Probeer op deze webiste voor de gein eens een bedrijf te vinden. Bijvoorbeeld Vincent Container Cleaning in Veenendaal, die bij ons de vuilbak moet schoonspuiten maar dat gewoon de helft van de tijd niet doet. Ondanks dat we netjes betaald hebben. PB wil deze vriendelijke vriend dus een boos mailtje sturen, maar kom nu maar eens achter het mailadres van dit bedrijf. Ha: daar kan het in de regio Veenendaal opererende DeSpecialisten.nl me mooi even bij helpen. Dacht ik. Probeer Vincent maar eens te traceren in dit doolhoof. Veel plezier.
Vrijdagavond. Grens. Plankgas. Oberhausen. Remmen. Sneeuw. Heel veel sneeuw. File. Heel veel file. Afslag. A3. Richting Keulen. Nog meer sneeuw. Nog meer file. Radio. Stau. Hunderte von Kilometer Stau. Dusseldorf onbereikbaar. Vliegverkeer lam. Alles stil. Immer noch Stau. Omkeerafslag. Terug. Nog meer file. Oberhausen weer. Einde sneeuw. Plankgas. Grens. Thuis. Jammer dan…
* Ochtendspits in Reykjavik.
Heb me de afgelopen twee dagen werkelijk een bult gelachen om dat verkeersgewriemel bij jullie. Twee centimer sneeuw en het hele land ligt op zijn kont. Wat een giller. Wanneer hier een meter sneeuw ligt -en dat gebeurt nogal eens- rijden we namelijk gewoon door. Omdat dit land vergeven is van de sneeuwruimers, en de wegen dus binnen de kortste keren weer vrij zijn. Kan Rijkswaterstaat nog wat van leren. Oh ja, de file bij het verkeerslicht vanochtend was groot: 15 auto’s in plaats van 10.
Het was vandaag weer reuze gezelli op Neerlands snel(?)wegen. Het aantal autootjes in de file-icoontjes van Trafficnet komt zo langzamerhand al aardig overeen met het daadwerkelijke aantal auto’s op de weg.
Oh lieve help. De heer Adam Curry waagt zich aan een beschouwing. Ach ja, hij moet die vluchturen naar sunny beach in Miami toch beetje volmaken, dus waarom niet? Met stoeipoes P. ben je sowieso snel uitgeluld, dus daar vul je al vliegend ook bepaald geen paar uur mee in op zinvolle wijze. Ik citeer maar een willekeurige alinea: “Dit betekend dat in een gebied waar een belangrijk deel van de wereld reserves zich bevind bewaakt moet worden om de continuiteit van de wereld economie en de ontwikkeling van alternatieven te waarborgen.” Wauw!
Dhr. Curry wauwelt even verderop: “Bovenstaande analyse betekend ook dat nederlandse belangen op het spel staan, zeker met de recente berichtgeving van koninklijke olie (shell) dat er in de afgelopen 5 jaar zeker 20% minder natuurlijke reserves beschikbaar is gebleken dan eerder gerapporteerd.” Pardon? ANALYSE?
Curry tikt maar een stukje voor de neus weg en afficheert zich prompt als wereldanalyst. Da’s toch wel knap gedacht voor een pluskukel met negatief IQ. Goeiehelp. Oh, en dan die prachtige mixage van Ingewikkelde Woorden. Heel fraai. Waarschijnlijk in het boekje “Moeilijke Woorden voor Dummy’s” opgezocht door stoeppoes P. Had zij ook wat te doen op weg naar Miami. Curry, beste kerel, blijf met je tengels van toetsenborden af en beperk je tot kamerbreed microfoongebral. Kan ik je tenminste afzetten. Waarvoor hartelijk dank.
Bleek op Estlands staan. Die maandaanduidingen in dit weblog. Na een zorgvuldige speurtocht door de vele klapmenuutjes van MovableType tot deze grootste ontdekking gekomen. Alles fluks in model gezet. En ja hoor, er stond keurig februari in plaats van veebruar. Maar nu ik er zo over nadenk: ik vond dat Estlands eigenlijk wel geinig. Dus eind goed al goed: alles blijft bij het oude.
En dan gaan we dus nog meer bezuinigen om het smoelwerk van Zalm in Europa te redden?
Help! Het huis schudt op z’n grondvesten. Zoon PB viert zijn verjaardag met een forse troep kornuiten in de woonkamer, een stapel bier, en een paar kilo decibels housemuziek. Dat wordt morgenochtend bij het aflopen der wekker weer even afzien…
Natiksel:De heren hebben rond 00:30 uur het pand weer verlaten. Balans: vier kratten Heineken buikjes (met 15 man een hele prestatie), twee flessen wijn, vijf blikken knakworst, vier gezinspakken toastjes met prut diversen, diverse zakken chips en nootjes, dikke pret, en oergezellig. Volgend jaar weer.
