Bus
Vannacht. Uur of vijf. Telefoon. Je schrikt je een aap. Wat is er voor ernstigs aan de hand? Mevrouw PB is het eerst bij de pheun en neemt op. Zoon PB. Is op 2 uur loopafstand van D. uit de discobus gezet, omdat een van de jongens uit de groep wat al te luidruchtig was. Zoon PB lag te pitten, maar is uit solidariteit toch ook maar uitgestapt. Je laat je stapmaatje per slot van rekening niet alleen achter. En of we hem even komen ophalen. Ja, dag… je loopt maar, mafkees. Zoon PB zal zich dit nachtje uit nog lang heugen.
Anderszijds: wel rare zaak dat zo’n buschauffer -hoe lastig de gasten ook zijn- zijn passagiers in the middle of nowhere uit de bus flikkert. Verklaarbaar wel: het geduld van zo’n man raakt ook een keer uitgeput. Maar om dan mensen bij nacht en ontij, en met het noodweer van vannacht, op twee uur lopen van de bebouwde kom uit de bus te kieperen, dat vind ik toch wel ver gaan eigenlijk. Ik bedoel: haal dan de politie erbij via de mobilofoon, weet ik veel. Of rij naar het politiebureau.
Nou ja. Hij is uiteindelijk toch thuisgekomen. Lopend en wel, twee uur door het noodweer heen. En wat zegt jongemeneer hedenochtend: dat ze de hele weg in een deuk hebben gelegen. Om de situatie. Nou vraag ik je: waar maak ik me toch helemaal druk om…
