PBDoetMee

Wie mij persoonlijk kent weet dat ik de nuchterheid zelve ben. Amper of geen geloof in rare poespas en onwereldse zaken, al maakte ik wel een paar dingen mee die me aan het denken zetten. Voor korte stonde weliswaar: de nuchterheid hervatte al snel de kop.
Maar vandaag gebeurde me toch weer iets wat me opnieuw aan het denken zet. Ik rij vanmiddag na mijn wekelijkse dagje Tilburg terug naar huis. Ik passeer daarbij op de A15 de plek, waar gisteren die complexe kettingbotsing gebeurde. Ik rij rustig, zo’n 80 per uur, het is druk. Nog voordat ik de plek des onheils, op het wegdek gemarkeerd met verfstrepen en nummers, kan zien bekruipt me een soort onrustig gevoel. De onrust neemt toe naarmate ik de plek nader. Onmiskenbaar. Er hangt een wolk spanning rond die plek. Spanning, en emoties, die nog niet zijn weggeebd, meer dan een dag nadat het ongeluk gebeurde.
Wanneer ik over de plaats rij waar de verf op het wegdek het ongeluk markeert neemt de onrust heftig toe. Of ik het nu wil of niet, ik merk het, voel me ongemakkelijk, en kijk wat onrustig links en rechts van de auto. Dan gebeurt het.
In de berm naast de weg, halverwege het stuk wegdek met de verfmarkeringen, schuinrechts voor me, voel ik een bol stilte. Ik hoor die bol stilte. Hangt temidden van alle spanning en zweeft ietsje boven het gras. Een kleine oase van stilte. Ik nader de bol. De spanning neemt af maar verdwijnt niet, de stiltebol is steeds nadrukkelijker aanwezig. Als de stiltebol naast de auto is, hangt de spanning als een deken om die bol. In de bol is het muisstil. Dan rij ik er aan voorbij. De bol glijdt rechts naast de auto naar achteren. Net zoals je langzaam een praatpaal voorbij rijdt. De spanning neemt weer toe en de bol gaat erin ten onder. Als de bol rechts achter de auto weer kleiner wordt is de stilte verdwenen en de spanning weer maximaal. Dan, als ik de verfplekken voorbij ben, neemt ook het spanningsveld geleidelijk af en is na pakweg 100 meter weg. Ik merk dat ik een diepe zucht slaak. Alsof er een last van m’n schouders valt.
Ik ben een nuchter type. Het beschrijven kost me nu meer tijd dan het in werkelijkheid in beslag nam. Dat was maar een paar seconden, al leek het een slow motion opname. Maar wat ik hier beschrijf heb ik vanmiddag toch echt waargenomen. Wat ik over die enkele tientallen meters heb waargenomen? Geen idee. Het was er gewoon. Heel kort, maar het was er. Misschien was het een stille jammerklacht. Van die 30-jarige vrouw uit Limburg, die bij de kettingbotsing om het leven kwam. Ik ken die vrouw niet, weet niet hoe ze eruit ziet, niet eens hoe ze heet. Maar misschien was zij het, die stiltebol. Misschien kan haar geest nog geen afscheid nemen van de plek waar ze het lichaam in een ongewild moment moest achterlaten. Zoiets? Ik weet het niet….