Het is werkelijk ongelooflijk. Mevrouw PB en PB zelve zijn nog steeds ietwat ontregeld. Omdat onze Bas dood is. Voor anderen is een hond kennelijk niet meer dan een wegwerpartikel. Het is een trieste parade die aan je voorbij trekt wanneer je op dierenasiels.com een kijkje neemt, op zoek naar een nieuw maatje voor de nabije toekomst. De ene hond na de andere, weggedaan vanwege verhuizing, andere baan, echtscheiding, kinderen uit huis dus hond ook want dan hebben we weer de vrijheid, omdat-ie stinkt, omdat-ie vlooien heeft, omdat-ie 1 keer in de kamer heeft gescheten…. bedenk het maar. Ik weet het, niets nieuws onder de zon. Maar nog steeds treurig, ongelooflijk, en schandalig.
De vrijheid van meningsuiting wordt bedreigd. Die opzienbarende ontdekking heeft GroenLinks gedaan. En wat doet GroenLinks: de partij vraagt Balkende een op normen en waarden gebaseerde, borgende uitspraak te doen. Nee zeg, nou wordt ie mooi. Wanneer Balkenende zijn normen en waarden-stigma hierop gaat loslaten… DAT is pas bedreiging van het recht op vrije meningsuiting!
Dit is het wel. In het warme zonnetje. Achttien graden op de thermometer. Met de laptop schoot. Een draadloze netwerkverbinding naar binnen, en dan met internet. En dan -terwijl een heerlijk koel drankje voor mijn neus staat- dit stukje tikken dat werkelijk nergens over gaat. Toppie!
Zij doet sinds vandaag haar mond weer open. Het was al erg, maar nu is het nog erger. Jammer.
Lijkt me toch een rare, misschien wel beklemmende, gewaarwording. Eerst loop je het trapje af naar de kelder, achter een kist, om je man weg te brengen. Dan loop je weer dat trapje af, nu achter de kist met je moeder. Over een poosje mag je nog een keer het trapje af, dan achter de kist van je vader. En je weet zeker dat je bij de keer daarop -als alles natuurlijk verloopt- opnieuw dat trapje af gaat, maar dan voorop…
Wanneer ik mijn vriend Alexei in Novosibirsk wil bezoeken maak ik grote kans van de diensten van een louche vliegmaatschappij gebruik te moeten maken. Hoezo? Leg ik uit.
Van Schiphol naar Moskou gaat nog wel. Da’s meestal KLM, Lufthanse, Iberia, dat soort maatschappijen. Daarvan weet je dat ze ook naar beneden kunnen donderen, maar ze worden in elk geval goed onderhouden. Maakt de kans op ongelukken weer een stuk kleiner.
Na Moskou begint de pret. Aeroflot is al lang niet meer wat het geweest is, maar mag toch nog steeds worden gerekend tot de betere. Vergeleken met wat er verder rondvliegt in Rusland en Azie wel te verstaan. De kans is echter groot dat de vlucht Moskou – Novosibirsk op naam van Aeroflot staat, maar wordt uitgevoerd door d’een of andere louche luchtclub. Siberian Airlines is er eentje, waarvan de naam me niet echt vertrouwen inboezemt. Verzorgt wel ruim de helft van de vluchten tussen Moskou en Novosibirsk. Dus de kans dat je in een vliegding van de Siberische sleutelaars terecht komt is niet gering. En: van die maatschappij kukelt er nog wel eens eentje spontaan uit de lucht. Tel uit je winst: je zit toch mooi uur 4 uur in zo’n rammelbak, want zo lang duurt de vlucht tussen Moskou en Novosibirsk ongeveer.
Of wat dacht U van Air Kazachstan. Hun website meldt bij het (tergend trage) inladen al een Fatal Error, dus dat belooft weinig goeds. Ze hebben 1 Airbus, 1 Boeing, en een hele stoet Tupolevs en Illyushins. Oh ja, en ook een Yakovlev-42. Nooit van gehoord. Die Tupolevs en Illyushins zie je regelmatig op Schiphol. Ik ga daar zo af en toe vliegtuigen kijken. Deed ik vroeger als kind al, want we woonden niet ver van het oude Schiphol.
Het valt me altijd op dat de piloten van die toestellen, die je net achter hun raampje kunt zien als ze aanmeren, altijd heel opgelucht en erg vrolijk kijken. Zo van: “Vadertje Lenin zij dank, we staan weer veilig op de grond”. Vinnu het gek dat het idee, in zo’n rammelbak te moeten stappen, me niet echt aanstaat?
De catering aan boord bij Air Kazachstan ziet er ook niet zo veelbelovend uit. En de stoeltjes schijnen bemeten te zijn voor hele kleine Kazachstanen, niet voor boomlage Lage Landers. Da’s overigens nix bijzonders, want daar kan de KLM ook wat van. Ze hebben trouwens ook goed nieuws, want de Tartaren in Tatarstan kunnen vanaf 18 april ook vanuit de hoofdstad Kazan door de lucht naar Moskou. Dat zijn dan wat meer paardenkrachten dan waar ze normaal gesproken dagelijks mee omgaan.
Ik maakte hier ooit al eens melding van mijn uiterst gemengde gevoelens als het om vliegen gaat. Die gevoelens zijn er vanavond na het bekijken van de websites van deze maatschappijen niet veel beter op geworden.
Het ruikt. Kriebelt. Geurt. Maakt geluid. Voelt warm. Is fris. Geeft hoop. Verdrijft de kilte. Maakt groen. Kleurt. Voorjaar!
Ach, weet U wat ‘t is… het is overwegend geleuter allemaal. Gordiaans knoopgelul. Het enige wat telt is balans. Alle andere beweging is overbodig.
(Foto komt van Akademia Hatha-Jogi, Polen).
Volgens mij is het voltooid deelwoord, eindigend op een d, overleden. In menig weblog lees ik voltooide deelwoorden met een t op het eind, terwijl daar bij correcte spelling toch echt een d moet staan. Is de d doot?
Schwesterchen jarig! Nu heb ik helemaal geen zus, maar ik heb wel een Schwesterchen. En die krijgt tien dikke verjaardagsknuffels. Van PB!
Ha! Fijn! Het is weer weekend. Fluks de auto in. En gauw op weg naar huis, de vrijheid tegemoet! Plaatje groter doen. Kijken hoe het er nu bij staat? Dat doe je hier.
Zal mij benieuwen of zij hier ook haar gezicht laat zien…
En dan heb je dus Windows XP weer helemaal opnieuw geinstalleerd. Met alle programma’s. Omdat de kids er mee willen werken. Dus ook de software geinstalleerd om de scanner mee aan te sturen. De kids scannen nog wel eens wat in. En dan krijg je dus steeds de melding “Scanner bezet”. Maar hij is helemaal niet bezet. Hij doet helemaal niks. Staat daar alleen maar duur te wezen. Ik heb dat ding niet eens aangeraakt. Wat een ellende…
My first weblog. Eerste klas lagere school. Haarlem. 1959. Lezen? Plaatje groter maken.
