ribbon wordt hier en daar nu nagedacht en gediscussieerd. En iemand, die gisteren nog liet weten dattie ‘m niet zou plaatsen, heeft dat vandaag toch gedaan. Dat is een stap vooruit, ook al is het er maar eentje. Dat beschouw ik als een bemoedigend resultaat. Elke stap telt. Zolang we nog nadenken is er nog hoop…
Krijg ik net een mailtje van iemand die vraagt, waarom ik de ribbons heb weggehaald. Wil meedoen. En of ik die met dat rode kruis erdoorheen er even bij wil zetten, want die vindt-ie beter. Oh, nou, OK. Ze staan er weer. Begint er vast weer iemand te piepen dat PB ook niet weet wattie wil. Inderdaad, maar dikke neus. Zou het dan toch…?
Nou ja, dan maar niet. Jammer. Tekenend. We analyseren, signaleren en roepen veel, maar we doen kennelijk geen ene flikker. Wat een land, wat een volk, wat een beleid, wat een betrokkenheid… Treurig is het, uitermate treurig!
Dat met die vlaggetjes doen we dus even anders. Al die Nederlandse vlaggetjes, worrik tudeluut van. En wekken volgens mij nog een verkeerde indruk ook. Dus: voortaan aleen een vlaggetje van IJsland bij de bijdragen van collega Reykjavik. De redactie IJsland is akkoord. Waarvan akte.
Ik begrijp er echt helemaal niets meer van. Doe ik nu iets niet goed? Of zijn we allemaal te lam? Nog steeds geen enkele reactie op “Geweld? Dat moet nu maar eens afgelopen zijn!” Heb gisteravond maar eens wat mails rondgestuurd naar -zoals ik ze inschat- bewogen mede-webgebruikers wier webstek een redelijke tot grote bekendheid geniet. Met de vraag of zij willen helpen deze anti-geweld-graphic op Internet bekend te krijgen. Helaas: geen enkele reactie. Daar hebben ze misschien hele goede redenen voor en dat mag, want we leven in een vrij land. Of misschien willen ze eerst even nadenken over zo’n stap. Dat kan natuurlijk ook. Je moet het ergens wel mee eens zijn als je meedoet. En een overweging maken kost even tijd. Zou dat dan de reden zijn, vroeg de over-optimist zich af?
En toch vind ik het vreemd. Wanneer dit weblog nou door geen hond gelezen zou worden, dan zou ik het begrijpen. Maar dat is niet zo. Het logbestand geeft aan dat sinds gisteravond er toch weer zo’n 100 verschillende lezertjes op visite zijn geweest, de hits van zoekmachines, webcrawlers, mijn eigen staat-alles-er-wel-foutloos-op-bezoekjes en dergelijke niet meegerekend. Je zou toch denken dat tussen die 100 in elk geval een (1) lezer zou moeten zitten die een reactie plaatst. Al was het er maar eentje. Nee hoor, helemaal niets.
Mijn gewaarde mederedacteur Reykjavik schrijft een stukje over het weer bij hem in IJsland en hoppa: er komt weer een reactie op. Kennelijk slaat het ledige beter aan dat het zware. Wanneer gevraagd wordt mee te protesteren tegen geweld in dit land gebeurt er niets. Ik ben er eigenlijk niet eens verbijsterd meer over, ik ben er een beetje treurig van. Gisteren tikte ik nog: “Het zal toch niet zo zijn dat jullie allemaal murw geslagen zijn? Als dat zo is, dan zijn we met z’n allen pas echt ver van huis…”. In de veronderstellende wijs. Ik ben bang dat we al ver van huis zijn. In de treurige wijs…
Reykjavík, Veðurhorfur næsta sólarhring. Austlæg átt, 3-8 m/s og skýjað með köflum, en 8-13 og talsverð snjókoma seint á morgun. Frost 4 til 10 stig.
Oftewel: de weersverwachting voor Reykjavik voor morgen, graadje of 10 vorst in de loop van de dag. Bergje sneeuw erbij ook nog waarschijnlijk. En bij jullie? Storm op til, lees ik overal op de websites en in de weblogs. Alle hens aan dek: zowel tegen geweld als tegen de wind. Zware tijden daar in Nederland.
Djeeezzz. U mag best weten: ik kijk met enige verbijstering naar het beeldscherm. Hier wordt ik toch wel even wat stilletjes van. Geen enkele, maar dan ook werkelijk geen enkele reactie op “Geweld? Dat moet nu maar eens afgelopen zijn!” Nul komma nada reactie. Terwijl de laatste twaalf uur er toch het een en ander aan bezoekers is langsgekomen, wanneer ik de logfiles goed bekijk. Het loggedoe registreert niet of het actieplaatje is gekopieerd, dus het zou kunnen dat men het plaatje pakt maar geen reactie achterlaat.
Ach, waarschijnlijk is mijn digitale stem veel te klein om gehoord te worden. Deze stem hoor je wel, maar dat gaat over na het geweld. Wat ik zo graag wil is weg geweld. En deze stem moet zich nog ontwikkelen, tenminste toen ik er zojuist een kijkje nam.
Ach, misschien heeft het meer tijd nodig. Ben ik weer eens veel te optimistisch met de veronderstelling, dat mijn noodkreet direct wel zou aanslaan. Idealisten zijn over-optimisten, heb ik ooit ergens gelezen. Nah… Voorlopig is het in de DoeBox en de comments angstwekkend stil. Het zal toch niet zo zijn dat jullie allemaal murw geslagen zijn? Als dat zo is, dan zijn we met z’n allen pas echt ver van huis…
Vanmiddag in de auto op weg naar huis wist ik het: dit moet ik doen. Het kan niet zo zijn dat ik in dit weblog de hele wereld zit te bekritiseren, maar nix onderneem wanneer er iets gebeurt dat niet alleen mij maar ons allemaal zwaar raakt. Het is heel weinig wat ik doe, maar ik hoop dat het veel teweeg zal brengen. Een vleugelslag van een vogel kan immers ook een storm ontketenen.
Ik dit logootje gemaakt. Bedoeling: dit logootje zo snel mogelijk op zoveel mogelijk websites. Dat zijn we verplicht aan de vermoorde docent Hans van Wieren, en aan al die andere slachtoffers van geweld in dit land. Vaak mensen die, net als Van Wieren, juist zo dapper streden om geweld uit te bannen en er weer een fijne risicoloze samenleving van te maken.
