PB gaat morgen op expeditie. Naar Zweelo, Drente. Nog nooit van gehoord. Totdat maatje Frans na vele jaren weer opdook, en daarheen bleek te zijn verhuisd. Zweelo. Moet mijn route maar donders goed voorbereiden, want gewoon Nederlands verstaan ze daar kennelijk niet, dus de weg vragen zal wel problemen geven. Het is zo te zien ook een gehucht van niks. Het kerkhof is qua oppervlakte potdomme bijna net zo groot als het hele dorp. Wanneer je daar wat hard tegen een voetbal trapt vliegt-ie het dorp uit. Zweelo is niet van vandaag of gisteren, wanneer je de geschiedenis bekijkt. Gezellig in een kringetje in urnen begraven worden, dat vonden ze vroeger al heel gezellig daar op het Drentse platteland. Over schieten doen ze in Zweelo trouwens niet moeilijk: ze zetten de lokale schietgragen met naam en toenaam op het internet. Nou ja, folklore zullen we maar zeggen. Zweelo: het voelt als een expedition into nowhere. Ik hoop dat ik morgenavond de weg naar de door PB bewoonde wereld terug kan vinden… (Plaatje groter bekijken).
En mocht u nu denken: die PB is totaal van de pot gerukt met zijn Macs…. het kan nog veel erger. Deze Tsjechische Apple-freak heeft een G4 in zijn Tatra gebouwd, want de Russische CD-speler beviel hem niet. Nu heeft hij een eindeloze voorraad MP3-tjes tot zijn beschikking. Plus een mobiele bioscoop, want MPEG-jes en DVD’s kun je er natuurlijk ook prima mee afspelen. En de G4 leest en passant ook nog diverse gegevens van de auto uit. (Via MacOSX.nl).
Ja, en met Panther houdt het topplezier nog niet op. Zoon en Dochter PB hadden ook al moeite om te bedenken, wat zij PB voor zijn verjaardag zouden schenken. Nou, daar wist ik wel een oplossing voor: Garageband. Dit pakket maakt onderdeel uit van het nieuwe iLife4, dat recent tijdens de keynote van Apple’s topman Steve Jobs werd gepresenteerd. iLife is dus vanmiddag bij de Apple-dealer ook gelijk maar in bestelling gegaan. In bestelling, want de vraag naar dit unieke muziekpakket (voor zo weinig geld, echt ongelooflijk) is zo groot dat de levertijden aardig uit de hand beginnen te lopen. De kans, dat iLife4 donderdag al in huis is, is daarom niet zo groot. Maar dat bombt niet: het komt eraan, en da’s al kado genoeg. (Plaatje groter bekijken).
Zo. Vandaag maar weer eens een klein gaatje geslagen in het huishoudelijk budget. PB is donderdag jarig en heeft zichzelf vandaag een aardig kadootje gegeven: Mac OS X 10.3 Panther, van Apple, voor de Mac uiteraard. Namens Mevrouw PB, die hiermee direct van het ernstige dilemma “Wat moet ik ‘m nu weer kado doen?’ is verlost. Zo heeft deze aanschaf ook z’n sociale kanten.
Het nieuwe operating system wordt op dit moment op PB’s G4 geinstalleerd. Da’s een eitje: klik op de knop Installeren, en de rest gaat dus gewoon vanzelf. Niks geen gedoe met apart installeren van drivers en troep, zoals we dat bij Windows gewend zijn. Niks geen verlies van instellingen, want straks is alles gewoon weer onder PB’s tikvingers beschikbaar. Met behoud van alle instellingen en data uit de vorige versie, en zo hoort het ook.
Apple kan het nog steeds, waar Microsoft vorstelijk tekort schiet. Met een Mac creeer je, met een PC beheer je. Da’s een essentieel verschil, dacht ik zo. Tenzij je het gefrutsel met .dll’s en onwillige extensies tot je hobby rekent. Is op zich niets mis mee hoor, ieder z’n meug, maar niet voor mij.
De Mac is mijn digitale creatiedoos, waar ik mee schrijf, teken en muziek maak. En ja, af en toe ook een briefje tik, want dat kan natuurlijk ook. Ook voor de Mac bestaat een prima Office, die in een aantal opzichten veel prettiger werkt dan het Windows-broertje. Van dezelfde producent notabene, Microsoft. Maar goed, voor die paar keer per maand dat ik een brief tik maakt me dat nix uit. Zolang ik maar op soepele wijze en zonder virusgedonder muziek kan maken ben ik een zeer tevreden mens, en heb ik tot aan mijn verjaardag al dagen voorpret. Panther rulez, om maar even een moderne MSN-term te gebruiken.
Natiksel: operatie geslaagd. En alles staat nog keurig op z’n plek. Nix zoekgeraakt, alles werkt. Hoppa!
Op 22 juli vorig jaar maakte ik hier melding van mijn worstelpartij met een onwillige DVD-RAM-speler, die zich krang gedroeg. Moest-ie open, ging-ie dicht. En omgekeerd. Uiteindelijk heb ik dat ding eruit gesloopt en een PC-CD-speler in de Mac gehangen. Dat werkte. Mijn Mac gered door een PC-onderdeel, dat voelde slecht, maar goed: ik kon weer verder.
Dat is al die tijd zo gebleven, tot vanavond. Toen viel mijn oog plots weer op de DVD-RAM-speler, die zielig en alleen in een plastic zakje op de plank lag. Dat kon zo niet langer. Alsof een kind van haar moeder gescheiden is. Dus heb ik alle moed der wanhoop bij elkaar geraapt, eens diep adem gehaald, en ben aan het spitten en graven geslagen. Mac uit elkaar, PC-CD-speler eruit, DVD-RAM erin, alle software maar weer eens nagelopen…. kortom: een beste klus waar de hele avond en een deel van de nacht in is gaan zitten. Het is inmiddels alweer 02:00 uur, en ik heb zojuist het laatste schroefje en de laatste drivers geinstalleerd.
En zie: wie moeite doet wordt beloond: hij doet het weer primadeluxe! Tararararara! En vraag me nu na al dat geploeter niet hoe het kan, werkelijk geen idee welke handeling uiteindelijk de oplossing gaf. Boeit ook niet. Moeder en kind zijn weer samen, en dat is mooi. En PB kan zijn DVD-tjes weer in de Mac bespieden. Da’s ook mooi. Waarmee maar weer bewezen is dat Macs prettige computers zijn. Als zelfs een totaalpjoetertechnieknerd zoals ondergetekende dit klusje uiteindelijk weet te klaren, dan is het goed. Zo, en dan nu eindelijk die Bavaria!