Feestje! Chello heeft de snelheden van PB’s verbinding met het internet vandaag verdubbeld. Kost geen eurocentje meer, maar gaat wel lekker twee keer zo snel. Prima. Zo komen de lettertjes, muziekjes en plaatjes nog sneller bij U op de PC-buis.
Wie mij persoonlijk kent weet dat ik de nuchterheid zelve ben. Amper of geen geloof in rare poespas en onwereldse zaken, al maakte ik wel een paar dingen mee die me aan het denken zetten. Voor korte stonde weliswaar: de nuchterheid hervatte al snel de kop.
Maar vandaag gebeurde me toch weer iets wat me opnieuw aan het denken zet. Ik rij vanmiddag na mijn wekelijkse dagje Tilburg terug naar huis. Ik passeer daarbij op de A15 de plek, waar gisteren die complexe kettingbotsing gebeurde. Ik rij rustig, zo’n 80 per uur, het is druk. Nog voordat ik de plek des onheils, op het wegdek gemarkeerd met verfstrepen en nummers, kan zien bekruipt me een soort onrustig gevoel. De onrust neemt toe naarmate ik de plek nader. Onmiskenbaar. Er hangt een wolk spanning rond die plek. Spanning, en emoties, die nog niet zijn weggeebd, meer dan een dag nadat het ongeluk gebeurde.
Wanneer ik over de plaats rij waar de verf op het wegdek het ongeluk markeert neemt de onrust heftig toe. Of ik het nu wil of niet, ik merk het, voel me ongemakkelijk, en kijk wat onrustig links en rechts van de auto. Dan gebeurt het.
In de berm naast de weg, halverwege het stuk wegdek met de verfmarkeringen, schuinrechts voor me, voel ik een bol stilte. Ik hoor die bol stilte. Hangt temidden van alle spanning en zweeft ietsje boven het gras. Een kleine oase van stilte. Ik nader de bol. De spanning neemt af maar verdwijnt niet, de stiltebol is steeds nadrukkelijker aanwezig. Als de stiltebol naast de auto is, hangt de spanning als een deken om die bol. In de bol is het muisstil. Dan rij ik er aan voorbij. De bol glijdt rechts naast de auto naar achteren. Net zoals je langzaam een praatpaal voorbij rijdt. De spanning neemt weer toe en de bol gaat erin ten onder. Als de bol rechts achter de auto weer kleiner wordt is de stilte verdwenen en de spanning weer maximaal. Dan, als ik de verfplekken voorbij ben, neemt ook het spanningsveld geleidelijk af en is na pakweg 100 meter weg. Ik merk dat ik een diepe zucht slaak. Alsof er een last van m’n schouders valt.
Ik ben een nuchter type. Het beschrijven kost me nu meer tijd dan het in werkelijkheid in beslag nam. Dat was maar een paar seconden, al leek het een slow motion opname. Maar wat ik hier beschrijf heb ik vanmiddag toch echt waargenomen. Wat ik over die enkele tientallen meters heb waargenomen? Geen idee. Het was er gewoon. Heel kort, maar het was er. Misschien was het een stille jammerklacht. Van die 30-jarige vrouw uit Limburg, die bij de kettingbotsing om het leven kwam. Ik ken die vrouw niet, weet niet hoe ze eruit ziet, niet eens hoe ze heet. Maar misschien was zij het, die stiltebol. Misschien kan haar geest nog geen afscheid nemen van de plek waar ze het lichaam in een ongewild moment moest achterlaten. Zoiets? Ik weet het niet….
PB is vandaag in staking. Alles lag vanochtend plat, en dat bleef de hele dag zo. Moreel, lichamelijk, conditioneel, gevoelsmatig, relativeringsvermogen, IQ (voor zover aanwezig), incasseringsvermogen, geloof, ongeloof, alles. Daarenboven nog steeds pijn in de moel van gisteren. Kortom: dinsdag 23 maart 2004 gaat in de boeken als een total failure day. Ondertussen zijn de eerste Yassin spelletjes alweer verschenen. Schiet ‘m uit zijn rolstoel. Hoe origineel. Internet begint vreselijk voorspelbaar te worden. Kan die voorspelbaarheid ook een poosje in staking?
Ik ga een tegeltje laten maken. Tekst: “Applaus voor mezelf”. Waarom? Omdat ik inmiddels vijf keer op een rij in korte tijd bij ome tandarts in de stoel heb gezeten vanwege de totale gebitsherverbouwing. Tandartsen beschouw ik (hoewel de mijne een bijzonder sympathieke vent is) als een soort medemens waar je met de grootst mogelijke boog omheen dient te lopen. Je ligt verplicht plat (waar ik al slecht tegen kan), kunt niet tegenspreken want je moel zit vol hulpstukken, ze brengen je de meest ellendige verdovingen toe, en ze martelen je maalmachine met de meest vreselijke werktuigen. Dit alles wel ter meerdere eer en glorie van je kauwmachinerie, maar toch. Nog één keertje, over een paar weken. Dan is de renovatie afgerond en kunnen we weer overgaan tot de normale bezoekorde. In de hoop dat dan boor en spuit in de la blijven liggen. Ondertussen zal ik met veel voldoening af en toe naar het tegeltje staren. Ik vind dat ik dat heb verdiend.
Het zou een hoop ellende hebben gescheeld wanneer ze in 1977 young Bill Gates voor altijd in de bajes hadden gehouden. Gloeiendegloeiende!
Wat nu dan weer? Leg ik uit. Mijn Winpjoeter verrekt het sinds gisteren om zichzelf bij het afsluiten uit te schakelen. Voorheen ging dat prima: eerst via Start (hoe logisch) Windows afsluiten, en dan schakelde het apparaat zich na enig gepruttel keurig netjes uit. Nu niet meer: het blijft hangen in de melding dat Windows bezig is zichzelf af te sluiten. Fijn he? En had ik dan nieuwe dingen geinstalleerd die dit zouden kunnen veroorzaken? Nee dus. Alleen de aan/uit-knop achterop helpt uiteindelijk. En dan maar hopen dat de Winpjoeter de volgende keer weer wil starten. Grrrr…
Natiksel 1: het Windows XP kaartenhuis in mijn pjoeter zakt steeds verder in elkaar. Uninstallers lopen vast. Explorer vertoont de vreemdste kuren, verkent alleen nog zijn eigen innerlijk, en wil vervolgens niets liever dan zelfmoord plegen (wat ik me bij zoveel falen trouwens wel kan voorstellen, maar dit terzijde). Als ik de rechter muisknop indruk voor het menuutje duurt het een eeuwigheid voordat dit misbaksel in beeld verschijnt. Als het al verschijnt, want inmiddels bleef het ook al een paar keer in staking. Dag, eindgebruiker, val maar mooi dood, maar Menuutje doet niet meer mee vandaag. Zoiets. Het is driewerf (excuus ladies) KUT met dat (excuus gentlemen) KLOTENWindows!