Daarom: haal het logo (in twee uitvoeringen: met of zonder slagschaduw) op, of kopieer het, en plaats het in je weblog, je MSN-stek, je website, je forum, je bedrijfswebsite, de website van je organisatie of band, je jeugdhonk, je gemeente-, provincie of landelijke overheidsweb, je politieke partij-web, je hobbysite, je weet-ik-veel-wat-voor-web. Laat met dit logootje zien dat je er de balen van hebt. Dat je meer dan genoeg hebt van alle geweld in dit land. Dat je er niet meer tegen kunt. Dat je wilt dat het ophoudt. Dat je eenieder, die zich aan geweld schuldig maakt, op deze manier vraagt om er per direct mee te stoppen. Dat je wilt dat de wereld in dit land weer normaal wordt.
Laat zien dat je vindt dat het afgelopen moet zijn met dat geweld! De toekomstige slachtoffers, die dat misschien niet hoeven te zijn wanneer we nu allemaal keihard aan de bel trekken, zullen jullie zeer dankbaar zijn!
Een poosje terug hakkelde ik hier over die veiligheidswebsite, en stuurde en passant een mailtje naar Lego over de gebruikte achtergrond op die website. Die lijkt wel erg veel op Lego-steentjes. Wel: dat heeft gewerkt. Vandaag kwam een mailtje van Lego terug met de mededeling, dat hun juridische afdeling de website gaat onderzoeken op mogelijke inbreuk op het copyright van de bouwsteentjesfabrikant. Voila, de overheid waakt, dan de burger ook. Ben benieuwd wat hier uitkomt. Wordt vervolgd.
Overigens: in het licht van de schrikwekkende gebeurtenissen van gisteren (ik doel uiteraard op de moord op conrector Hans van Wieren) is dit akkefietje natuurlijk peanuts. Aan de andere kant: wie het kleine niet signaleert, krijgt het grote nooit geleerd.
Ik kom nog even terug op die sokken bij financien. Ik zocht op www.minfin.nl naar het trefwoord sokken. Maar men is wel zo slim om op hun website niet over dit onderwerp te reppen. Toen begon ik maar wat te bladeren en kwam een stukkie tekst uit 1999 tegen. Dit (het stukkie over walnoten) is dus waar minfin zich mee bezig houdt wanneer er geen discussies over de kleur van sokken worden gevoerd. Dit is dus waar de Nederlandse belastingbetaler voor betaalt. Het is treurig…
Op de late avond nog een absolute must om even langs te klikken: MoveOn.org, Democracy in Action. Vandaag haalden ze de wereldpers met de bekendmaking van de winnaars van hun anti-Bush campagnewedstrijd. Maar MoveOn is het hele jaar druk bezig met democratiebewaking. Op z’n Amerikaans uiteraard, maar daarom niet minder een bezoekje waard. Op de wedstrijdsite zijn veel inzendingen te zien. Ben trouwens benieuwd hoe lang het duurt voordat er een Nederlandse spiegel van komt. Een 30 seconden anti JPB-campagne, is dat wat? Enige inspiratie opdoen? De 26 finalisten van de MoveOn-wedstrijd staan hier.
HELP! Het Nico Dijkshoorn-virus is niet meer te stoppen. Het lijkt wel sars. In tekst was hij al nul, en op TV werd hij helaas net niet door dat wilde wief aangevlogen. Waarover ik nog mijn diepe spijt heb betuigd hier: ik had graag gezien dat dat wilde wief hem tot de enkels aan toe had afgebroken.
Maar helaas, het kan nog veeeeel erger. Nu is deze troosteloze letterspuger ook al in audio te horen. Met een audio column via GeenStijl. In schrift krijg ik al prompt jeugdpuistjes van dit stuk verdriet. Met wie ik al sinds de aanvang van mijn weblogavontuur in optimale onmin leef vanwege een dubbele doodswens aan mijn adres, zoals trouwe lezertjes hier zich vast nog zullen herinneren. Maar van zijn onmetelijke slappe gezever en die tergende stroopstem inclusief artificial stedelijk dialect geraak ik zonder mankeren twee weken van de leg.
Ik kwel mezelf thans tot het uiterste. Terwijl ik dit tik beluister ik op de achtergrond zijn eerste stemcolumn. Hij lult echt uit zijn nek over nix. Totaal nul komma nada nix. Volkomen zilch. Ja, dit is beslist Nico, want zo schrijft hij namelijk ook. Dus: hij weet zijn luchtledig format wel naar een ander medium te vertalen. Da’s al heel knap met zo’n IQ. Ik snap trouwens niet dat GeenStijl zo’n mindrol tot de gelederen toelaat. Ben het lang niet altijd eens met wat GeenStijl allemaal uitvreet, maar een bepaalde klasse kun je die gasten toch niet ontzeggen. Het gaat tenminste ergens over. Ze durven issues aan de kaak te stellen, al gaat dat soms wel op een wat onzachtzinnige manier. Maar goed, ze doen het. En dat kunnen we van ND bepaald niet zeggen. ND is het nivo van BigBrother nimmer meer te boven gekomen.
We zijn voorlopig nog niet van hem verlost. Want: hij gaat ons wekelijks bijpraten, zegt-ie. Nou, daar zijn we dan mooi klaar mee. Ik hoef natuurlijk niet te luisteren, maar een trap onder de kont moet je wel op basis van bevindingen verkopen, niet zo maar in het luchtledige. Dus zal ik soms moeten luisteren. Hoe erg ik dat ook vind.
ND groet ons aan het einde van zijn audiocolumn met “zwaar de typhus” en “opgeflikkerd nou, stelletje asholes”. Vanhetzelfde, Nico, uitermate gemeend en zeer hartelijk van hetzelfde.
Godsallemachtig zeg. Wat lees ik op de nieuws websites in Kikkerlandje? De ambtenaren van het ministerie van financien maken zich de hele dag al druk over de kleur van hun sokken. Hahahahahahaha..snik…
Het kon natuurlijk niet uitblijven. Politici ontdekken in toenemende mate het wegloggen. D’een schrijft een lifelog, d’ander gebruikt het weblog als (verkapt) politiek propagandamiddel. Ergens ook wel logisch. Een weblog brengt politici dichter bij zijn medeburgers, voor wie (als het goed is) een politicus immers zijn/haar werk doet. Maar: dan moet er wel een comment-optie zijn, want anders is het en blijft het eenrichtingsverkeer (zoals gebruikelijk zou ik haast zeggen), en afstandelijk. Zullen we eens wat rondneuzen?
Minister Zalm heeft er een: http://www.gerritzalm.nl. Nou, dat begint al goed. Geen commentbox. Wel een doorstuurmogelijkheid, maar wie zou er nou toch in vredesnaam het webloggedoe van Zalm aan iemand willen doorzenden. Ik voel die behoefte in elk geval niet. Inhoudelijk stelt het ook geen fluit voor. Een gortdroge opsomming van ontmoetingen en vergaderingen en rapportaanbiedingen. Terwijl Zalm van zichzelf onlangs nog beweerde dat hij “best wel” over humor beschikt. Nou, zou ik zeggen, gebruik dat vermogen dan maar eens. Dit is nix.
