Jammer
Heb ik iets met Oranje? Nou, heuh. Veel poppenkast, veel kosten, en alleen de bejaarde generatie in dit land komt nog juichend uit stoel of rolstoel wanneer het woord Oranje valt. Republikein dan? Ook niet echt. Te veel macht bij een bij voorbaat al niet te vertrouwen persoon. En kost ook te veel geld naar mijn idee. Wat dan wel? Weet ik niet. Een vrijstaat roept ook al om ellende. Dus dan toch maar een koningshuis? Nah, uiteindelijk is dat misschien dan toch de minst slechte keuze.
Heb ik iets met de huidige Oranjes als persoon? Nee, helemaal niet. Te afstandelijk, veel te autoritair, sommige import-leden daargelaten. Claus was er een van. En misschien is Maxima er ook een: eerst maar eens kijken hoe ze overeind blijft. Had ik dan iets met Juliana? Ja, met haar wel. Een warm mens, die kwaad werd als poespas haar werd opgedrongen. Een normaal mens, dat het ook niet kon helpen als prinses geboren te zijn, en die er toch een draai aan wist te geven die bewondering afdwingt. Zij sloopte de afstand tussen koningshuis en volk, die er trouwens door Beatrix net zo hard weer is ingetimmerd. En daarom is het jammer dat ze er niet meer is, Juliana. Zo’n beetje het laatste restje oprechte menselijkheid en warmte is uit de Oranjeclub heengegaan. Jammer.