Natiksel 2: En jawel, het feestje is nu helemaal compleet. De audio is er nu ook mee gestopt. Er komt gewoon geen spatje geluid meer uit de Winpjoeter. Stiernakelknolgek worrik hiervan. Werkelijk hoorntjedol. Drie keer diep adem halen, en tot tien tellen… De CD met audio programma’s erin. Bevriest de handel. Wat blijkt: is het setup-programma domweg twee keer gestart, en de ene zit de andere nu in de weg. Alt-TAB-je doen en ja hoor, de zaak zit weer muurvast. Ik ga verstandig doen en een glaasje port drinken. Misschien dat ik morgen weer net voldoende beheersing kan opbrengen om die kutbak niet in elkaar te rammen. Tot morgen.
Vers van de samplepers. Starttune, bestemd voor een show met een serie van 6 voorstellingen komende zomer in Duitsland: Show (2,4 MB, 96 kbps, mp3). HeadPhoneMix: voor het beste resultaat beluisteren via een beetje goeie hoofdtelefoon.
Heb ik iets met Oranje? Nou, heuh. Veel poppenkast, veel kosten, en alleen de bejaarde generatie in dit land komt nog juichend uit stoel of rolstoel wanneer het woord Oranje valt. Republikein dan? Ook niet echt. Te veel macht bij een bij voorbaat al niet te vertrouwen persoon. En kost ook te veel geld naar mijn idee. Wat dan wel? Weet ik niet. Een vrijstaat roept ook al om ellende. Dus dan toch maar een koningshuis? Nah, uiteindelijk is dat misschien dan toch de minst slechte keuze.
Heb ik iets met de huidige Oranjes als persoon? Nee, helemaal niet. Te afstandelijk, veel te autoritair, sommige import-leden daargelaten. Claus was er een van. En misschien is Maxima er ook een: eerst maar eens kijken hoe ze overeind blijft. Had ik dan iets met Juliana? Ja, met haar wel. Een warm mens, die kwaad werd als poespas haar werd opgedrongen. Een normaal mens, dat het ook niet kon helpen als prinses geboren te zijn, en die er toch een draai aan wist te geven die bewondering afdwingt. Zij sloopte de afstand tussen koningshuis en volk, die er trouwens door Beatrix net zo hard weer is ingetimmerd. En daarom is het jammer dat ze er niet meer is, Juliana. Zo’n beetje het laatste restje oprechte menselijkheid en warmte is uit de Oranjeclub heengegaan. Jammer.
Ik lees elke dag heel wat af. Op het werk. Kranten. eMail. Nieuwssites. Weblogs. Comments. Handleidingen soms. Boeken eigenlijk amper de laatste tijd, kom er niet aan toe. En dan produceer ik op een dag ook nog eens heel veel woorden. Op het werk, in dit weblog, in comments, in emails. En dan denk ik ook nog eens heel veel worden op een dag. Hoeveel woorden zou ik eigenlijk zo gemiddeld op een dag verwerken? Hoeveel woorden zouden dat er in een week zijn? En in een jaar? Waar blijven al die woorden in mijn hoofd. En hoe vind ik ze weer terug? En wanneer raakt die boel daarbinnen eens vol? Kan dat uberhaupt, of is de opslag oneindig? En dan heb ik het nog niets een over beelden, over geur, over horen, over voelen…
Ze haalt me rechts in. Jonge blonde vrouw, type zakenmanager. In glimmende zwarte Audio A6. Snijdt me vervolgens bijna de rechter koplamp uit het koetswerk. Gaat dan een baan naar links. Even verderop staan we naast elkaar voor het verkeerslicht. Ik kijk links, zij kijkt naar rechts. Steekt de bekende dikke middelvinger op en roert denkbeeldig mijn ontbijt, lunch en avondeten uit mijn lijf. Ze kijkt er meer dan woest bij. Ben me van geen kwaad bewust, en kijk niet reagerend terug. Dan steekt ze beide handen half in de lucht, zo van: “Wat mot je nou, loser?” Ik besluit haar strak nonchalant te blijven aankijken en niet te reageren. Dat duurt een seconde of twintig, zoiets. Dan: licht op groen, en plank gas scheurt ze weg. Een paar kilometer verder: tankstation. Ik moet tanken. En wie staat daar hetzelfde te doen? Juist, de strakke zakendame. Zij aan de ene kant van de pomp, ik aan de andere. Ze herkent me kennelijk niet. Ik bekijk haar. Een brok zenuwen. Ze tapt ongeduldig met haar schoen op de bestrating en bijt voortdurend op haar lip. Dan rent ze naar binnen, betaalt, en komt weer naar buiten stuiven. Ik tank nog steeds. Als ze wil instappen, steek ik mijn kop om de hoek van de pomp en zeg: “Mevrouw, vergeet U niet straks thuis de middelvinger goed te wassen? Je weet maar nooit nietwaar?”. Ze heeft ‘m direct door, krijgt een rooie kop, stapt in en scheurt plankgas weg. Voort naar de volgende irritatie, ongetwijfeld. Ik grinnik wat in mezelf. Die rooie kop zei me genoeg: er zit ergens diep in dit brok zenuwen en agressie nog een beetje normaal mens kennelijk. Er is nog hoop.
Het moet nu niet gekker worden allemaal. Van mijn goede vriend Alexei, docent muziek aan het conservatorium in Novosibirsk, krijg ik net een mailtje. Hij heeft een novel geschreven over levensfylosofie. Daar is hij altijd druk mee bezig, en heftig over in discussie met iedereen die dat maar wil. Toen-ie vorig jaar hier op visite was hebben we daar driftig over zitten delibereren aan de keukentafel. We hadden het toen (zondag 09-03-2003, item Bezoek) over de Zodiac en het twaalftonig stelsel van onze westerse muziek. Uit de combinatie van die twee kan volgens Alexei heel wat worden afgeleid. We discussieerden ons een pot koffie door, maar kwamen er natuurlijk niet uit. Dat soort vraagstukken los je nu eenmaal niet op in een paar uur argumenteren in de keuken. Het discussie-onderwerp is -als ik het goed begrijp- de basis voor de novel geworden. Zeg maar de rode draad, de plot-bepaler. En wat gebeurt er nu: PB is als karakter Pibl opgenomen in dat boek. Het fijne weet ik er nog niet van: het boek moet nog worden gedrukt, en is bovendien voorlopig alleen nog in het Russisch verkrijgbaar. En dat leest voor PB moeilijk weg. Maar er is hoop, want er komt over een poosje een engelse vertaling. En dan maar eens lezen wat voor fraais Pibl allemaal te berde brengt. Met enige welgeproportioneerde overschatting zou je kunnen zeggen dat PB zich een piepklein plekje heeft veroverd in de Russische literatuur. Ik heb iets met die Russen. Eerst conservatorium-studente klassieke muziekwetenschappen Olga, die mijn muziekjes zo ongeveer de hemel in schreef (woensdag 25-09-2002, item Russische Recenties), en nu weer dit. Misschien toch maar eens een cursus Russisch voor Dummys gaan volgen. Ben ik niet meer afhankelijk van onzorgvuldig werkende online vertaalmachines.
