PBDoetMee

Vanmiddag, in de eeuwige verkeerslichtenfile tussen Den Bosch en De Barriere. Ik rij op de rechterbaan. Op de linkerbaan naast me sukkelt een dikke zilverkleurige Mercedes gelijk met mij op (ik heb kennelijk iets met dat merk de laatste tijd). Hij heeft er zin in, de kerel in het witte overhemd achter het stuur. Hij houdt zittend achter het stuur een complete solo-polonaise. Feestmuziek, zo te zien, want de man zingt luidkeels mee met een supervrolijk en lachend gezicht. Zo’n feestsnuit, die je op bruiloften en partijen tegenkomt. De dikke pret straalt er vanaf.
De man naast hem, gestoken in een frommelig zwart leren jasje, is het tegenovergestelde. Hij zit onderuit gezakt en kijkt somber en super dreigend naar het wegdek rechts naast de auto. De blik op onweer en tergende verveling. Hij kijkt verder niet op of om. Alleen dat wegdek. De man achter het stuur maakt inmiddels de bekende kookpot roerbeweging, die je vaak bij carnaval of familiefeestjes ziet. De vogeltjesdans ontbreekt er nog maar net aan. Op de maat van de muziek, en hij wipt er nu ook bij op en neer in de bestuurdersstoel. Dat doet hij dusdanig fanatiek, dat de zware Mercedes meewiebelt. De man in het leren jasje blijft onverstoorbaar donker naar het wegdek staren, en wiebelt mee.
Weer gaat een verkeerslicht op groen, en we kunnen wat doorrijden. De feestganger geeft een dot gas en laat nu ook de Mercedes een beetje slingerend over het wegdek meedeinen op de muziek. U kent dat wel, snel beetje links, dan weer snel beetje rechts, enzovoorts. Hij rijdt daarbij zowat pardoes de kofferbak van zijn voorganger in, maar dat deert ‘m kennelijk niet. Hij zingt vrolijk verder, en blijft pal achter die kofferbak hangen. Tot we bij het volgende verkeerslicht weer naast elkaar staan.
Hij zingt, deinst, wipt en zwabbert nog steeds. En zijn passagier kijkt nog steeds naar het wegdek. Dan kijkt de bestuurder even in een flits naar rechts, een snelle blik in mijn auto. De brede lach valt op: die man heeft er echt zin in. Als ik hem herken is plots alles duidelijk: Frans Bauer. Met die neef van hem, die normaal achter het stuur zit, maar kennelijk nu naar de zijlijn is verbannen. Ik heb Frans een paar keer zijdelings ontmoet in een studio, maar de flitsblik gaat te snel. Hij ziet me wel, maar herkent me niet. Geeft nix. Bekende Nederlanders worden nu eenmaal sneller herkend dan andersom.
Ik ben weer gerustgesteld: dit is Frans, dus dat gaat wel goed. Niet d’een of andere zuiplap die toch achter het stuur is gekropen. Frans zal wel weer op weg zijn naar de zoveelste schnabbel, en zit zich alvast wat in de stemming te brengen. Zo gaat dat bij deze volkszanger. Altijd zin. Nu zijn neef nog…