Zonnetje
Het zijn rare dagen in huize PB. Eerst hadden Mevrouw PB en PB drie zonnetjes in huis. En nu nog maar twee. Bijna vijf jaar lang maakte het derde zonnetje uit Friesland deel uit van ons clubbie. Ze logeerde bij ons, at mee, huilde met ons, lachte met ons, ging mee op vakantie, stortte haar hart uit bij Mevrouw PB, en kwam met haar studievragen bij PB zelve. Ze was onze tweede dochter geworden. En eergisteren besloot ons eigenste zonnetje, dat het maar eens afgelopen moest zijn met de verkering. Dat kwam niet van de ene dag op de andere, het rommelde al een tijdje aan de horizon. En we hadden de wolken voor deze twee zonnetjes wel gezien natuurlijk. Maar toch kwam de donderwolk hard aan. Voor haar natuurlijk, maar voor ons ook. We missen haar gepiep, haar gedoetjes, haar inmiddels o zo vertrouwd zonlichtje. Wanneer liefde knakt is dat niet alleen voor de twee, die het direct betreft, erg. Het is ook erg voor de mensen daaromheen. Zij worden er verdrietig van, staan volkomen machteloos want het is hun beslissing en hun leven. Maar ondertussen zijn we wel mooi ons derde zonnetje kwijt!
Dus als ik het goed begrijp ……….. *zucht*
@Neneh: je hegrijpt het waarschijnlijk goed. Inderdaad: *zucht*
Het lijkt me voor ouders van volwassen kinderen toch wel een weemoedige bijkomstigheid; het zien komen en gaan van verkeringen tot en met echtscheidingen aan toe. Zo maakt iemand deel uit van je leven en zo niet meer. Het zou verboden moeten worden ………
@ Sis….. *zucht*
Het is niet alleen weemoedig, het is zeer ingrijpend. Door dat akkefietje wordt iemand, die al vijf jaar deel uitmaakt van ons clubbie, in feite in een klap buiten gezet. En worden de vier mensen in dat clubbie, waar zij veel mee heeft, in een klap in feite onbereikbaar. Telefoon, MSN, SMS, het kan allemaal natuurlijk, en dat doen we ook. Maar het is anders. Zo anders…