Het zijn leuke audiobakstenen in GarageBand. Maar je moet toch wel wat muzikaal gevoel in je kop hebben om er iets aanvaardbaars mee te bouwen. De afgelopen dagen kwam er niet veel soeps uit. En heb ik al aardig wat fikse misbaksels op Internet gehoord. Deze was al weer wat beter en kwam zaterdagavond laat (en een stukkie zondag) uit mijn bakstenen stapelen met GarageBand tevoorschijn: Panda (1,3 MB, MP3, 96kbps).
Edit 21-02-2010: deze post over Senseo-ellende, van 21 februari 2004 alweer, heeft inmiddels meer dan 100 comments (and still counting) boordevol vragen, tips & trucs om je Senseo-apparaat aan de praat te houden. De comments met oplossingen en tips en trucs van reaguurders alhier voorkwamen al in veel gevallen dat totaal ontregelde Senseo-bezitters hun koffiedinges in de container kieperenden uit pure frustratie of woede..
We hebben sinds een tijdje zo’n Senseo-apparaat. Lekkere koffie. Wel beetje duur elke keer zo’n pad. Maar ok: we genieten ervan, dus wat kan ‘t bommen.
Enig idee wat er allemaal verkeerd kan gaan met dat apparaat? We noteren sinds we dat ding hebben de volgende fail en error:
- geen pad in het houdertje: kopje water.
- twee pads in het houdertje voor 1 pad: overstroming.
- gebruikt pad niet verwijderd en stiekum weggezakt in gat voor houdertje, en dus onder het houdertje met nieuwe pad erin: geen schuim op de koffie, en wij denken dattie nu al kaduuk is.
- houdertje en pad in orde, alleen klep niet goed afgesloten: spuitfontein drabwater.
- oude pad kleeft nog aan onderkant klep, nieuwe pad in houdertje eronder: overstroming.
- koud water bijgevuld maar lampje geeft aan dat water toch heet genoeg is. Blijkt uiteindelijk ook te kloppen, want water binnen in apparaat nog warm genoeg. En wij maar denken dat de Senseo nu al kapot is, handboekje erbij, zoeken, zoeken, niks vinden natuurlijk (wat mij weer sterkt in de overtuiging dat handboekjes er zijn om vooral niet te worden gelezen: je vindt namelijk toch niet wat je zoekt).
- 1 pad in houdertje voor 2 terwijl je graag 2 kopjes wil hebben en dus op knopje 2 drukt: twee maal slappe bak.
- 3 pads in houdertje voor 2 (want keukenverlichting niet aan dus beetje duister): overstroming.
- op knop gedrukt voor kopje koffie, maar vergeten oude pad voor een nieuwe in te wisselen: bakje ultra sappe hap.
- idem, maar nu met 2 oude pads: ook slappe zut.
- idem, maar nu met 1 oude pad en een druk op knop voor 2 kopjes: ballenwater.
- zak koffiepads leeg, dus in dit noodgeval dan maar 1 kopje halen uit twee oude pads (moet toch lukken nietwaar?): wil je niet weten hoe dat smaakt.
Dat zijn ze voorlopig. Iemand nog een andere variant meegemaakt?
Edit 21-02-2010: na deze post is in PBDoetMee nog het een en ander rond de Senseo getikt. Hieronder de links naar deze posts:
Senseo (2), met nog meer ellende.
Senseoconsumentenrubriek, met nog meer tips en trucs, ellende en ook nog wat leuke wetenswaardigheden.
Senseo-raadgever, met een wel heel aparte tip van iemand die de Senseo-pads hanteert alsof het theezakjes zijn.
Senseotips.not: Tja, en toen kreeg PB het in januari 2007 aan de juridische stok met de makers van apparaat en pads, omdat we een webzijde waren begonnen met als URL www.senseotips.com. En dat mocht niet van meneer de jurist aldaar. Ach ja…
SenseoDip: stukkie over de terugroepactie in 2009 in verband met het risico op boem in de keuken.
Het verschil tussen Portugal en Nederland is oranje. Dat zegt Paul, vriend van onze buuf. Paul is Nederlander, maar woont al meer dan twintig jaar in Portugal. Hij is op bezoek bij zijn vriendin en is voor het eerst sinds bijna vijftien jaar in Nederland. Hoe bedoel je, oranje? Paul vertelt. Hij reed eerder deze week op een rijksweg met veel verkeerslichten. Hij stopte elke keer keurig voor oranje. En kreeg prompt een claxonconcert over zich heen, middelvingers en schelpartijen. Een ongeduldige leasebakhaas reed bijna pardoes de kofferbak van Paul’s auto in, omdat hij dit nette verkeersgedrag kennelijk onvoldoende op de korrel had.
Eenmaal veilig teruggekeerd in D. sprak Paul zijn verbazing uit over dit neurotengedoe. In Portugal stoppen we voor oranje, zei hij. We hebben geen haast. Komen we er over een uur niet, dan maar over twee uur. Of anders morgen. Wat maakt dat uit? In Nederland geven de neuroten en haasthazen juist extra gas. Terwijl toch echt in de vekeerswetgeving staat dat je moet stoppen, tenzij je niet anders kunt. Dat weten die Nederlanders toch wel? Nou, zegt Paul, kennelijk zijn ze dat een beetje vergeten (u ook?) Ze willen koste wat het kost op tijd zijn, en als het even kan nog eeder. Dat, zegt Paul, is nou het verschil tussen Portugal en dit land: oranje.