De volgende: Kamerlid Algra, CDA: http://www.rendertalgra.nl. Oei: alleen in de Friese taal, dus voor de rest van Nederland onbegrijpelijk. Onbegrijpelijk ook dat een landelijk politicus dit doet: hij zit er volgens mij niet alleen voor de Friezen. Wel een reactiemogelijkheid, maar alleen algemeen, niet per postje. Jammer. In die reactiedoos meteen maar even een tekstje gezet met de strekking dat het land groter is dan Friesland alleen, en of de boel daarom even vertaald kan worden in ABN.
Next: Kamervoorzitter Weisglas: http://tweedekamer.nl. Een hoekie in het web van de Tweede Kamer dus. En jawel, ook weer geen commentbox. Zie je nou wel? En verder? Weisglas houdt ons op de hoogte met wie hij allemaal koffie drinkt en aan het diner zit. Luxe leventje daar in Den Haag, maar dat wisten we natuurlijk al. Hallo, beste meneer Weisglas, hebbie ook nog wat anders te melden?
Toen: Fractievoorzitter Bos (PvdA): http://www.wouterbos.nl. Zal mij benieuwen of Wouter een commentbox heeft. Nah…. geen commentbox, wel een Forum. Nou ja, forum: er kan een berichtje worden geplaatst en een paar lezers hebben daar ook gebruik van gemaakt. Maar big deal is anders. Een inkoppertje: Wouter vindt publicaties over zichzelf nogal belangrijk, want de hele pagina is gevuld met verwijzingen naar interviews met en artikelen over hemzelve. Geen lekkere discussie met webloglezers, hoewel dat met programma’s als MovableType nou juist zo mooi kan. Toch? Weten webloggers alles van hier, nietwaar? Jammer, ook bij de PvdA moeten ze nog maar eens sleutelen aan het webcommunicatieconcept. Heb in het Forum van Wouter ook maar even een bezoekmelding achtergelaten, met een verwijzing naar hier. Mischien leest-ie dit dan wel. Hierbij in de aanbieding: Help Wouter Naar MovableType. MovableType werkt vele malen beter dan een bezoek aan een koffiehuis, kan ik je verzekeren. Wouter: stuur maar een mailtje: gaan we regelen. PB is nooit te beroerd om opbloeiende communicatieverbetering een duwtje in de rug te geven.
Conclusie: dit zijn dus geen weblogs, maar gewoon doodordinaire propagandasites die onder het predikaat weblog den volke worden getoond. Ook al zullen de politici zelve dat misschien zo niet direct hebben bedoeld in een aantal gevallen. Webloggen is nog net geen kunst, maar daar niet ver vanaf. Het vergt een andere communicatiemethode en -strategie, die naar PB’s idee nu juist zo prima geschikt is voor de communicatie tussen politici en medelanders. Ik bedoel: ik babbel nu ook al weer meer dan een jaar met een paar webloggers, die ik niet eens persoonlijk ken, maar waarvan je haast zou gaan denken dat dat wel zo is. Gezellig, en vaak nog informatief ook. Schept een beetje een band en houdt mekaar wakker. En hartstikke interactief en communicatief. En dat is nou net wat we nu vaak missen met politici. Jammer, gemiste kansen, dames en heren politici, de afstand is ondanks uw webstek helaas nog steeds even groot!
(De websites haalde PB uit een artikel in De Gelderlander).
Ik heb iets met het cijfer 8. Of iets… beter gezegd van alles en nog wat. Ik ben geboren in 1953. 5+3=8. En 9-1=8. Om 8 minuten over 8 in de ochtend. Het huisnummer van de woning, waar Mevrouw PB en ondergetekende gingen samenwonen, ooit, was 53. Maakt samen ook weer 8. Een mooi afgeronde zin bestaat voor mij uit acht woorden. Zoon PB werd geboren op 22-2-82. Een hele acht en 4 x 2 = 8. Dochter PB kwam ter wereld op 22-03-84. 2+2+4 = 8. En een hele 8. En ook nog eens 3 x 2 = 6 + 2 = 8. Ik heb het idee dat 2004 een prima jaartje wordt: 2×4=8. De vorm van de 8 is ook fantastisch: mooi rond maal twee, en in feite oneindig. Alleen heb ik niets met achtbanen: daar krijgen ze me met geen stok in. Van welk getal krijgt U de kriebels?
Verwarring. dat heerst wanneer twee lieden in 1 weblog tikken. Dat vraagt om ingrijpende maatregelen. Na enig denkwerk via MSN tussen de twee redactieleden PB en Reykjavik zijn we d’r uit. We zetten voortaan een piepklein vlaggetje. De Nederlandse bij PB, die van IJsland bij Reykjavik. Zodat in 1 oogopslag duidelijk is welke van deze twee gekken het desbetreffende stukkie heeft getikt. Duidelijk?
Toen ik een paar jaar geleden naar IJsland emigreerde sprak ik geen woord van de lokale brabbeltaal. Inmiddels begrijp ik het een beetje, maar echt spreken lukt me domweg niet. Te ingewikkeld. De meeste IJslanders spreken prima engels, dus de taalbarriere wordt via die omweg geslecht. En dat gaat prima. Het weinige lokale lingo, dat ik beheers, bestaat voornamelijk uit scheldwoorden, opgenoteerd tijdens de kroegentochten door Reykjavik. Want waar gezopen wordt (en dat kunnen ze hier als de beste) wordt ook geknetterd. En niet zo zuinig ook, want ook dat kunnen ze hier als de beste. Mocht U nou binnenkort op reis gaan en ook mee willen knetteren in de lokale kroeg, dan is dit een bijzonder handig hulpmiddeltje.
Ik zei het toch al: webloggen is een familievirus. Neneh en K-Noord hokken, getrouwd en wel als ik het allemaal goed begrijp. Daar kwam PB pas na een hele poos achter. Toen bleek afgelopen week dat Bubs ook al tot die familieclan behoort: de zus van Neneh. En wat zien wij hedenavond op het web opduiken? De dochter van Neneh en K-Noord. Met een mooie Flash-site trouwens. Wanneer houdt die familie-invasie een keertje op? Neneh: zijn er nog meer?
Pfffff. Upgrade Movable Type naar versie 2.65 geslaagd. Voor zover ik het kan bekijken tenminste. Dat vervelende foutje (tekst niet leesbaar) in de Comments is er nog steeds niet uit. Dat gaan ze bij versie 3 aanpakken, zo las ik ergens. Dus als er geen tekst in de Comments staat: even op en neer scrollen, et voila, U ziet alles weer.