Ik doe hier zelden een aanbeveling naar andere weblogs. Ben in dat opzicht niet mijn broeders digitale hoeder. Vanavond maak ik een uitzondering: het weblog van Krijnen. Waarom? Omdat ik hem ken. En omdat hij een prachtig stukkie heeft over MovableType. Of beter gezegd over een typetje, dat kennelijk nog veel meer moeite heeft met MT (of met zijn ego, dat kan ook) dan de technische worstelingen van Krijnen en PB bij elkaar opgeteld. Belist even gaan koekeloeren.
Of we het ongewilde vertrek van ons maatje Bas al een beetje te boven zijn? Vroeg iemand net aan mij via MSN. Nee, verre van dat zelfs. Gelukkig is er genoeg in de wereld te beleven om me op af te reageren in dit weblog. Dat houdt me van de straat en even van de emoties, zullen we maar zeggen. En Mevrouw PB heeft de handjes vol aan de bejaaiduh van D. Dat houdt haar ook even van de emoties af. Maar als we weer thuis zijn is het er weer. Het blijft, en het zal nog heel lang blijven: dat lege matje, die lege mand, die droge drinkbak, die ontbrekende kop die steeds even kijkt of je er nog wel zit, die stilhangende hondenriem aan de kapstok, de zacht kwispelende voddenbaal die even een handaai komt halen onder de keukentafel, dat gat dat in ons wereldje is geslagen. De allerscherpste randjes zijn er een beetje af, maar het is nog ruw genoeg om je herhaaldelijk pijn aan te doen…
Ja hoor, het kan dus inderdaad NOG VEEL ERGER. Ik lees zo links en rechts dat de zwijgende blauwe engel ook al overweegt een weblog te beginnen. Ze had al een website. Niet interactief genoeg. Want nu ze als boetedoening voor ondergaand Nederland zes maanden zwijgt moet ze natuurlijk wel een ander gereedschap bij de hand hebben om haar boodschapje uit te dragen. Dat gekrabbel op noteblok-papiertjes is maar niks, zeg nou zelf. Komt niet over op de buis, heb ik laatst nog kunnen waarnemen. En dat gereedschapje wordt nu dus dat weblog, op dat idee gebracht door Curry trouwens. Waarvoor hij dus bij deze zeer hartelijk wordt bedankt. De zwijgperiode wordt volgens de dame zelve uitgevoerd op dringend verzoek van de Maagd Maria. Jawel. En dat was wel schrikken, zo schrijft ze, want ze had net met Ratelband een deal voor samenwerking gesloten. Ratelband en zwijgen? U voelt ‘m al. Ze schijnt trouwens nog een titel te zoeken voor haar webstek. Misschien is Digitaal Gestraal een aardig idee? Moet ze wel eerst ff wat beter leren om te gaan met pjoeters. Want als je op deze pagina klikt op de link naar Jomanda’s World Children, wordt de kinderwereld opeens wel heel erg klein…
PB is sinds gisteravond op twee fronten in ernstige gevechten verwikkeld. Hoezo? Leg ik uit.
Front 1: SharePoint Portal Server, waarmee kennis gemaakt moet worden omdat er op het werk misschien mee gedraaid gaat worden. U raadt het al: Microsoft, Windows. Het gevecht met toegangsniveau’s, protocollen, IP-adressen, internet information server, shared directories en Joost mag weten welke digitale valkuilen er nog meer zijn, vergt het uiterste van PB’s gemoedstoestand. Inmiddels heb ik -echt waar- al bijna drie keer het PC toetsenbord door de monitor geramd. Bijna, want gelukkig weet ik me te beheersen door snel even een blik te werpen op de immer storingsvrij voortzoemende Apple G4 die ernaast staat toe te kijken. Ik verbeeld het me waarschijnlijk, maar het is net of die Mac staat te grinniken. Inmiddels ben ik dus maar geheel opnieuw begonnen, want de weg door al die instelschermen ben ik totaal kwijt. Wordt vervolgd.
Front 2: het Comments-script van MovableType. Wat U in staat stelt om mijn stukkies hier aan diggelen te schieten. Een paar dagen geleden kreeg ik een klacht dat het verplicht invullen van het email-adres wel erg irritant is. Mee eens, dus uitgeschakeld. Maar nu kan er ook anoniem worden gereageerd, en ik wil toch wel graag weten wie die rake comments inlevert. Dan kan ik ook weer wat terugzeggen indien nodig. Van Woordenaar kreeg ik een script via de mail. Daarmee hoef je alleen nog een naam in te tikken. Een lang email-adres hoeft niet meer. Welnu: dat script gisteravond geinstalleerd, en prompt lag mijn gehele reaksiedoos in puin. Blijken er nog meer scripts te zijn die “Comments” heten. Welke moet ik nou hebben. Woordenaar blijkt een geduldig mens, want hij gaf inmiddels al enkele malen antwoord op mijn mailvragen. Bedankt, waarde weblogcollega.
Vanavond ga ik het weer proberen. Dus als het reaksiedoosje niet doet wattie moet doen, dan weet U hoe dat komt. En als er geruime tijd na deze entry geen logje meer komt, dan is de kans groot dat het toetsenbord alsnog door de pjoeterbeeldbuis is gegaan. Alhoewel, ik heb altijd de G4 nog, en daar gaat het ook meer dan prima mee, dat webloggen. Dit stukkie komt toevallig gevoelig uit mijn Mac. Zien de lettertjes er niet net wat stabieler uit? Ja he? Zie je nou wel!
Twee postjes terug lees ik dat ik al tikkend spontaan een nieuw woord heb bedacht: woelweb. Nog even gecheckt op Google, of er iets naar boven komt. Nee, bestaat nog niet. Mooi. Woelweb/Woelblog staat wat mij betreft voor: weblog, dat al wroetend, gravend, meppend, beukend en kletterend de samenleving (of een onderdeel daarvan) op de hak neemt, danwel een vaak ongenuanceerde dreun verkoopt. Exemplarische voorbeelden: GeenStijl, Volkomenkut, Retecool, en zo nog wel een aardig lijstje. Woelwebs hebben een functie: ze schudden de samenleving wakker, al zijn de toegepaste methoden niet altijd even fijntjes. Woelwebs moeten daarom vooral doorgaan, al is iets meer nunacering soms wel op z’n plaats. Hoewel: als ze nuanceren zijn het geen woelwebs meer. Hmmmm… misschien moet PB met dit woord toch maar eens meedoen aan die jaarlijkse wedstrijd “nieuwe woorden”.