Het zijn rare dagen in huize PB. Eerst hadden Mevrouw PB en PB drie zonnetjes in huis. En nu nog maar twee. Bijna vijf jaar lang maakte het derde zonnetje uit Friesland deel uit van ons clubbie. Ze logeerde bij ons, at mee, huilde met ons, lachte met ons, ging mee op vakantie, stortte haar hart uit bij Mevrouw PB, en kwam met haar studievragen bij PB zelve. Ze was onze tweede dochter geworden. En eergisteren besloot ons eigenste zonnetje, dat het maar eens afgelopen moest zijn met de verkering. Dat kwam niet van de ene dag op de andere, het rommelde al een tijdje aan de horizon. En we hadden de wolken voor deze twee zonnetjes wel gezien natuurlijk. Maar toch kwam de donderwolk hard aan. Voor haar natuurlijk, maar voor ons ook. We missen haar gepiep, haar gedoetjes, haar inmiddels o zo vertrouwd zonlichtje. Wanneer liefde knakt is dat niet alleen voor de twee, die het direct betreft, erg. Het is ook erg voor de mensen daaromheen. Zij worden er verdrietig van, staan volkomen machteloos want het is hun beslissing en hun leven. Maar ondertussen zijn we wel mooi ons derde zonnetje kwijt!
U zult wel denken: er was hier toch ook nog een tweede meedoener? Ja, dat is ook zo. Alleen heb ik het momenteel zo druk dat het schrijven voor PBDoetMee er bij in schiet. Komt wel weer. Tot dan de groeten uit IJsland.
Buurman D., aardige en realistisch ingestelde vent, type niet vergaderen maar timmeren, oud landmachtmilitair, had de afgelopen weken wat last van harde muziek van zijn buurtjes aan de andere kant. Dan kun je dus netjes aanbellen en vragen of het wat zachter kan. Maar de buurtjes aan de andere kant zijn van het type niet zeiken. Dat weet buurman D. En dus bedacht hij een ludieke oplossing. Afgelopen zondagochtend om klokslag 08:00 uur ging de Koninklijke Militaire Kapel op volume 12 door de speakers, die voor extra efficienty ook nog even richting buren waren gedraaid. Sindsdien is het rustig bij de niet zeiken buurtjes. De boodschap is kennelijk luid en duidelijk overgekomen.
Het witte petje komt met volgens mij wel 100 kilometer per uur door de binnenbocht in H. zeilen. Binnen de bebouwde kom dus. Mij tegemoet. Het scheelt letterlijk een paar centimeter, of hij zou zo mijn motorkap zijn ingeklapt. Het petje trekt zich er geen reet van aan en scheurt gewoon door. Remmen heeft-ie kennelijk nog nooit van gehoord, want in de spiegel zie ik geen lichten opflitsen. Het heeft geen enkele zin, ik weet het. En ik zit gelukkig ook wat verstandig in elkaar. Maar ik zou er graag even achteraan scheuren om dat lamzakje achter zijn opgefokte stuurtje vandaan te trekken en z’n petje over zijn ogen te trekken. Maar: PB zou PB niet zijn als dit etterbakje zijn trekken nog wel thuis krijgt. In een flits heb ik zijn kenteken in mijn kop geprent, en dat kenteken ging een paar minuten later per mobiele pheun naar de politie. Of ze die gek ff willen aanspreken als-ie straks thuis is. Zouden ze doen. Misschien dat we daarmee erger voorkomen. Hoop ik dan maar. Tegen beter weten in. Ben ik bang…
Gisteren riep ik bij “Weg” dat de UWV-top z’n biezen zou pakken. Want er was al een tijdelijk opvolger benoemd, las ik in bijna alle digitale nieuwsdiensten op het net. Dat was iets te snel door de bocht, want wat hoor ik vanochtend per radio: de topman van UWV peinst er niet over om te vertrekken. Pardon? Even kritisch meegeluisterd met het radio-interview. Ronduit bedroevend hoe deze UWV topman zit te draaikonten om op zijn stoel te kunnen blijven zitten. Ze zijn binnen de begroting gebleven met die luxe verbouwing, zegt-ie. Ja, dat haalt je de koekoek. Er is nog eens extra 4 miljoen volstrekt overbodige Eurie’s uitgetrokken om de boel lekker luuks te maken.
Lekker luuks ja, want wat ik gisteren op TV zag was niet middelmatige en doelmatige inrichting, maar gewoon hartstikke luuks. Inclusief schone handdoekenstapel op het toilet, met bijbehorend vuilehanddoekenmandje. Tref je veelal in dure hotels aan, maar nimmer op een doorsnee of middelmatig kantoor. Waar ik werk in elk geval niet: daar zijn we al dik tevreden wanneer de papieren handdoeken op tijd zijn bijgevuld. Lekker luuks mag van mij best in een bedrijf dat dik goed draait en voldoende Eurie’s aan winst overhoudt om jezelf eens lekker te verwennen. daar is dan keihard voor gewerkt, en dan is er geen probleem. De UWV is geheel andere koek: dat gaat over uitkeringen in een land waar het trefwoord bezuinigingen maar beter in de vlag kan worden opgenomen. Dan gaat het niet aan om z’n verbouwing te plegen, laat staan goed te praten.
