Afgezworen
Zeven maart tweeduizendvier staat in mijn logboek gegrift als de dag, waarop ik heb gezworen thuis nooit (en dan bedoel ik dus echt NOOIT) meer een Windows-computer te gebruiken. Thuis, want op het werk zit ik er mee opgescheept omdat d’een of andere IT-nitwit ooit het gebruik van Macs in de organisatie heeft verboden. Die IT-nitwit was Maurice de Hond, die ooit een blauwe maandag in de topdirectie zat, en van daaruit de ene chaos na de andere in de IT-wereld van mijn werkgever veroorzaakte. Van opinies heeft-ie dan misschien verstand, van functioneel toegepaste IT zeer beslist niet.
De randdebieligheid van Windows heeft me de afgelopen maanden zo veel kopzorgen en irritaties opgeleverd, dat ik bijna het werken met computers niet meer leuk had gevonden. Een paar dagen geleden uitte zich dat al in een notering hier, dat ik het allemaal meer dan spuugzat was. Nu weet U dus ook waarom dat zo kwam.
In de afgelopen paar maanden is mijn PC (ja, ik heb zo’n ding omdat vooral de kids niet met een Mac willen werken) dermate vervuild geraakt met spyware, uitbelmollen en ander digitaal gespuis, dat het ding niet meer vooruit te branden is. Dat zou dus betekenen dat ik voor de derde maal in sucessie Windows opnieuw moet installeren. Want rotzooi zoals SpyBot, waarmee dit soort spieders te verwijderen zijn, werkt niet. SpyBot sloopt veel meer uit het Windows-register dan me lief is, waardoor de PC nog trager wordt dan-ie al was. En sommige programma’s helemaal niet meer draaien, omdat die commerciele shit erin verweven zit.
Inmiddels wil het kreng zichzelf ook niet meer uitschakelen, omdat een uitbelmol voortdurend verbinding zoekt met een of andere TryBuy website in de VS. Gelukkig heb ik geen modem aan de PC hangen, anders was mijn telefoonrekening ongemerkt (want die troep werkt uiterst sneaky in de achtergrond) tot ongekende hoogte gestegen. Maar ondertussen zoekt dat stuk digitaal verdriet wel onverdroten naar dat modem, en hangt dus de hele boel op. Al drie keer verwijderd, komt steeds weer terug. Grrrr….
Op mijn G4 heb ik van dat alles geen last. Het bestaat domweg niet voor de Mac, al die massale inbreuken op je privacy. En die paar, die er wel zijn, worden keurig netjes bij binnenkomst door een module in OS X (in feite Unix) gekeeld. En zo hoort het ook. Ik heb het hier al eens eerder gezegd: in al die jaren, dat ik Mac gebruik, heb ik niet 1 keer een virus-vervuiling gehad. Als ik dit in kringen van Windows-fanaten fijntjes onder de aandacht breng verklaren ze me voor gek en geloven me domweg niet. Niet mijn probleem. Ik ga al sinds 1986 virusvrij door het Mac-computerleven. En dat neemt geen Windows-gebruiker me meer af. Heerlijk.
Zo, van die Microsoft-sof ben ik radicaal verlost. Nu nog het volgende dilemma. Van dezelfde leverancier gebruik in Office X, op de Mac dus. En dat bevalt wel goed, want het is zo stabiel als een huis en bevat meer opties en handige mogelijkheden dan de Office XP of 2003 onder Windows. Wist U trouwens dat Microsoft Word en Excel ooit op de Mac zijn geboren? Nee? Kijkt U van op he? Het is louter vanwege die kraamkamergevoelens dat ik dit Microsoft-product voorlopig nog even laat staan en blijf gebruiken. Zodra er een echt volwaardig alternatief voor is (AppleWorks maar eens nader onderzoeken) gaat echter ook deze Microsoft-install eraan. Het juk dan geheel afgeworpen, zullen we maar zeggen.
Er zijn er trouwens gelukkig steeds meer pjoeteraars die erachter komen, dat Windows totaly sucks. Een leuke compilatie van Windows-sucks-humor staat hier. Misschien kent U ze al: ik geniet er elke keer weer met volle teugen van. Zoals deze, die dus -zo is me verteld- echt op een beeldscherm heeft gestaan:
Wie na het lezen van deze jokes Windows nog steeds serieus neemt heeft naar mijn bescheiden mening toch een paar chips los zitten.