Jullie moeten toch eens (in het kader van “ken de ontwikkelingen op uw planeet”) de moeite nemen om het ingezonden brieven rubriekje van de Jewish Defense League te lezen. Onder de titel “Dear JDL”. Sjongejonge zeg. Gezellige boel…
Wie nu nog durft te beweren dat de Apple G4 en G5 klotencomputers zijn, en dat Windows XP vele malen beter is, verdient het PB-predikaat “Lulkoeker 2004″. Waarom? Kiek moar naar de KeyNote van Steve Jobs tijdens de Apple Expo 2004 in San Fransisco. Daarom!
Op 7 januari vertelde ik U iets over Wil Freuger, die plotseling overleed. Hij is gisteren (vrijdag) begraven. Met een uitvaartdienst in de lokale kerk. Nu moet U weten dat Mevrouw PB altijd behoorlijk veel pret had met Wil wanneer ze elkaar tegenkwamen. Wil hield wel van een gebbetje, haalde steeds streken uit, en het was dus meestal dollen geblazen als je Wil tegenkwam. Zo ook vaak in de supermarkt in het dorp. Lekker dollen en slap zeveren. Mekaars winkelwagentjes volgooien met overbodige troep, mekaar quasi uitschelden over de winkelrekken, stiekum Marokkanse mandarijnen proeven. Kleine theaterstukjes, dat soort ongein.
Mevrouw PB had besloten om toch maar niet naar de uitvaart te gaan. Staat zo opdringerig, tussen al die familie die we verder niet kennen. Dus ging ze gewoon boodschappen doen in de super tegenover de kerk, niet wetende dat op dat moment de kerkdienst voor Wil al was begonnen. En wat gebeurt? Ze komt de supermarkt uit op het moment dat de rouwstoet het kerkterrein stapvoets af komt. Mevrouw PB wil nog snel de straat oversteken om vanaf de kant even te kijken en Wil een stille groet te brengen.
Terwijl ze oversteekt gebeurt het: pal voor de wagen met de kist scheurt de boodschappentas en rollen de boodschappen letterlijk over straat. De auto stopt, Mevrouw PB raapt snel en met rooie kop de spulletjes op, en gaat aan de kant. De stoet trekt weer verder. “Vuile smeerlap dat je d’r bent”, denkt Mevrouw PB met een stille glimlach. “Dit was dus je laatste streek”. Als het had gekund, had Wil -dat weet ik zeker- liggen grinniken in zijn kist.
En zij? Zij gaat gewoon onverstoorbaar door. En door. En door. En door…
Vandaag een aflevering in de niet aflatende serie “Waar is…”. Gaat U er even voor zitten: PB duikt in de digitale historie.
Net als je denkt dat je op Internet zo’n beetje alles wel hebt gezien loop je weer wat tegen het lijf dat je aandacht trekt. De website Cruel Site of the Day heeft er de handjes vol mee. Elke dag spoort deze club nare, gore, vunzige en wrede websites op en zet er het spoltlight op. Wie hier als site of the day wordt aangemerkt heeft het wel erg bont gemaakt. Effect averechts natuurlijk, want prompt krijgt de genomineerde webstek een stormloop te verwerken. Maar goed.
CSotD doet dit al een paar jaar en ontketende in 1998 een wervelstorm rond het werk van de Poolse kunstenaar Zbigniew Libera. Libera ontwierp in 1995 voor een expo in Kopenhagen een Lego-set Koncentratiekamp, waarmee hij een statement tegen onderdrukking wilde neerzetten. Het werkje leidde tot een storm van kritiek over deze controversionele Poolse artiest, die onder het communistische bewind al eens in de nor had gezeten voor het tekenen van cartoons. In 1997 trok hij zich terug van de Venice Biennale, waar zijn Lego-dozen bijna letterlijk kapot werden getrapt door woedende bezoekers.
De site, waarop dit werkje werd gepresenteerd, werd uiteindelijk op 30 januari 1998 tot CSotD uitgeroepen. Het gevolg was dat over deze hele aardkloot lui zich hiermee begonnen te bemoeien, tot in de VS aan toe. Forse commotie, bakken kritiek over deze Pool. Libera werd tot de enkels afgebrand. Tot in 2002 aan toe, toen de Washington Post deze affaire nog maar eens fijntjes uit het stof blies.
Het kunstwerkje werd uiteindelijk verkocht aan Gallery Faurschou in Kopenhagen. Het Lego-setje heeft daar nog een poosje in een vitrine gestaan, en verdween op een gegeven moment uit beeld. Het Amerikaanse Virtual Museum heeft het werk van deze Pool in haar online expositie opgenomen, inclusief een commentaar van de maker. Sindsdien is het stil rond deze Lego-set, waarvan de fabrikant zich overigens heeft gedistancieerd, en die (voor alle duidelijkheid) niet in de winkel te koop is.
Nou wil PB wel eens weten: waar is dat setje gebleven. Duzzzz: een mailtje gestuurd vanavond naar de kunstjongens van Gallery Faurschou in Kopenhagen met de vraag, of zij dat setje nog in hun bezit hebben. En wat ze er in dat geval mee hebben gedaan. Ben hooglijk benieuwd of de Denen deze hernieuwde aandacht voor een stukje omstreden gallery-geschiedenis wel kunnen waarderen. Wordt vervolgd.
PB dacht: kom, laten we eens gek doen en een keertje Foto Fuck Vrijdag meedoen.
Kijk: het uitzicht vanuit onze studio hier. Nou ja, bijna. Onze studio zit twee panden naast het gebouw waar deze webcam op staat. Daarginds, richting berg, woon ik, een stukje buiten Reykjavik. Hebben jullie daar in dat kikkerlandje ook zulke mooie luchtkleurtjes?
Als U nou echt niets meer met Uw leven weet te beginnen, dan is dit misschien nog een aardig alternatief.
Ze zijn echt hartstikke gestoord daar in Den Haag. Rookverbod. Hoe komen ze d’rop. Dat is regelrechte vrijheidsberoving, in strijd met de grondwet, en in strijd met de Conventie van Geneve. Gelijk te stellen met staatsterreur: ook verboden. Individuen onder staatscuratele stellen terwijl ze geen misdrijf hebben begaan: ook verboden. Die stichting voor rokersbelangen moet een kort geding aanspannen tegen de staat. En een beetje vlot ook. En tegen Stivoro, want wat die gesubsidieerde (!) club allemaal uithaalt, daar klopt ook geen meter van. Tien tegen een dat ze beide zaken winnen. Ze hebben een joekel van een case. Het moet maar eens afgelopen zijn met die achterlijke belerende vingertjes!