Hoezo middelmatig? Er is luuks verbouwd, voor veel geld dat U en ik via de belastingen hebben opgehoest. Schandalig. En dat van die 4 miljoen niet alle muntjes zijn uitgegeven, dat heet dan dat men binnen de begroting is gebleven? Ja kom nou, meneer de voorzitter van de Raad van Bestuur van UWV. We zijn toch niet geheel op ons achterhoofd gevallen. U heeft gwoon veel te duur en volstrekt overbodig verbouwd, met overheidsmuntjes waar U met Uw tengels vanaf had moeten blijven. Dus: niet draaikonten en nu gewoon heel fluks wegwezen!
Natiksel: Nou, dus toch: hij heeft z’n biezen gepakt. En terecht.
Ach ja, het kan niet alle dagen feest zijn. UWV-top weg (nou ja, kan niet zo lang meer duren), en terecht. AH-top weg, ook terecht. Wanneer regeringstop weg?
Het blijft leuk audiofreubelen met dat GarageBand. Een stukkie rustig (MP3, 96kbps, 1.2 MB). Een beetje de treurigheid van de kaalgestripte Rijnpromenade in Emmerich…
Emmerich. Net even over de grens bij Arnhem. Stelt eigenlijk niet zo veel voor, dat Emmerich. Wat ze wel hebben is een mooie Rijnpromenade. Daar gaan we nog wel eens heen als we een lekkere frisse neus willen halen. Zo ook vandaag. En wat zien we? De hele boel is kaal. Alle bomen weg, parkje weg, sfeervolle terrasjes weg. Platgewalst, de hele boel. Want er moet weer zonodig worden vernieuwd. Er komt -zo lezen we op een informatiebord- een uiterst moderne promenade met nivoverschillen, betonnen trappen, plastic koepels, een piertje in de Rijn, en moderne bloembakken. Er staat een tekening bij. Hoe het wordt. Ziet er niet uit. Het gezellige en kneuterige van de Rijnpromenade is nu al vakkundig om zeep geholpen. Zonde. Of “zund”, zoals ze bij ons in de streek zeggen. Weer een stukje vertrouwde wereld naar de ratsemidee. (De kleine foto, genomen in 2002, kan ook groot).
Voor die luttele 49 Euries, die je voor Apple’s iLife 04 betaalt (en waar GarageBand dus onderdeel van uitmaakt) krijg je ook nog een paar andere waardevolle pakketten op de DVD. Waaronder iPhoto. Zojuist de ruim 1.300 digitale foto’s, die ik heb, in een sleur en pleurbeweging van de mapjes naar iPhoto gesleept. Daar stond de G4 wel ff op te stampen (bijna tien minuten), maar toen had ik ook wat: alles keurig overzichtelijk in een supersnel browservenster. Op naam en op datum gesorteerd. En de bekende rode oogjes volautomatisch weggewerkt. Hoppa. In tien minuten orde in de digifotochaos. Need I say more?
Mijn nieuwe speeltje, GarageBand, heeft me tot diep in de nacht bezig gehouden. Wat een prachtsoftware. Het is een ultimo mix van een sample composer en midi recorder. Tot nu toe waren voor beide segmenten prima pakketten te koop. Vaak in zeer zware en dus hartstikke dure software, zoals van Emagic (Logic) en Steinberg (Cubase). Waarin zowel audio als midi zat, maar geen sample-manipulatie. En dat is nou net waar het om gaat. Een combi van audio, sample manipulatie en midi recording, op de supersimpele manier waarop Apple dat nu heeft opgelost, dat hebben we nog niet eerder gezien in de studio.
Heerlijk om mee te werken. Je hoeft als muzikant je absoluut niet meer druk te maken om ingewikkelde instellingen en parameters. Een prima user interface maakt alle functies gemakkelijk toegankelijk en bedienbaar. En dat is nou precies wat een muzikant graag wil. Creativiteit mag niet gehinderd worden door techniek.
Maar het kan nog beter, moeten ze bij Apple hebben gedacht. Via een speciaal kabeltje kun je nu je gitaar rechtstreeks op de Apple computer aansluiten. In GarageBand zit een module, die een serie oude gitaarversterkers nabootst. En dat klinkt als een klok, kan ik u hier verzekeren. Wanneer ik alle uithoeken van GarageBand heb uitgevlooid maak ik een stukkie audio voor hier.
GarageBand mag dan zeer eenvoudig zijn, de mogelijkheden zijn welhaast ontelbaar. Dat wordt dus nog wel even spelenderwijs ontdekken en uitproberen. Spelenderwijs, want een handboek? Niet nodig. Zit er ook niet bij. Scheelt weer een paar uur vervelend bladeren en zoeken naar oplossingen, die je toch niet kunt vinden. GarageBand? Subliem concept.