In China denken ze in het groot. Vanochtend hoorde ik op de radio dat jaarlijks zo’n 10.000 mensen worden geexecuteerd wegens een misdaad. Goeiemorgen dan. Ik weet dat er een boelmiljoen mensen in China wonen (1.286 miljoen volgens de laatste telling in 2002. Ter vergelijking: Nederland ruim 16 miljoen volgens de CBS-teller), en dat het dan procentueel gezien niet zo veel is, maar het zijn er dan toch nog steeds 10.000.
En vanmiddag las ik in People’s Daily dat de Chinese overheid 667 staatsdagbladen (staatskranten heten ze daar) heeft gesloten, waardoor bijna twee miljoen lezers van de ene dag op de andere zonder krant kwamen te zitten. Dan zijn er 325 staatskranten per ommegaande gebombardeerd tot commerciele krant: die moeten dus maar zien hoe ze voortaan de financiele broek ophouden. Met een bevolkling die zo weinig verdient, dat ze misschien maar een paar exemplaren per maand kunnen betalen, lijkt me dat geen gemakkelijke klus. En nog eens 95 staatskranten zijn de vrije distributie ingegaan: die mogen dus niet eens geld verdienen, maar moeten hun dagblad gratis uitdelen. Omdat de Grote Roerganger in Bejing dat zo wil. D’r blijven in dat inmens grote land niet veel gedrukte media over, zou je denken. Nou, dat valt nogal mee. Er zijn in totaal nog 2.119 dagbladen, 9.038 magazines en 568 uitgeverijen over. De dagbladen bij elkaar zijn alleen al goed voor een dagelijkse oplage van vele miljoenen exemplaren. Daar is De Telegraaf met ruim 800.000 maar een klein piemke bij…
Gisteren riep ik al in wanhoop uit dat met de komst van Ratelband het alleen maar erger wordt in weblogland. Nou, het kun dus NOG ERGER. Want deze oranje randdebiel komt -naar ik zo links en rechts lees- binnenkort ook met een weblog de boel verstieren. En het schijnt nog een vriend van Ratelhoofd te zijn ook. Een totale implosie van intellect staat ons te wachten, want na deze twee nulkoppen zullen er nog meer volgen. Non-intellect schaamt zich nu eenmaal nergens voor, ook niet om hun eigen onkunde prominent te tonen. Nou ja, aan de andere kant biedt het wel weer mogelijkheden. Ik kan me nu al verheugen op de Prettige Postjes, die aanhangers van woelwebs zoals GeenStijl en Retecool in de reaksiedozen van deze figuren zullen storten. Ben benieuwd hoe lang ze daartegen bestand zullen zijn. Het antwoord in deze prangende kwestie ken ik eigenlijk al: vermoedelijk heel lang, want ze zullen denken warm onthaald te worden door een schare fans. Het is met deze flutviolen aldus: hoe harder ze gepakt worden, des te harder ze gaan schreeuwen, en des te heftiger worden ze populair. Eigenlijk had ik dit stukkie dus helemaal niet moeten tikken…
Oh ja, even doorklikken leert ons dat de dochter van Ratelband, ene Minou, zich inmiddels ook al manifesteert op internet. Even kijken, en let dan op de ongelooflijk gevoelloze harde kop van die griet. Getver… het is maar goed dat PB niet naast zo’n kop wakker hoeft te worden: de dag zou heel vervelend beginnen.
Natiksel: toch even door Minou Ratelband’s website geklikt, want wat je kraakt moet wel op basis van kennis worden gekraakt. Toch? En wat zien ik: ze schildert. Nou ja, schilderen, het kladdert leuk een eindje weg, en haalt er af en toe ook nog een galerie mee. Tja(kka?)…
Dat je van muziek letterlijk knetterende hoofdpijn kunt krijgen is vandaag weer bewezen. Plaats van handeling: de recreatiezaal van het verzorgingstehuis in A., waar Moeder PB woont. Handeling: concert van trio klassiekzangeressen, waarvan er eentje niet kwam opdagen. Twee dames dus die, begeleid door een fanatiek timmerende pianiste, liederen van Schubert en meer van die ouwe knakkers ten gehore brachten. Dat vindt Moeder PB mooi, maar PB dus helemaaaaaal niet. Temeer omdat door het fanatieke getimmer van de pianiste de twee zangdames nog eens extra hard en hoog moesten uithalen om boven de snaren uit hoorbaar te zijn. Dat er geen glazen zijn gesneuveld mag een wonder worden genoemd. Moeder PB wilde toch graag blijven luisteren, dus heb ik het anderhalf uur aan haar zijde volgehouden. Met een tot tergende niveau’s hoog stijgende koppijn als gevolg. Na anderhalf uur vond PB het welletjes, gaf Moeder PB een dikke zoen, en vluchtte met gezwinde spoed richting uitgang, de stilte en de vrijheid tegemoet. In de auto gearriveerd heb ik toch maar een onvervalste rock-CD opgezet. Stones. Loeihard. Pijn bestrijdt je met tegenpijn, heb ik wel eens gelezen, en dat is inderdaad zo. Na een kwartier was de hoofdpijn weer verdwenen. Er is verschil tussen gillende dames en gillende gitaren.
Oh, lieve help, Dijkshoorn per weblog was al een ramp. Maar het kan dus toch nog erger…
We liggen beiden in puin, Mevrouw PB en PB zelve. Verdoofd zijn we. Compleet gesloopt door de gebeurtenissen van de afgelopen week. Door alle tegenstrijdige emoties. Het verstand, dat zegt dat het goed is zo. Het gevoel, dat schreeuwt dat het helemaal niet goed is zo. Het ene moment klauter je tot aan de rand van de helling op en kijk je weer over het randje. Om even later net zo hard weer de helling af te glijden de diepte in. Wat een onstuurbaar heen en weer geslinger. Onvoorstelbaar. Nooit gedacht dat het doodgaan van je hond zo’n gigantische dreun zou kunnen veroorzaken. Tuurlijk, verdriet is logisch, zeker na zo’n lange tijd. Maar zo heftig, zo onpeilbaar hard, zo onvoorspelbaar heftig en zo slopend: daar hadden we ons geen voorstelling van gemaakt. Dat kan ook niet: puin is nu eenmaal grillig en laat zich niet voorspellen.