Lang, heel lang geleden lieve lezertjes, waren er eens drie illegaal piraatjes. Ze heetten Chris, Peter en Wietze. Ze mochten het niet, maar ze deden het natuurlijk toch. Radiootje spelen. Er waren wel twee piraatjes met piratenmannetjes achter de microfoon. De ene heette Johnny Metro de Stem van Schaarsbergen. Dat radiopiraatje was van Chris en Peter. Chrisje lag dan de hele tijd in een deuk, knoopte alle snoertjes aan elkaar, zeulde met de koffie, bediende de telefoon, stond op de uitkijk voor de Radio Controle Dienst, en draaide de plaatjes. Petertje babbelde door de microfoon in onvervalst namaak-Rotterdams. Dat was hartstikke nep, want hij kon helemaal geen Rotterdams. Maar dat hadden die stomme boeren in het oosten van het land toch niet in de gaten.
Het andere radiopiraatje was van Wietze en heette Rode Cornelia. Jawel, genoemd naar zijn lieftallige echtgenote. Wietze woonde in een dorpje verderop, maar bij Chrisje en Petertje konden ze RC maar wat goed horen. En omdat Petertje zichzelf wel eens op de radio wilde horen maakte hij zijn allereerste studio-productie. Een heuse djingel voor RC, opgenomen met een hele oude buizenbandrecorder, een microfoon uit 1960, en met zonder ruisonderdrukkertje (want die bestonden toen nog niet zo goedkoop dat Petertje dat kon betalen). En ja hoor: de avond daarna was het djingeltje te horen op de RC. Petertje was beretrots (toen nog gespeld zonder n: we houden het in het juiste historische perspectief).
Dit sprookje speelt zich af pakweg 25 jaar geleden. En wat krijgt PB hedenavond in de meelbus? Van Wietze (ja, dezelfde van toen en dezelfde als in de DoeMaar-box): een MP3-kopietje van dat djingeltje. U hoort PB zingen alsook spelen op zijn toenmalige heuse Fender Rhodes piano en de daarop opgestelde Korg 700S monofeune synthesizer. Jawel, PB was toen al met die geluidsmaakdozen bezig. De opname is inclusief authentieke bandruis.
Retromoment. Misschien niet voor U, maar wel voor PB. Alsook een beetje weemoed naar vervlogen wilde tijden, toen Internet als militair netwerk aan de eerste stapjes begon. Toen webloggen nog moest worden uitgevonden. Toen de Apple ][ nog de rule was. Toen de 27Mc-bakkies nog de avant-garde chatkanalen waren. En de muziek nog op band werd opgenomen. Dat waren nog eens tijden…
En het aardige is: die ouwe Korg 700S heb ik nog steeds. Staat weliswaar ergens op zolder in een doos ingepakt, maar is er nog steeds. En doet het ook nog. We hebben heel wat meegemaakt, Korgje en ik. Tot in de voorprogramma’s van Brood, Golder Earrings, en meer van dat fraais. Met de Speedtwins. Korgje heeft veel van de podia in Nederland en daarbuiten gezien, inclusief Melkweg en Paradiso, en geniet thans van een welverdiende rust. PB zal ‘m dit weekeinde eens tevoorschijn halen en aansluiten. Kan-ie zichzelf ook terughoren.
De nieuwe Weebl deze week is weer een juweeltje. Pie!.
Ja zeg, nou wil Juffrouw Jannie per direct ook in het MeedoenTeam worden opgenomen. Weet niet of dat nou wel zo verstandig is. Haar vorige weblog is ook al een stille dood gestorven, al staan de restanten nog steeds online. Hier gaat PB eerst maar eens een nachtje rustig over slapen.
Dames en heren ook. Mag ik U voorstellen: Reykjavik. De meest rebelse studiogek die ik ken. Werkt voor ons studiobedrijf, woont sinds een paar jaar in een huis met studio een paar kilometer buiten de IJslandse hoofdstad. Is behalve audiotechneut ook nog journalist. Beetje uit hetzelfde hout gesneden als PB derhalve. Babbelt audio, tekst en internet met de PB-basis via een leaselijn. De laatste paar weken heeft Reykjavik zich te pletter getikt in comments van diverse weblogs. Daar zo hier en daar ook al enige digitale vechtpartijtjes veroorzaakt. En heeft daardoor nu dusdanig de smaak te pakken, dat hij ook wel eens een echt stukkie wil schrijven in een weblog. Op zijn knietjes heeft hij me gesmeekt om hier een intikcertificaat te krijgen. En ach, wie ben ik om dit wilde jongmens tegen te houden. Duzzzz: vanaf heden bestaat de redactie van PBDoetMee uit twee tikkertjes. Waarbij ik wel even aanteken dat alle geblaat uit IJsland voor rekening van het tweede redactielid komt. Censuur kennen we hier niet, dus ik mag alleen maar hopen dat Reykjavik zich een beetje gedraagt. Mocht hij het te dol maken, dan flikker ik ‘m er zo weer uit. U bent gewaarschuwd.
Gisteren met de digitale bek vol tanden. Vandaag heb ik teveel om over te ouwehoeren.
Over Balkenende, die weer eens een godsvermogen van onze staatscentjes uitgeeft voor een bezoekje van 4 (vier!) uur aan Irak en een bak nassi. Die hij in Den Haag ook om de hoek had kunnen halen. Dat bezoek voegt naar mijn idee weinig toe. En al helemaal niet aan de moraal van onze militaire dames en heren aldaar. Volkomen overbodig dus.
Of over Jamai, die voorlopig veilig opgeborgen zit in de Efteling. Hij gaat daar elke dag iets in een kindermusical doen. Mooi: die is voorlopig van de straat, en hopelijk ook van de buis.
Of over die arme kip, die vanmiddag op de vluchtstrook van de A50 zenuwachtig heen en weer liep. Kon niet weg, want naast de vluchtstrook een geluidswal. Geen ontsnappen aan dus. Ik overwoog in een flits om te stoppen en dat beessie te vangen, maar in de spits is dat gelijk aan zelfmoord. Dus dat deed ik toch maar niet. Het arme beest zal inmiddels wel door een auto of vrachtwagen verpletterd zijn.
Of over Wil Freuger. U kent hem niet, maar ik kende hem wel. Kende, want ik hoorde vanmiddag dat hij afgelopen zondag plotseling is overleden. Wil was een inwoner van het dorp waar ik woon. Zelden een zo warm, sociaal en prettig mens ontmoet als hij. Oud zeeman, veel meegemaakt, eenmaal aan de wal immer druk met opkomen voor zijn medemens aan de onderkant van de samenleving. De sociaal zwakkeren, vluchtelingen: Wil stond paraat en stak een helpende hand uit. Het zijn altijd de besten die het eerste vertrekken, zeggen ze wel eens. In het geval van Wil klopt dat zeker. Dag Wil, bedankt voor je inspirerende aanwezigheid.