Natiksel: OK, hier is-ie dan, PB’s eerste GarageBand-productie (MP3, 2,1 MB download).
Ben ff buiten beeld. Mijn nieuwe speeltje is gearriveerd.
Natiksel: Waaaauuuuuwwwwww….
Nog even, en PB begint een nationale aanval tot bestrijding van dit zichzelf zwaar overschattende wanproduct.
Ik kom toch nog even terug op de normen en waarden website van De Balk. Vergelijk nu eens de oubolligheid en het gristelijke zweem, waarmee dit ptoject wordt aangepakt, met wat er zich donderdagavond afspeelde in de comments van GeenStijl. Daar kan een zinnig denkend mens toch maar 1 juiste conclusie uit te trekken: ze hebben daar in Den Haag werkelijk, maar dan ook werkelijk geen flauw benul van wat er zich op dit moment echt in dit land afspeelt!
Och lieve help, daar heb je haar ook weer…
Ze weten daar in Israel van gekkigheid ook niet meer hoe ze de door hun vortdurende bezettingsdrift veroorzaakte ellende moeten keren…
En zij gaat maar door, gaat maar door, gaat maar door….
Ja hoor, het begint weer. Alle dorpen, steden en gehuchten in Brabant bedekken hun gemeentenaambord met doldwaas gekleurde borden. Waarop een onbegrijpelijk naam met achtervoegsel “durp”, “darp” of “donk” staat, gekliederd in onmiskenbaar amateuristische carnastyle. Je zult als buitenlander maar op zoek zijn naar een zakenrelatie in Zomaareendorp, en dan het bordje “Deurkneuterdoldwazendummeldarp” tegenkomen. Lekker dan. Die deal komt dus nooit tot stand.
Maar goed. Vandaag was ik weer in Tilburg, en vielen me onderweg die borden weer op. Als je dan naar de entourage eromheen kijkt, dan zakt de moed je tot onder de schoenzolen. In “Dummeldiepdarp” (bestaat niet: ik gebruik een nepnaam als illustratief voorbeeld) druipt de treurigheid van huizen en straten. Smerig, onder de zwarte troep van het verkeer, kletsnat, grauw. De welvaart lijkt hier goeddeels aan de bevolking voorbij gegaan. Vervallen verveloze woningen formaat arbeidershuisje (begane grond plus zoldertje erop), kromme klinkerstraatjes, krang gemetselde muurtjes met groene buizen en piephekje rondom de piepkleine voortuintjes. Waar kabouters, plastic ooievaars, witte autobanden met plantjes en grijs grint heersen. Treurnis dus.
En dan, aan de rand van die treurnis, dat bord dat feest moet uitstralen. De aankondiging van het feit dat de lokale bevolking binnenkort even een paar dagen de sleur en zorgen ontstijgt. Een paar dagen zichzelf verliest en ontsnapt aan de dagelijkse voetklem. Een paar dagen zich een breuk zuipt, zingt en danst. Om over de veelvuldig voorkomende caranavalsvrijpartijen achter de kerk maar te zwijgen. Om uiteindelijk, als het feest is afgelopen en de portemonnaie leeg, weer pijlsnel met een dubbele kater terug te glijden in de dagelijkse modderpoel. Dat feest lijkt mij treurige vrolijkheid in optima forma.
Eigenlijk is het wat aan de flauwe kant, die upload bombardementen van GeenStijl. Aan de andere ook dikke humor. Probeer je eens te verplaatsen in de positie van een eigenaar van een uitermate nette en onschuldige Amerikaanse YMCA website, waar ultimo onschuldige vakantieplaatjes kunnen worden gepost. Bestemd voor netjes vakantie vierende YMCA-jongetjes en meisjes. En dan, op een kwaaie dag, open je je website en tref je deze puinbak aan. Want GeenStijl heeft je nette webstek brievenbus ontdekt. Ik zou graag het smoelwerk van die beheerder willen zien…
Op weg naar huis rij ik, komend van het werk, wel eens binnendoor. Dan kom ik door het gehucht U. Aan de rand van U. is een enorme begraafplaats. Het lijkt wel of de halve ex-bevolking van de oostelijke Veluwe hier begraven ligt, zo groot is deze dodenakker. Vandaag viel me op dat over een flinke oppervlakte naast de begraafplaats alle bomen zijn gekapt. Het was een prachtig stuk bos, dat er nu kaalgeschoren, omgeploegd en lelijk bij ligt. De begraafplaats zal wel weer nieuwe kuilruimte nodig hebben. Zonde: al dat groene leven dat moet wijken voor de doden. Zelfs als we dood zijn spelen we nog de baas over de natuur…
Heb er eigenlijk een beetje behoorlijk de pest in. Vandaag dacht ik na deel drie van de kaakherverbouwing klaar te zijn. Maar nee, om het helemaal compleet te maken mag ik binnenkort nog een vierde keer een uur lang tegen het plafond staren. Getver.
