Puin
We liggen beiden in puin, Mevrouw PB en PB zelve. Verdoofd zijn we. Compleet gesloopt door de gebeurtenissen van de afgelopen week. Door alle tegenstrijdige emoties. Het verstand, dat zegt dat het goed is zo. Het gevoel, dat schreeuwt dat het helemaal niet goed is zo. Het ene moment klauter je tot aan de rand van de helling op en kijk je weer over het randje. Om even later net zo hard weer de helling af te glijden de diepte in. Wat een onstuurbaar heen en weer geslinger. Onvoorstelbaar. Nooit gedacht dat het doodgaan van je hond zo’n gigantische dreun zou kunnen veroorzaken. Tuurlijk, verdriet is logisch, zeker na zo’n lange tijd. Maar zo heftig, zo onpeilbaar hard, zo onvoorspelbaar heftig en zo slopend: daar hadden we ons geen voorstelling van gemaakt. Dat kan ook niet: puin is nu eenmaal grillig en laat zich niet voorspellen.
