PBDoetMee

Ja hoor, het begint weer. Alle dorpen, steden en gehuchten in Brabant bedekken hun gemeentenaambord met doldwaas gekleurde borden. Waarop een onbegrijpelijk naam met achtervoegsel “durp”, “darp” of “donk” staat, gekliederd in onmiskenbaar amateuristische carnastyle. Je zult als buitenlander maar op zoek zijn naar een zakenrelatie in Zomaareendorp, en dan het bordje “Deurkneuterdoldwazendummeldarp” tegenkomen. Lekker dan. Die deal komt dus nooit tot stand.
Maar goed. Vandaag was ik weer in Tilburg, en vielen me onderweg die borden weer op. Als je dan naar de entourage eromheen kijkt, dan zakt de moed je tot onder de schoenzolen. In “Dummeldiepdarp” (bestaat niet: ik gebruik een nepnaam als illustratief voorbeeld) druipt de treurigheid van huizen en straten. Smerig, onder de zwarte troep van het verkeer, kletsnat, grauw. De welvaart lijkt hier goeddeels aan de bevolking voorbij gegaan. Vervallen verveloze woningen formaat arbeidershuisje (begane grond plus zoldertje erop), kromme klinkerstraatjes, krang gemetselde muurtjes met groene buizen en piephekje rondom de piepkleine voortuintjes. Waar kabouters, plastic ooievaars, witte autobanden met plantjes en grijs grint heersen. Treurnis dus.
En dan, aan de rand van die treurnis, dat bord dat feest moet uitstralen. De aankondiging van het feit dat de lokale bevolking binnenkort even een paar dagen de sleur en zorgen ontstijgt. Een paar dagen zichzelf verliest en ontsnapt aan de dagelijkse voetklem. Een paar dagen zich een breuk zuipt, zingt en danst. Om over de veelvuldig voorkomende caranavalsvrijpartijen achter de kerk maar te zwijgen. Om uiteindelijk, als het feest is afgelopen en de portemonnaie leeg, weer pijlsnel met een dubbele kater terug te glijden in de dagelijkse modderpoel. Dat feest lijkt mij treurige vrolijkheid in optima forma.