Opgevallen? Bij SBS6? De nieuwsuitzendingen van deze zender worden sinds kort opgevrolijkt met in scene gezette filmpjes bij het nieuws. Zo van: we waren er in het eggie niet bij, maar dat bomt nix, want dan zetten we de boel gewoon in scene. Trendy filmpje, snel gesneden, kortom neuroten-tv. PB roept bij deze SBS6 uit tot onze Nationale Relzender.
Vannacht. Uur of vijf. Telefoon. Je schrikt je een aap. Wat is er voor ernstigs aan de hand? Mevrouw PB is het eerst bij de pheun en neemt op. Zoon PB. Is op 2 uur loopafstand van D. uit de discobus gezet, omdat een van de jongens uit de groep wat al te luidruchtig was. Zoon PB lag te pitten, maar is uit solidariteit toch ook maar uitgestapt. Je laat je stapmaatje per slot van rekening niet alleen achter. En of we hem even komen ophalen. Ja, dag… je loopt maar, mafkees. Zoon PB zal zich dit nachtje uit nog lang heugen.
Anderszijds: wel rare zaak dat zo’n buschauffer -hoe lastig de gasten ook zijn- zijn passagiers in the middle of nowhere uit de bus flikkert. Verklaarbaar wel: het geduld van zo’n man raakt ook een keer uitgeput. Maar om dan mensen bij nacht en ontij, en met het noodweer van vannacht, op twee uur lopen van de bebouwde kom uit de bus te kieperen, dat vind ik toch wel ver gaan eigenlijk. Ik bedoel: haal dan de politie erbij via de mobilofoon, weet ik veel. Of rij naar het politiebureau.
Nou ja. Hij is uiteindelijk toch thuisgekomen. Lopend en wel, twee uur door het noodweer heen. En wat zegt jongemeneer hedenochtend: dat ze de hele weg in een deuk hebben gelegen. Om de situatie. Nou vraag ik je: waar maak ik me toch helemaal druk om…
Het zijn aparte dagen. Mevrouw PB kijkt sinds vanmiddag weer een beetje normaal uit d’ogen en krijgt weer babbels. Dat was gisteren wel anders. Toen hing ze zowat de hele dag met de kop in een emmer. De rest laat ik aan uw verbeeldingskracht over. Geen prettige aanblik in elk geval. Vandaag doet Dochter PB auditie bij de toneelopleiding in Arnhem. Vanochtend al voor dag en dauw eruit om Dochter PB op tijd ter plaatse te krijgen, want vanaf het station lopen door dit hondenweer, dat kon natuurlijk niet. Dat kind kan niet auditie doen in doorgeregende kledij. We gaan straks horen hoe deel 1 is afgelopen. Volgende week deel 2. Daarna gaan ze schiften. Ben benieuwd. Zoon PB gaat onverstoorbaar door, rolde vannacht rond half drie de hut in, en hobbelde vanochtend weer even vrolijk naar zijn bijverdienrondje in het lokale tuincentrum. Niet kapot te krijgen, dat jong. En PB Zelve? Verrekt sinds vanmiddag van de pijn in z’n nek en z’n kop. Al wat Paracetamolletjes naar binnen geklokt, en het gaat nu wel weer. In elk geval goed genoeg om weer achter het scherm te kruipen. Oorzaak: verkeerde Senseo-pad gebruikt, eentje zonder caffeine. Kwam ik pas veel later achter, natuurlijk. Hoewel ik tijdens het drinken vanochtend al wel vaag het idee had dat er iets ontbrak. Maar ja, te slaperig om snel een heldere conclusie te kunnen trekken. Derhalve: de o zo onontbeerlijke opkrikdosis ontbrak dus, en daar kreeg ik wat later de rekening fors van gepresenteerd. Volgende keer wel even goed uitkijken wat er op het pak staat. Decaffeinekoffie krikt niet op maar dreunt neer. Welke gek heeft die futloze koffie ooit uitgevonden. Kan Joep van ‘t Hek daar niet wat tegen doen? Net als toen met dat flutbier Buckler? Mijn zegen heeft-ie.
Natiksel: Moeilijk was het, moeilijk, meldt Dochter PB. Toch kreeg ze slechts wat kleine opmerkingen, terwijl andere kandidaten heel wat meer om de oren kregen. Gaat er niet zachtjes aan toe tijdens die audities, kennelijk. Moet ook: wennen ze vast aan kritiek. Kan overigens twee dingen betekenen. Of ze hebben Dochter PB bij voorbaat al opgegeven en steken er nu al geen moeite meer in. Of er viel inderdaad weinig te corrigeren, en is er een kans dat ze na volgende week door mag naar de tweede selectieronde. We zien het wel. Dochter PB blijft er zeer nuchter onder. “In elk geval hartstikke leuk dagje meegepikt”, zegt ze. En dat is -denkt PB- de juiste instelling. Dochter PB komt er wel. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. Beetje aardje naar d’r vaardje. Leuk om dat zo in je blagen terug te zien.