Er zijn van die dagen dat het domweg niet gaat. Vandaag is zo’n dag. Je begint een stukkie te rammelen, maar dat wordt niks. Gelul. Delete, delete, delete. Nog eens proberen. Bull, ook nix. Delete. Dan maar iets over…… nee, ook shit. Delete. Getver, nix te melden dan vandaag? Nee, eigenlijk niet. Hmmm, nou ja, dan niet. Beter nix melden dan melden wanneer je nix te melden hebt. Getver, hoe krijg ik ‘t uit mijn toetsenbord…
Zo. PB kan er weer bij. En U kunt als het goed is weer bij de Comments. Dank u helpdesk van de provider (zie ook logo links, goeie tent, beslist een aanradertje deze provider!).
En het is maar goed ook dat PB er weer bij kan, want ik was inmiddels wel de veroorzaker van alle leed via wat hulpprogrammaatjes, trackers, logbestanden en whois- en internic-websites tot vlak voor de deurmat (adres, woonplaats, naam, telefoonnummer, subdomeinnaam, IP-adresje, de hele mikmak) genaderd. Virtueel dan uiteraard, want PB gaat natuurlijk niet echt voor zijn voordeur staan blaten. Da’s niet netjes. En heeft ook geen enkele zin. Komt alleen maar ellende van. Maar: het moedwillig herrouteren van PB’s CGI-machinerie is ook niet zo netjes. De boosdoener zal dit vast nog wel lezen hier: daders komen meestal terug naar de plaats delict. Niet meer doen, beste kerel.
Zo. Ik hoop dat we hiermee het feestje weer hebben gehad. En de dader zijn feestje ook heeft geconsumeerd. Ik gun eenieder zijn lol, maar het moet niet te dol worden. Toch?
Natiksel: de scherpe kantjes er maar weer afgehaald. Schiet niet op…
Wat ik nou zo leuk vin aan die gereformeerden: ze kijken van geloofswege geen TV omdat de beeldbuis volgens hun kerkleiders louter en alleen verkeerde verleiding en verdoemis herbergt. Maar ze bouwen wel websites, op internet, waar volgens mij nog veeeeeeeel meer hel en verdoemenis op de loer ligt dan op TV. Waar of niet waar? Lekker consequente denkers, die gereformeerden… En hoe moet dat dan wanneer de SGP zendtijd voor politieke partijen heeft? De eigen aanhang mag niet kijken…
Mix, die eerder al eens in mijn oude Bloggermuzieklijst stond, is nu weer boven water. TwentyOne op PB’s Acid Planet-hoek.
Heb ik net met veel bloed, zweet en tranen MovableType versie 2.64 geinstalleerd, komen de dames en heren (zo goed, Neneh?) van MovableType met een upgrade naar versie 2.65. Kan ik weer aan de slag. Zucht, het houdt ook nooit op…
Een 7.3. Dat is wat de jongetjes (en meisjes?) van Websitekeuring PB’s webstek waard vinden. Goed voor een zilveren award, die dan ook vanaf heden links tussen de prut prijkt. Daar klikkende vindt U ook het testrapport.
Nou ja, testrapport….. Nu ik er nog eens over nadenk over dat wel heel sumiere verslagje: het is me eigenlijk niet echt duidelijk op welke gedetailleerde merites een website nou eigenlijk precies wordt beoordeeld door de jongens (en meisjes ?) van deze digitale keuringsdienst van waren. Wat is de maatstaf? Welke kennis hebben de keurders? Zijn het web-professionals? Of gewoon een stelletje gasten met een leuk idee, maar verder nul verstand van zaken. Geen idee.
Nou, daar gaan we dan nu eens achter komen. PB gaat eens grondig onderzoeken wie er in het keuringsteam zitten. En wat die lui dan op het web uitspoken. Want als zij kunnen keuren, dan kan PB het zeker. Niet voor niets al 27 jaar in de journalistieke en uitgeefbranche, nietwaar? Beetje verstand van zaken heeft PB inmiddels wel gekweekt.
Daar gaat-ie. De twee admin/keurders Chris en Jens geven geen eigen website op. Dat begint al goed. Of ze moeten als admin verantwoordelijk zijn vorm en inhoud van de keuringswebsite. Dat ziet er gewoon goed verzorgd uit. Simpel, goeie kleurstelling, helder en informatief. Prima zakelijk vormgegeven site, nix mis mee.
De volgende: Jeroen heeft wel een website. Jeroen heeft mijn logstek doorgezaagd. Nou mag ik dan wel een amateurtje qua vormgeving zijn (krijg ik wel een 8 voor), maar de chaos die ik op Jeroen’s website aantref doet pijn aan d’oogjes. Jeroen moet nodig eens op cursus webbouwen en interfacen. Ik vraag me nu dan ook af of die door Jeroen toegekende 8 voor mijn vormgeving nog wel zo lekker zit, maar goed.
Next. Colin heeft ook een web, maar als we die aanklikken krijgen we te zien dat de website niet kan worden gevonden. Colin heeft het te druk met keuren en weet kennelijk nog niet dat zijn webstek is overleden. Foutje.
Kee dan. De volgende keurmeester: Hamza. Hamza runt een website over de Islam. Prima, nix mis mee. Maar: inhoud en vormgeving zijn niet om over naar huis te schrijven. Alleen de openingspagina ziet er nog wel kek uit, met een lekker gebedje eronder (denk ik, versta die taal niet en ben niet thuis in de gebruiken van de Islam), maar daarna is het ‘t bekende standaard nix nul rommeltje. Hamza denkt wel na over het leven, en dat is goed: link naar Islamic Relief, een hulporganisatie die zich bezig houdt met noodhulp en ontwikkelingswerk.
Next: Dieter. Heeft een website: cowproductions.tk. Met iets over koeien? Zullen we nooit te weten komen: de link loopt dood. Ook foutje.
Last: Marius. Jawel, heeft een website met een m.i. wat dubieus aandoende titel: volkspower.tk. Krijg ik meteen van die vervelende rechtse kriebels in de nek bij. Kan trouwens ook over de krachtige VW-motoren gaan, en dan is de kriebel ten onrechte (hoewel: wel een Duitse auto, maar goed). We zullen het nimmer aan de veren krijgen: ook deze link loopt dood. Wederom foutje.
Ja zeg, jongetjes (en meisjes?) daar bij Webkeuring: hier klopt natuurlijk geen reet van. Wie zich aanmatigt een keuring te kunnen doen van websites (en dat zijn er inmiddels al aardig wat) moet natuurlijk wel z’n zaakjes zelf dik voor mekaar hebben, van alle smetten en kritiek vrij. Kan ik van geen van de bezochte keurders-websites zeggen. Voor zover ze al aanklikbaar zijn is vorm en inhoud op deze websites verre van joppertje. En dan druk ik me nog zeer netjes uit. Ik geef geen cijfers, want PBDoetMee BV bestiert geen digitale keuringsdienst. Maar: PB heeft er wel een mening over, zoals meestal. De websitekeuringsdienst is een leuk initiatief, maar mist absoluut elke bodem. De keuring wordt verricht door jongetjes (en meisjes dan?) die zelf amper van toeten en blazen weten als het om digitaal publiceren gaat. En da’s nu weer jammertjes.