Weer een stapje verder. Dit is het strooiveld bij het dierencrematorium Kollenweidehof in Varsseveld, waar onze Bas vanochtend is gecremeerd. Zijn as is daar uitgestrooid, samen met nog wat andere honden. Mooi eeuwig snuffelveld. Dag Bikkel. Dag Knup. Dag Manneke. Dag lieve Bas…
Ze staren me aan. Dwingend. Eisend. Tergend blauw. Naast de pjoeter liggen ze. Eentje voor Mevrouw PB, eentje voor PB zelve. Moet ze open maken en ermee aan de slag. Maar heb er ronduit gezegd geen flikker zin in. M’n kop staat er niet naar. M’n kop staat trouwens nergens naar. De deadline komt elke dag weer een dreigend stapje dichterbij. Hoeveelste is het vandaag? Oh, gelukkig, ik kan het nog even uitstellen…
Een ding weet ik na de klap van vandaag in Madrid wel zeker. We kunnen er op wachten. Wachten op een soortgelijke klap. In Nederland. De metro in Rotterdam? Hoog Catharije in Utrecht? Centraal Station Amsterdam? De vertrekhal van Schiphol? Of een gewone weekmarkt in een provinciestad. Alleen de idioten, die met tassen vol explosieven rondsjouwen op weg naar dood en verderf, weten het nu al. Wij kunnen alleen maar wachten. Machteloos wachten. Op de volgende klap.
(Foto eerlijk gejat van de website van El Pais).
Technische mededeling: PBDoetMee is in de nacht van donderdag 11-03 op vrijdag 12-03 ergens tussen 00:00 en 07:00 uur uit de ether. De technische jongens en meisjes van AlphaMegaHosting gaan dan druk aan de slag om de boel nog veiliger, stabieler, safer en sneller te maken. Opdat PB’s getik nog beter ge-IT’d tot U komt. Waarvan akte.
Vandaag is onze trouwste maat Bas vredig naar de eeuwige snuffelvelden vertrokken. Na 17 jaar trouwe vriendschap was het mooi geweest: Bas was ziek, at en dronk niet meer, en kon amper nog op de poten staan. Zijn kop en “bliek” waren nog steeds aanwezig, maar de rest wilde niet meer. En dan blijft er maar een ding over: laten inslapen. Daar hebben we vrede mee: het is goed zo. Alleen dat gat, o dat enorme gapende gat…
Communicatiedeskundige: “Je zou eigenlijk wat meer lijn in je weblog moeten brengen. Ik bedoel: er zit wel lijn in, maar geen rode draad. Snap je wat ik bedoel?”
PB: “Nou nee, niet echt. Bedoel je dat ik meer over minder moet schrijven? Zoiets?”
Communicatiedeskundige: “Ja, misschien wel maar ook weer niet te veel of te weinig. Dan wordt het weer te eentonig, krijgt het te weinig body, en dat verveelt snel. Houdt de aandacht niet voldoende vast, snap je?”
PB: “Ja, dat snap ik wel. En de vorm dan, is die wel goed?”
Communicatiedeskundige: “Ja, dat sepia-lijntje is prima. Brengt rust, evenwicht en eenduidigheid in het totaalconcept, qua beeldvormende aspecten dan he? Contrasteert fraai met de scherpte van sommige onderwerpen. Nostalgie-affectie versus verbale agressie. Heel aardig.”
PB: “Hm, ja, zal dan wel zo zijn. Maar ik wil hier gewoon rammen wat me voor de vingers komt. Als ik iets leuk beleef, dan schrijf ik leuk. Als iets me mateloos irriteert dan beuk ik. Gewoon wat me uit de hersenpan komt op dat moment, en dan achteraf niet meer editen natuurlijk, anders is het spontane eraf. En dat is bovendien laf.”
Communicatiedeskundige: “Hm, ja, zit wel wat in. Is in feite ook een lijn waarlangs je je weblogconcept uitvouwt”.
PB: “Weblogconcept? Hou toch op man, ik heb helemaal geen concept. Ik doe maar wat. Voor de wilde vuist weg zogezegd”.
Communicatiedeskundige: “Dat is goed maar ook weer niet goed. Snap je? Het is eigenlijk beter om een lijn uit te zetten en die -met enige afwijking weliswaar als optie- nauwgezet te volgen. Dat geeft evenwicht en de lezer weet ook beter wat er van je mag worden verwacht. Klantenbinding door eenduidig format, noemen wij dat.”
PB: “Ja, het zal wel. Je lult gewoon een stuk ingewikkeld uit je nek en wordt er nog dik voor betaald ook. Jullie commies zijn stuk voor stuk communicatief gedeformeerd, je kunt niet eens meer normaal lullen man!”
Communicatiedeskundige: “Confronterende opstelling kan ook een heel setrk aspect geven aan een weblog. Ik heb eens…”
PB: “Ja, ho maar, ik heb er al weer meer dan genoeg van. Heb er al weer spijt van dat ik een deskundige om advies heb gevraagd. Je betaalt je een berg maar wordt geen bult rijker…”
Communicatioedeskundige: “He, da’s een aardige. Geen Berg maar een Bult. Leuke slogan voor een product dat ingetogenheid moet uitstralen. Of waarvan je geen te hoge verwachtingen mag koesteren, zoals aandelen en opties. Leuk joh! Nou nog iets vinden waar we die op kunnen toepassen.”
PB: “Ik hoor het wel, ik stuur je de rekening wel na. Ajuus.”
Communicatiedeskundige: “Eh…. rekening?”
Transcript uit een telefoongesprek van hedenavond. De enige lijn die hier te ontdekken viel was de telefoonlijn.
Er is toch nog hoop voor dit instortende kikkerland. Vanavond verliest Dochter PB haar beurs met alles d’r in (paspoort, OV-kaart, bankpas, geld) langs de Rijksweg in D. Rond 22:00 uur gaat de telefoon: de beurs is gevonden en we kunnen ‘m afhalen bij die-en-die. Met alles d’r nog in. Daar gaat morgen dus een bosje bloemen heen. Er is toch nog hoop…
Kijk. Op het moment, dat om het even wie hier beweert dat mijn pennestreken en verbale gebrul in dit weblog een equivalent kabaal maken als de PB (uit Paderborn, Duitsland) hierboven afgebeeld, gaat een grote-muil-droom van dedese spontaan in vervulling. Erh….. kunt U me nog wel volgen allemaal?
Ja hoor, de ziektekostenverzekeraars hebben weer een nieuwe truuk bedacht om nog meer geld binnen te halen. Hoe dan? Leg ik uit. Het voorstel is om ziektekostenverzekeraars te laten werken met no claim. Net als bij auto’s. Geen schade gehad of geclaimd: premie omlaag. Dus: geen ziekterekening ingediend: aan het eind van het jaar de no claim korting terug op uw bankrekening of giro. Klinkt leuk he? Maar nou komt het. Allereerst gaan de premies weer omhoog. Wie dus noodgedwongen rekeningen moet indienen (chronisch zieken bijvoorbeeld) is per definitie duurder uit aan premies, en komt dus ook niet in aanmerking voor de no claim teruggave. Deze groep wordt dus volop en zelfs twee keer gepakt. Maar er is meer. Die extra premie houdt de verzekeraar een jaar lang voor U vast. Pas na een jaar krijgt U (als U tenminste braaf geen rekeningen hebt ingediend) de no claim-korting teruggestort. En wie trekt er dus dat hele jaar rente van dat vastgehouden geld? Juist, de verzekeraars, en niet U. Terwijl het uiteindelijk toch Uw centjes zijn. De verzekeraars hebben dus op deze manier weer een prachtige methode gevonden om de zakken extra te vullen. Met al die verzekerenden bij elkaar opgeteld al snel weer een paar miljoentjes extra. Per verzekeraar. Mooi meegenomen, toch? En het wordt gebracht als een meevallertje voor U en mij. Het is weer ronduit schandalig: we worden wederom besodemieterd waar we bij staan, en kunnen er geen flikker tegen doen. Ik ben toch benieuwd welk even doordenkend Kamerlid nu eens op tijd wakker wordt. Misschien moest ik maar eens een handje helpen. Ik zal dit postje eens onder de aandacht van Jan Marijnissen en zijn SP stoottroepen brengen. Die houdt wel van een verbaal opstootje. Ben benieuwd.