Als je wil terugploegen, moet je doorploegen. Daar ben ik nu dus mee bezig. Alle niet-audio data, die verspreid over verschillende pjoeters in mijn netwerk staat, pomp ik vandaag via het netwerk naar de zwaarste en grootste die ik heb, de G4. Grote harde schijven erbij gekocht en in de G4 gezet. Nieuwe USB-muis gekocht, want de oude vertoonde af en toe rare trekjes. Een keer klikken was voor de oude soms twee keer, en dat vliegt ongewilde troep over je scherm. Kan niet. De nieuwe is er een met zo’n rood lampie aan de onderkant. Geen vuil balletje meer. Luxe.
Om alles weer goed te ontsluiten zojuist Apache 2.0.48 voor OS X 10.3 Panther geinstalleerd, met de bekende modules erbij. PHP, Perl, MySQL. Tomcat. Zoek- en indexeringsmasjientje volgt morgen, et voila, we kunnen de hele hap weer fulltext bevragen. En dit alles uitgevoerd door een uitvoerend bitleek eerste klas. Tel uit je winst. Kan alleen op Apple.
Moet toch nodig eens gaan terugploegen. Heb nu al drie pjoeters tegelijk nodig om alle dingen te doen die ik wil. De eerste stampt mail, de tweede stampt een website, en de derde doet de audio. Staan dus alle drie tegelijk aan, en ik rol in mijn bureaustoel op wieltjes van het ene toetsenbord naar de andere muis. En als het nodig is staat nu ook al nummer vier aan, de draagpjoeter van het werk, om de mail uit de werkbus te halen en de werkagenda te bespieden. Dit dreigt op pjoeterchaos uit te draaien. Digitale bezinning dreigt.
En wat de Mac met OSX Panther verder ook nog beter kan dan de Windows-PC? Corrpute bestanden openen en weer leesbaar maken. Jawel. Ik heb al een paar jaar een stuk of wat corrupte PDF-bestanden, waarin toch wel belangrijke informatie staat. En waarvan ik ook geen in goede staat verkerende backup meer heb. Nooit weggegooid onder het motto “Je weet maar nooit”.
Vanavond dacht ik: kom, laat ik eens proberen of de Previewer van OSX Panther (PDF zit volledig geintegreerd in het OS, geniaal) er wat mee kan. En U raadt het al: ik kan de informatie weer lezen. Al eens geprobeerd om met een Windows PC een Kaput Datei te openen? Tien tegen een dat Windows volkomen vastloopt?
Alex en Maxima bedanken het volk voor de vele kadootjes. Het volk? Ik wist niet dat ik tot een groep behoor waarover in neerbuigende zin wordt gesproken.
Vanmiddag, in de eeuwige verkeerslichtenfile tussen Den Bosch en De Barriere. Ik rij op de rechterbaan. Op de linkerbaan naast me sukkelt een dikke zilverkleurige Mercedes gelijk met mij op (ik heb kennelijk iets met dat merk de laatste tijd). Hij heeft er zin in, de kerel in het witte overhemd achter het stuur. Hij houdt zittend achter het stuur een complete solo-polonaise. Feestmuziek, zo te zien, want de man zingt luidkeels mee met een supervrolijk en lachend gezicht. Zo’n feestsnuit, die je op bruiloften en partijen tegenkomt. De dikke pret straalt er vanaf.
De man naast hem, gestoken in een frommelig zwart leren jasje, is het tegenovergestelde. Hij zit onderuit gezakt en kijkt somber en super dreigend naar het wegdek rechts naast de auto. De blik op onweer en tergende verveling. Hij kijkt verder niet op of om. Alleen dat wegdek. De man achter het stuur maakt inmiddels de bekende kookpot roerbeweging, die je vaak bij carnaval of familiefeestjes ziet. De vogeltjesdans ontbreekt er nog maar net aan. Op de maat van de muziek, en hij wipt er nu ook bij op en neer in de bestuurdersstoel. Dat doet hij dusdanig fanatiek, dat de zware Mercedes meewiebelt. De man in het leren jasje blijft onverstoorbaar donker naar het wegdek staren, en wiebelt mee.
Weer gaat een verkeerslicht op groen, en we kunnen wat doorrijden. De feestganger geeft een dot gas en laat nu ook de Mercedes een beetje slingerend over het wegdek meedeinen op de muziek. U kent dat wel, snel beetje links, dan weer snel beetje rechts, enzovoorts. Hij rijdt daarbij zowat pardoes de kofferbak van zijn voorganger in, maar dat deert ‘m kennelijk niet. Hij zingt vrolijk verder, en blijft pal achter die kofferbak hangen. Tot we bij het volgende verkeerslicht weer naast elkaar staan.
Hij zingt, deinst, wipt en zwabbert nog steeds. En zijn passagier kijkt nog steeds naar het wegdek. Dan kijkt de bestuurder even in een flits naar rechts, een snelle blik in mijn auto. De brede lach valt op: die man heeft er echt zin in. Als ik hem herken is plots alles duidelijk: Frans Bauer. Met die neef van hem, die normaal achter het stuur zit, maar kennelijk nu naar de zijlijn is verbannen. Ik heb Frans een paar keer zijdelings ontmoet in een studio, maar de flitsblik gaat te snel. Hij ziet me wel, maar herkent me niet. Geeft nix. Bekende Nederlanders worden nu eenmaal sneller herkend dan andersom.