Ik denk wel inenen wat genuanceerder over de 7.3, die ik van dit groepje heb meegekregen. Dat mag wel, he?
Ook altijd leuk: een websitekeuring. Liep vanavond toevallig tegen deze keuringsdienst van webwaren aan. En uiteraard per ommegaand PBDoetMee opgegeven ter lering ende vermaak. Geen idee wie er keurt, die namen zeggen me niets. We zien het wel.
Tijdens de keuring wordt er op van alles en nog wat gelet. Dan kan dus even een doorlooptijdje hebben. Er zijn nog vijf wachten voor me, en de websitekeuringsdienst verwacht dit weblogstekje binnen een week onder de loep te kunnen nemen. PB belooft: zodra het oordeel is geveld pletteren we de uitslag alhier onverkort voor uw aller voeten. Wordt dus vervolgd.
Mocht u ook plannen hebben om uw digitale hebben en houwen te laten keuren: hier staat een werkelijk zeer goed verzorgde handleiding html enwatdiesmeerzij. Opdat U Uw webstek nog even kunt opleuken, voordat het keuringsmes erin gaat.
Zin in een relaxed muziekje? Asha Bhosle, India: muziek, website.
Op 9 december 2003 ging de nieuwe serie 10 Seconds Arts van start. Nou ja, serie….. nu pas is de tweede bijdrage klaar. Uit de audiokeuken van PB: een gezellig opstartgeluidje van ruwweg 10 seconden. Haal het geluidje op (66 KB MP3, dus vanwege de bestandsomvang hoeft U het niet te laten), bewaar het ergens op de harde schijf via de rechtermuisklik op voorvermelde link, en kies het vervolgens als opstartgeluid via Uw controleerpaneel Geluiden. Boksjes op 10 en herstarten maar. U bent gegarandeerd weer wakker.
Ook gezien, die advertentie vandaag in de krant? Over hoe wij door politie en justitie op 150 punten gecontroleerd en bewaakt gaan worden? En wat wij zelf allemaal worden geacht te gaan doen? Ik weet niet hoe het U vergaat, maar PB wordt hier toch weer behoorlijk pissig van. Dat zit zo.
Eerst maakt onze overheid er gedurende de afgelopen jaren beleidsmatig een teringzooitje van. Een justitieel beleid, waar ze zich op de rest van deze aardkloot al jarenlang een bult om lachen. Of zich kapot aan ergeren. En dan een sociaal beleid, dat ook al jarenlang ronduit tergend is. Waardoor -laten we het nu maar eens goed onder ogen zien- klassenverschil in dit land is ontstaan. En waar klassenverschil heerst nemen per definitie criminaliteit en corruptie toe. Dat weet de heersende klasse al sinds de middeleeuwen, maar in Nederland gebeurt altijd alles later en dus komen ze er in Den Haag kennelijk nu pas achter.
En dan: dan zijn de rapen gaar! Oei, oei, oei, de samenleving raakt op drift, jongens en meisjes, dus laten we nu maar eens de beuk erin gooien en de zaak eens heftig aanpakken. Met een Heuse Wervende Campagne. F-a-n-t-a-s-t-i-s-c-h, maar niet heus. Wat heeft dat nou weer gekost allemaal? Zo maar een vraag hoor. Toevallig weet ik van werkwege een beetje wat voor tarieven voor dit soort campagnes worden betaald. Websitje (waar de lulligheid weer vanaf druipt), halve pagina in de dagbladen. Nou, U zoudt er een leuke vakantie van kunnen houden, met een tweede huisje in pakweg Portugal en een nieuw autootje toe. En dat alles dus weer van Uw en mijn belastingcentjes, maar dat had U natuurlijk al wel in de gaten.
Trouwens: dat achtergrondje op die website is copyrighted. Lego, wel te verstaan. Heb zojuist Lego een mailtje gestuurd en hen op dit vergrijp gewezen.
Tja, als zij kunnen waken, dan kan PB het natuurlijk ook. Ben benieuwd of Lego hier nog op ingaat. Mocht dat gebeuren, dan krijgt of het ministerie, of het reklameburo een beste claim aan de pantalon. Koekje van eigen deeg, zullen we maar zeggen.
De in 1950 overleden George Orwell schreef het in zijn boek “Big Brother Is Watching You” al op. Wij gaan het de komende tijd aan den lijve ondervinden. Grote Bruur Kiek Noar Oe! PB wenst U allen veel succes bij het handig omzeilen der camera’s.
Jawel, het is geschied. PBDoetMee is de 10.000 gepasseerd. Dat ging ineens in een rap tempo, dus ik vermoed dat er wederom heftig gesjoemeld is met het tellertje. Dat gebeurde bij de vorige screengrabcompetities ook al. Foei toch, waarde PB-lezertjes! Maar goed, kan mij het schelen.
De mailbox stroomde deze keer weer tjokvol met wel twee reacties. De eer gaat deze keer naar Neneh. Zij is -zoals ze me schrijft in het begeleidend meeltje- een fan van het eerste PBDoetMee-uur. Waarmee dedese zich uiteraard zeer vereerd voelt. Dank, driewerf dank. Met haar is het ook wel gezellig reaksiedozen. En oorlog voeren op kabouternivo, waarvoor de OpperBlauwePuntMuts haar bij deze ook nog even wil bedanken. Waarvan akte.
Tja, en dan krijg ik van een -ter harer bescherming- niet nader te noemen medelogster een screenshot van nummertje 10.006. Heel fraai natuurlijk, maar helaas zes tellertjes ernaast. Wel weer met “groetjes” erbij, dus dat maakt alweer een heleboel goed. De trefzekerheid, die deze jongedame in haar vak broodnodig zal hebben, geldt in elk geval niet voor screengrabcompetities. Zoveel is mij wel duidelijk geworden. Nou ja, zolang de pen maar scherper is dan de screencam, is er niets aan de hand.
Dan nog een nieuwtje: het stokje (zie 25 november 2003) gaat eindelijk verder. Marjanne was ‘m kennelijk even kwijt, maar is het nieuwe jaar nu dan toch goed begonnen. Het stokje gaat naar de mij totaal onbekende Eveline, die onder de welluidende titel “Gedaggies” een weblog bestiert. Hmmm…., ik zal er eens langs klikken om te zien of deze Eveline het stokje wel waard is. We blijven per slot van rekening wel een beetje kritisch en jagen op niveau, nietwaar?