Poosje geleden. We gaan winkelen in Nijmegen en parkeren onze auto in de parkeergarage, dichtbij het stadscentrum. Krappe bedoening in die garage, dus dat vergt wel een beetje stuurmans- en schakelkunst. Zonder krassen gelukt. Wanneer we een uurtje of drie later terugkeren bij de auto valt meteen het gele papiertje onder de ruitenwisser op. Parkeerbon? Hier? Zal toch niet? Nee, het is een pamfletje van de dienst parkeergaragebeheer. Met een ernstige reprimande erop. De linker banden van onze auto staan net iets buiten het vak, en dat mag niet. De dienst, in dezen vertegenwoordigd en ondertekend door de heer A. W., waarschuwt ons zeer ernstig, en doet meteen een leuke voorspelling. De volgende keer wordt onze auto afgesleept, en kan tegen betaling van 300 Eurie’s worden opgehaald bij de parkeerpolitie. Ik schiet eerst in de lach, en dan zakt me de broek af. Twee centimeter over de streep, nota bene in het laatste vak. Er hoeft geen auto naast te staan, want daar is geen parkeervlak. Conclusie: er is dus d’een of d’andere looser die de hele dag door die parkeergarage loopt te controleren of wij onze auto wel IN het vak zetten. Met in de hand een lijstje met autokentekens, want hij moet toch controleren of een overtreder al eerder de fout is ingegaan. Want dan wordt het slepen geblazen: volgens mij het ultieme orgasme voor deze dienstfiguur. Allejessus. Hebben we dan helemaal nix beters meer te doen in dit land? Is de man in kwestie nou een vakidioot, of een vakdeskundige?
Zeven maart tweeduizendvier staat in mijn logboek gegrift als de dag, waarop ik heb gezworen thuis nooit (en dan bedoel ik dus echt NOOIT) meer een Windows-computer te gebruiken. Thuis, want op het werk zit ik er mee opgescheept omdat d’een of andere IT-nitwit ooit het gebruik van Macs in de organisatie heeft verboden. Die IT-nitwit was Maurice de Hond, die ooit een blauwe maandag in de topdirectie zat, en van daaruit de ene chaos na de andere in de IT-wereld van mijn werkgever veroorzaakte. Van opinies heeft-ie dan misschien verstand, van functioneel toegepaste IT zeer beslist niet.
De randdebieligheid van Windows heeft me de afgelopen maanden zo veel kopzorgen en irritaties opgeleverd, dat ik bijna het werken met computers niet meer leuk had gevonden. Een paar dagen geleden uitte zich dat al in een notering hier, dat ik het allemaal meer dan spuugzat was. Nu weet U dus ook waarom dat zo kwam.
In de afgelopen paar maanden is mijn PC (ja, ik heb zo’n ding omdat vooral de kids niet met een Mac willen werken) dermate vervuild geraakt met spyware, uitbelmollen en ander digitaal gespuis, dat het ding niet meer vooruit te branden is. Dat zou dus betekenen dat ik voor de derde maal in sucessie Windows opnieuw moet installeren. Want rotzooi zoals SpyBot, waarmee dit soort spieders te verwijderen zijn, werkt niet. SpyBot sloopt veel meer uit het Windows-register dan me lief is, waardoor de PC nog trager wordt dan-ie al was. En sommige programma’s helemaal niet meer draaien, omdat die commerciele shit erin verweven zit.
Inmiddels wil het kreng zichzelf ook niet meer uitschakelen, omdat een uitbelmol voortdurend verbinding zoekt met een of andere TryBuy website in de VS. Gelukkig heb ik geen modem aan de PC hangen, anders was mijn telefoonrekening ongemerkt (want die troep werkt uiterst sneaky in de achtergrond) tot ongekende hoogte gestegen. Maar ondertussen zoekt dat stuk digitaal verdriet wel onverdroten naar dat modem, en hangt dus de hele boel op. Al drie keer verwijderd, komt steeds weer terug. Grrrr….
Op mijn G4 heb ik van dat alles geen last. Het bestaat domweg niet voor de Mac, al die massale inbreuken op je privacy. En die paar, die er wel zijn, worden keurig netjes bij binnenkomst door een module in OS X (in feite Unix) gekeeld. En zo hoort het ook. Ik heb het hier al eens eerder gezegd: in al die jaren, dat ik Mac gebruik, heb ik niet 1 keer een virus-vervuiling gehad. Als ik dit in kringen van Windows-fanaten fijntjes onder de aandacht breng verklaren ze me voor gek en geloven me domweg niet. Niet mijn probleem. Ik ga al sinds 1986 virusvrij door het Mac-computerleven. En dat neemt geen Windows-gebruiker me meer af. Heerlijk.
Zo, van die Microsoft-sof ben ik radicaal verlost. Nu nog het volgende dilemma. Van dezelfde leverancier gebruik in Office X, op de Mac dus. En dat bevalt wel goed, want het is zo stabiel als een huis en bevat meer opties en handige mogelijkheden dan de Office XP of 2003 onder Windows. Wist U trouwens dat Microsoft Word en Excel ooit op de Mac zijn geboren? Nee? Kijkt U van op he? Het is louter vanwege die kraamkamergevoelens dat ik dit Microsoft-product voorlopig nog even laat staan en blijf gebruiken. Zodra er een echt volwaardig alternatief voor is (AppleWorks maar eens nader onderzoeken) gaat echter ook deze Microsoft-install eraan. Het juk dan geheel afgeworpen, zullen we maar zeggen.
Er zijn er trouwens gelukkig steeds meer pjoeteraars die erachter komen, dat Windows totaly sucks. Een leuke compilatie van Windows-sucks-humor staat hier. Misschien kent U ze al: ik geniet er elke keer weer met volle teugen van. Zoals deze, die dus -zo is me verteld- echt op een beeldscherm heeft gestaan:
Wie na het lezen van deze jokes Windows nog steeds serieus neemt heeft naar mijn bescheiden mening toch een paar chips los zitten.