Ik ben weer gerustgesteld: dit is Frans, dus dat gaat wel goed. Niet d’een of andere zuiplap die toch achter het stuur is gekropen. Frans zal wel weer op weg zijn naar de zoveelste schnabbel, en zit zich alvast wat in de stemming te brengen. Zo gaat dat bij deze volkszanger. Altijd zin. Nu zijn neef nog…
Een paar dagen geleden zette ik het al eens in een comment, maar ik herhaal het hier nog maar eens. Als er een Nobel-prijs voor het Scheppen van Easy Computing zou bestaan, ging-ie wat mij betreft naar Apple-baas Steve Jobs (en zijn hele crew natuurlijk). Behoeft verder geen uitleg. Waarom ik daar nu alweer over begin? Vandaag kreeg PB een nieuwe draagpjoeter voor het werk. Ziet er flitsend uit, met DVD-speler erin. Leuk voor als je voor de baas ergens in een buitenlandhotel zit en niets te doen hebt. Concertje van Queen in Wembly erin, en de avond is zo stuk. Dat had je gedacht. Ik ben zojuist 1,5 uur bezig geweest om te proberen die DVD-speler te laten begrijpen dat er een Queen-DVD in z’n gleuffie zit. Niks, nul komma nada. Foutmeldingen, iets met een Screen Overlay dat niet werkt. Ik moet schermresolutie en kleur omlaag schroeven. Doe ik. Niets. DVD-speler van de pjoeterleverancier nog maar eens geinstalleerd. Regio omgezet van de VS naar Europa (nog maar 3 keer over, ook dat nog). Helaas. Wat ik ook probeer, geen Queen. Zou de DVD dan misschien niet goed zijn? Probeer ik even uit in de G4, waarin net de DVD-speler in ere is hersteld. En natuurlijk: floep, spelen, genieten. Kijk, dat is nou het verschil tussen Apple en Windows. Apple doet het, Windows niet. Mooie nieuwe draagpjoeter, daar niet van, alleen zeer jammer dattie onder Windows draait en niet onder OS X.
Een nieuwe mailserver zorgt voor een forse opruiming hier. Al sinds een paar jaar staat PB’s email verspreid over een paar machines. Om ooit eens opgeruimd te worden. Maar u weet hoe dat gaat: ooit = nooit. Dus vanavond toch maar de stoute schoenen aangetrokken en de digitale bezem uit de kast gehaald. Met het strakke voornemen om heel veel oude mail weg te kieperen. Tja, en toen….. toen begon ik te lezen. Mails uit de jaren ’80, want toen was ik al aan de digimail verslingerd. Via bulletin boards, en later via het toen nog pril ontluikende en puur in ASCII-karakters werkende internet. Ik blader door de mapjes en lees lukraak berichtjes uit een lang vervlogen tijd. Gut ja, hoe zou het met die zijn? Oh ja, en die was toen ook lekker bezig. Kiek noe dan: een bericht van D. Wat leuk…..
En zo las en las en las ik, en was de avond al weer om. Om precies te zijn 50 mapjes heb ik nu doorgeworsteld en dus niet opgeschoond. Wel verplaatst naar de mailserver. Dat waren de mapjes in de map met de letter A. Nog een maar een paar honderd mapjes te gaan….
Zo, ik ben veilig en wel weer teruggekeerd van de expeditie naar Zweelo. Inderdaad, zoals ik al vermoedde, een gat van niks. Een (1) keer plankgas geven en je bent erdoor. Maar: Zweelo is wel beroemd, en dat wist ik niet. Wat wil het geval? Er staat een kerkje (foto), dat ooit nog eens door Vincent van Gogh is geschilderd. O. Nou ja, da’s wat mij betreft niets bijzonders, want Van Gogh kladderde wel meer kunst bij elkaar zoals we weten. Wat wel bijzonder is, is het volgende. Tijdens zijn Zweelo-periode (geen idee hoe lang dat was en wanneer) verbleef Van Gogh in het plaatselijke logeerhuis aan de Brink. Wanneer hij des ochtends wakker werd keek hij uit over een mooi rond grasveld met prachtige bomen eromheen, de Brink dus. In Drente kennen ze geen dorpspleinen, maar brinken. Het logeerhuis brandde eind jaren ’50 van de vorige eeuw tot de grond toe af, en werd niet meer hersteld. Op die plek werd in de jaren ’60 een bungalow neergezet. En in die bungalow woont nu sinds 1,5 jaar mijn maatje Frans. De bomen op de Brink, waar we vandaag vanuit het keukenraam op uitkeken, hebben Van Gogh dus nog gezien. Of andersom, het is maar net hoe je het bekijkt. Die bomen waren toen nog een stukkie kleiner natuurlijk, maar toch. Apart plekje dus waar ik vandaag op visite was. Maar verder…. verder is Zweelo echt nul komma nul. Ik zou er -met alle respect- nog niet begraven willen liggen.