Jah!!! Het is weer tijd voor de TellerWedstrijd. PBDoetMee passeert spoedig de magische grens van 10.000 pageviews. Vergeleken met de twee miljoen van GeenStijl natuurlijk peanuts, maar goed. En zoals de trouwere lezertjes van PBDoetMee al weten: wie een tellermijlpaal weet te screensnappen krijgt een eervolle vermelding alhier. Dus allemaal de screencam in de aanslag en op het juiste moment afdrukken maar. Afdruk zenden aan pb@pbdoetmee.nl. In formaatje gif of jpg. En niet stiekum de pagina tien keer achter elkaar oproepen om de teller snel op 10.000 te krijgen. Ik hou jelui in de gaten!
De BRT heeft vannacht voor altijd mijn hart gestolen. Ik kijk al regelmatig naar deze zuiderburen-TV, omdat de kwaliteit ervan op tal van fronten vele malen beter is dan de prut die Hilversum over ons uitstort. De rare uitspraak van de Vlaamse TV-mannetjes en vrouwtjes, alsmede de kromme zinnen en de maffe woordjes neem ik graag voor lief. En dat hun nieuwsdames er vaak uitzien alsof ze net uit een wasmachine zijn ontsnapt zie ik graag over het hoofd.
Vannacht overtrof de BRT zichzelf: met Dinner For One. De klassieke scetch, waarin Miss Sophie met vier onzichtbare gasten nieuwjaar viert, en de butler al struikelend over een tijgervel en zich lam drinkend de vier gasten gestalte geeft. Fantastisch. Ik zag Dinner For One voor het laatst pak ‘m beet 20 jaar geleden. En lag vannacht toch weer in een deuk. Waarin classics gewoon groot kunnen zijn en altijd zullen blijven.
Wel weer jammer dat de Duitsers zich over dit fenomeen hebben ontfermd. Zoals altijd ontkrachten ze de boel weer door de boel na te synchroniseren. En vertalingen online te zetten. Duitsers zijn kennelijk nog steeds te stom om Engels te kunnen begrijpen.
Oh jee. Koud een plekje veroverd in webloggend laagland, of LikMijnKanaal werpt zich nu al op als de nieuwe redder des vaderlands. Leest u even mee, ik citeer uit hun postje:
Wees niet bang want dit jaar is LMK bij je om je door deze moeilijke tijd heen te helpen. We gaan ons dit jaar inzetten om de meest kansarme op internot bloot te stellen aan het webloggebeuren. Zodat jullie de nog meer kansarmen ook een beetje reden tot leven hebben.
Ze gaan zich inzetten. Da’s mooi. Maar waarvoor is mij werkelijk volstrekt onduidelijk. Ook na herlezing van de tekst in drie gangen ben ik er nog niet uit. U wel?
Laatste plaats bij World Idols. En terecht. Op 18 juli 2003 haalde ik al eens liederlijk uit naar dit opgefokte modebrilletje. Het heeft even geduurd maar er lijkt nu dan toch echt gelukkig een einde te komen aan dat krankzinnige gedoe rondom dit jochie. Mooi. Kan dat wassen beeld bij Tusseaud tenminste ook weer opgeruimd. En is Jamai eindelijk datgene, waarvan ik al lang overtuigd ben: Neemai.
O, kijk ook leuk: jaanuar. Iemand enig idee hoe ik dit uit mijn MovableType-installatie gesloopt krijg? Taalinstelling staat goed op Nederlands.
Dat de ruiten er nog in zitten mag mazzel worden genoemd. PB en aanhang vierden dit jaar de doorwisseling naar 2004 bij vrienden. En daar weer de buren van zijn fervent Belgie-gangers als het om vuurwerk gaat. Ook dit jaar hadden de olijke buurtjes weer een tripje naar onze Zuiderburen ondernomen, om daar een kofferbak vol kaboemgedoe op te halen. En wie slim is rijdt dan via Duitsland weer naar Nederland, want aan de Belgisch-Duitse grens wordt dus gewoon niet op vuurwerk gecontroleerd. En aan de Duits-Nederlandse grens evenmin. Bovendien kennen wij als grensregio-bewoners alle sluipkruipweggetjes hier in de buurt op ons duimpje. Dus als er al gecontroleerd zou worden, wij hobbelen er via dijkjes en bospaden in een grote boog omheen. No problem.
Maar goed. Zo was dus die lading Belgisch kaboemgedoe veilig te D. gearriveerd, en ging vannacht de brand erin. Zoals we daar konden waarnemen: een rol van een metertje of tien met rotjes eraan, die in individuele staat al goed zijn voor een opgeblazen vuilnbisbak. Zo’n rol gaat dan in een minuutje of twee de lucht in. Het lijkt wel oorlog. Met aan het einde een dreun, die ze volgens mij vijf kilometer verderop nog hebben kunnen horen. En dat maal vier van die rolletjes, want de knallende buurtjes kijken niet op een Eurootje of wat als het om loltrappen gaat.
Dan waren er ook nog van die leuke verrassende dingetjes. Buurman gooit een onschuldig ogend pakketje op straat, en er komen leuke kleurtjes uit. Gezellig fluitend. Aha, roepen wij in koor, een Belgische keukenmeid. Mooi! Maar dan komt het. De kleurtjes zijn op en het is even stil. Waarna de niet vermoedde kernlading tot ontploffing komt en je echt het gevoel hebt dat je hoofd van je romp wordt geblazen door de luchtdruk. Goeiedag dan. Ik heb de tuut nu nog in de oren hangen. Een van die onschuldige bommetjes werd iets te ver weggeooid en kwam tot ontploffing vlak tegen de voordeur van de overburen. De deur bleef heel, maar de buitenlamp heeft het helaas niet overleefd.
Toen olijke buurman met zijn gasten het dorp waren ingetrokken om ook de daar aanwezigen nog even te trakteren op een bult kaboem, is er kennelijk toch door iemand aan de alarmbel getrokken. Want niet veel later reed ome agent speurend door het dorp, vermoedelijk op zoek naar de luidruchtige buurman. Die even later schielijk via de achterpoort het huis van onze vrienden betrad, breed glimlachend, en zichtbaar tevreden over het -qua herrie- klein Irak dat hij had weten te realiseren. Dikke pret en glimmend lachoogjes had hij, terwijl hij toch als ruim volwassene dient te worden aangemerkt. Net een klein kind, dat zojuist het grootste kattenkwaad van zijn leven heeft uitgehaald. Het is me d’r eentje, die buum. We hebben een dikke neut genomen op de goede afloop. Geen slachtoffers gevallen, alle ruiten nog heel, helaas 1 buitenlamp overleden. Auto’s schadevrij gebleven (de meeste buren kennen de buum inmiddels een beetje en hadden hun auto’s elders in veiligheid gebracht). Buum heeft weer eens dikke pret plus enorme mazzel gehad.