Beetje uitgekeken op de leeghoofdige pulp van onze tv-zenders? Mooi, kunt u hier nog even uw hart ophalen.
Lekkerrrrr: Zack (2,2 MB, 96 kbps, mp3).
Zo onderdehand krijg ik ronduit de rimram van dat gereformeerde gezeik van Balkenende. Rimram? Nou eigenlijk nog veel sterker: het komt me vierkant de strot uit. Nou moeten de normen en waarden er weer bij de jeugd worden ingestampt via de gymzaal en de sportvereniging. Donder toch op man met dat gezanik. Zorg eerst maar eens dat de rijksbeurs weer op orde is en schrap een paar van die miljarden verslindende nulprojecten (tip: Betuwelijn). Dan hoeft er ook niet meer zo idioot te worden bezuinigd, worden we vanzelf allemaal weer een stukje vrolijker, en gaat het vanzelf weer een stuk beter in dit land. Zo simpel ligt dat!
Zat. Wat dan? Nou, alles. Alle gezeur, gezeik, gezanik, gezift, gezever, gedonder, gesodemieter, gekift, gelul, geleuter, geklaag, gemieter, gemier, gemuggezift… gewoon…. alles.
Ik ben het eigenlijk meer dan zat…
Ik woon in een dorp, bestuurd door een stelletje malloten, en ingefluisterd door een Europese malloot. Hoezo? Leg ik uit. De Europese malloot is mevrouw Maria Martens, lid van het Europese parlement voor het CDA. Een gristelijke dame met een schoon-gristelijke kijk op de wereld. Met een leuk puur ideetje zal alles reg kom, zo ongeveer. De simpelheid ten top.
Want wat is het geval? Zij heeft een merakels schoon plan gelanceerd: in alle Nederlandse gemeenten permanent de Europese vlag uit, en dan worden we inenen allemaal warm en hitsig voor de Europese gedachte. Jawel. Waar ze zich daar in Straatsburg allemaal druk om maken, onvoorstelbaar. En met een wereldperceptie die qua inhoud zo luchtledig is dat het zelfs mijn toch redelijk flamboyant voorstellingsvermogen te boven gaat.
Zeg nou zelf: zo’n onvoorstelbaar dom plan neem je toch niet serieus? Nou, het gemeentebestuur van D. wel. Heel serieus zelfs. Afgelopen maandag brak in de raad een forse rel uit tussen CDA en VVD. Over dat voorstel van die mevrouw. De lokale CDA-wethouder wilde natuurlijk zijn Europese vriendin steunen en eiste, dat voortaan vanaf het gemeentehuis te D. de Europese vlag dagelijks zou wapperen. Een gemeente-ambtenaar zou met deze taak speciaal moeten worden belast. Want dat ding moet des ochtends uit, en des avonds weer in, snappu? Mag wat kosten, dat gewurm met die vlaggen elke dag. Moet wel, want de vlag mag niet in de donk’re uurtjes wapperen (zou overigens wel leuk symbolisch zijn qua Europa, maar goed).
Ik zal u een ellenlange verhandeling over het werkelijke superstompzinnige (of beter: ronduit kinderachtige) gekrakeel in de raad besparen, maar het kwam er op neer dat er nog net geen (politieke) doden vielen. De spreekwoordelijke spaanders vlogen in het rond, en ook GroenLinks en PvdA mengden zich in de verhitte strijd over dit werkelijk prangende vraagstuk. Inbreng PvdA: als dit plan doorgaat dan eisen wij een rode vlag op 1 mei op het gemeentehuis. Serieus? Ja, bloedserieus voorstel. Goeiehelp…
Eind goed al goed? Het is maar net hoe je het bekijkt. De vlag elke dag komt er niet: de VVD (meerderheid) vindt het (terecht) een mallotenplan. Maar: de show is nog niet over. Het plan zal nu eerst weer in het college besproken gaan worden, want in het kader van het duale raadsbestel moet elke bestuurseikel nu eenmaal zijn/haar woordje over elk onderwerp hebben gedaan. En dat gaat vast weer van dik hout zaagt men eikenhoutenplanken, want het gemiddeld IQ van de collegeleden in D. gaat dat van een in winterslaap verkerende veldmuis nauwelijks te boven.
Al met al heeft de gemeente nu dus al enkele uren (maal de uurtarieven van de betrokken bestuurders en ambtenaren) aan deze ronduit achterlijke discussie verkwanseld. En er komt er dus vast nog wel een uurtje of wat bij in het college, want ook daar dreigen de gemoederen over de sterretjesvlag inmiddels door het gemeentelijk dak te gaan. Zinloos gedoe, betaald met mijn gemeentelijke belastingcentjes dus, waarvan de hoogte dit jaar weer fors is gestegen. Kennelijk om dit soort malloten-onzin te bekostigen. Ik krijg er spontaan een snotneus van.
De burgemeester (het hoofd van de bestuursfamilie per slot van rekening) gaat nog een leuk gepeperd briefje van PB tegemoet zien.
Citroën timmert al geruime tijd aan de weg met spotjes, waarin overijverige en vooral zeer opdringerige verkopers de hoofdrol spelen. Leuk, geinig, wel beetje humor, maar om daar nou echt enthousiast van te worden. He, het is wel reklame, dus gepaste afstand geboden. Maar er zijn goeie uitzonderingen: de laatste STER-sport van Citroën over de C3 bevalt me wel. Daar worden twee Jehova’s knettergek geluld door de Citroën-verkoper, waardoor ze uiteindelijk op de vlucht slaan. Kijk, daar raak ik nou wel enthousiast van. En wedden dat het Jehova Hoofdkwartier (of hoe dat ook moge heten) een dezer dagen een protest indient bij Citroën? Of de STER? Omdat ze zich gestigmatiseerd voelen en zelfspot zeer vermoedelijk bij dat soort lieden (in tegenstelling tot autoverkopers) ongeveer gelijk staat aan zonde? Wedje maken?
Vandaag maar weer eens een brokje audio, gefabriekt met GarageBand. Slow (2,6 MB, 96 kbps, MP3). Lekker langzaam om lekkere langzame dingen op te doen. Mag U verder zelf invullen wat.
Vanmorgen dacht ik tijdens de rit naar het werk: laat ik nou eens net doen alsof ik hier voor het eerst rij. Alsof ik op vakantie ben in een voor mij nieuw gebied. Zou dat lukken? Wel, het was even oefenen, maar na een kilometertje of twee lukte het. Ik schakelde de sleur uit, ging er eens echt voor zitten, en keek met andere ogen de wereld in. En ja: ik keek echt anders naar de zaken die ik passeerde. Zag plots details, die ik in al die jaren ervoor nooit had opgemerkt. Heel apart. Na elke bocht een verrassing, net alsof je op vakantie het onbekende inrijdt. Moet je ook eens proberen: je wordt er op slag een stuk vrolijker en stukken minder sleurderig van.
